บทที่ 634 โรงเสวียนฮู๋

เมื่อได้กลิ่นหอมที่กระจัดกระจาย ครูและศิษย์ก็สนทนากันอีกครั้ง

“ในเวลาไม่นาน สรรพคุณทางยาได้รับการกระตุ้นแล้ว และกลิ่นหอมยังคงอยู่ในเตา... ปู้กุย เองสู้เขาไม่ได้เลย!”

“อาจารย์ ศิษย์เรียนไม่เก่งเอง!”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่ว่าเองเรียนไม่เก่ง แต่การความรู้ของอาจารย์นั้นมีจำกัด!”

ในขณะนี้มีผู้ชมคนหนึ่งมองไปยังคู่ของอาจารย์และศิษย์ด้วยความตกใจ

“พระเจ้า ดูสิว่าสองคนนั้นเป็นใคร!”

เมื่อทุกคนได้ยิน พวกเขาก็หันมามองและในทันใดต่างก็ตกตะลึงกันหมด

“หนิงจื้อหยวน ฮู๋ปู้กุย！”

“ฉันก็ว่าสองคนนี้คือใคร”

“นี่แกยังใช่นักบู๊ไหม อาจารย์และศิษย์จากโรงเสวียนฮู๋ก็ไม่รู้จัก?”

"พระเจ้าช่วย!"

……

ผู้คนทั่วทั้งสถานที่ต่างตกตะลึงในวินาทีนี้!

“โรงเสวียนฮู๋” หมายถึงอะไรคิดว่าทุกคนน่าจะรู้ดี

นั่นคือองค์กรที่สามารถแข่งขันกับสมาคมบู๊ และทั้งองค์กรก็มีกันแค่สองคน ทางยานั้นไม่มีใครเทียบได้เลย!

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนงุนงงคือทำไมสองคนนี้ที่ไม่ค่อยปรากฏตัวต่อสาธารณะจะมาร่วมงานก่อตั้งของ สหพันธ์ซินบูในครั้งนี้?

เพราะพวกเขาเป็นผู้ใหญ่ที่แม้แต่สมาคมบู๊ก็ไม่สามารถเชิญร่วมงานได้ด้วยซ้ำ!

เมื่อทุกคนตกตะลึง ซ่งหลิงเอ๋อร์และ หยางเทียนฉาย ที่อยู่บนเวทีได้ดับไฟไปแล้ว และพวกเขาต่างก็หันมามองทางเซียวชุ่น

เมื่อเห็นเช่นนี้เซียวชุ่นก็พยักหน้าให้พวกเขาด้วยรอยยิ้ม และเอื้อมมือไปเปิดฝาของเตา

ทันใดนั้น เห็นหมอกหนาพวยพุ่งออกมา พร้อมกับกลิ่นหอมที่เข้มข้นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ กระจายไปทั่วทั้งสถานที่ในทันที แค่ทุกคนได้สูบเบา ๆ ก็รู้สึกสบายไปทั้งตัว!

“ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง สามารถกลั่นโอสถรวมจิตได้ ดูเหมือนว่าครั้งนี้เราไม่ได้มาเปล่าประโยชน์ ปู้กุย!”

หนิงจื้อหยวนยิ้มและมองไปที่ ฮู๋ปู้กุยศิษย์ของเขา ดวงตาของเขาที่เต็มไปด้วยความสุข

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่เบิกกว้างของอาจารย์ฮู๋ปู้กุยก็กำหมัดของเขาอย่างตื่นเต้น

ในช่วงเวลานี้ พวกเขาถูกสมาคมบู๊ข่มเหงอย่างรุนแรง และขู่ว่าจะใช้กำลังหากพวกเขาไม่มอบ "สวนยา" นั่นให้ ก็จะใช้กำลัง

หนิงจื้อหยวนมีความชำนาญในการกลั่นยาอย่างลึกซึ้ง แต่ฐานการฝึกฝนของเขาค่อนข้างที่จะไม่น่าพูดถึง แล้วจะเป็นคู่ต่อสู้ของพวกจากสมาคมบู๊ได้ไง

โชคดีที่เขาได้ยินเพื่อนเก่าพูดถึงความขัดแย้งระหว่าง เซียวชุ่น และ สหพันธ์ซินบูในครั้งล่าสุด และเมื่อวานนี้เขาได้ยินข้อเท็จจริงที่ว่าอีกฝ่ายแสดงความเฉียบขาดใน “อิงเจี๋ยคัพ”

ดังนั้น หนิงจื้อหยวน จึงพาลูกศิษย์ของเขามาที่ หอการค้าเหลยหยาง โดยไม่ลังเล ตั้งใจที่จะตรวจสอบ สหพันธ์ซินบูและ เซียวชุ่น เพื่อหาทางออกสำหรับตัวเอง

เมื่อถึงนี้ อาจารย์และลูกศิษย์พอใจกับผลการตรวจสอบมาก

ไม่พูดถึงอย่างอื่น แค่การกระทำของซ่งหลิงเอ๋อร์และ หยางเทียนฉายในเมื่อกี้ ก็ทำให้หนิงจื้อหยวน และศิษย์ของเขาฮู๋ปู้กุยรู้สึกละอายใจแล้ว หากพวกเขาสามารถเข้าร่วมองค์กรใหม่นี้ได้ ทักษะการกลั้นยาของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน!

“ท่านอาจารย์ ท่านจะมอบสวนยาเขาหยาให้สหพันธ์ซินบูหรือครับ?” ฮู๋ปู้กุยถาม

หนิงจื้อหยวนยิ้มเล็กน้อย “เพียงแค่เราสองคนจะสามารถปกป้องสวนภายใต้แรงกดดันของสมาคมบู๊ได้อย่างไร อาจารย์คิดว่าจ้าวสหเซียวคนนี้เป็นคนชอบธรรม ให้เขาไปก็คงไม่เป็นไรไป! "

“ก็ใช่อย่างที่พูดสหพันธ์ซินบูเพิ่งก่อตั้งขึ้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความจริงที่ว่าจ้าวสหเซียว ยังบอกด้วยว่าเขาสามารถขายยาที่มีคุณภาพดีขึ้นและมีประสิทธิภาพมากขึ้นอีกด้วย การกระทำนี้ต้องการรวมหัวใจของผู้คน ถ้าเรามีสวนยานั้น ค่าใช้จ่ายต้องน้อยมากแน่ๆ เลย!" ฮู๋ปู้กุยพูดอย่างเห็นด้วย

ในช่วงเวลาระหว่างที่ทั้งสองคนคุยกัน เซียวชุ่นได้ให้โอสถรวมจิตกินฉินเจิ้นหวนเรียบร้อยแล้ว

ในเวลาไม่ถึงครู่หนึ่ง ลั่วเชียนอี้ที่อยู่ข้างๆ ก็เห็นสีบนใบหน้าที่ซีดเซียวของอาจารย์เริ่มแดง และเขาก็รู้สึกขอบคุณเซียวชุ่นในทันที