บทที่ 726 สมาคมวิชากู่แห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

เนื่องจากตระกูลหร่วนเป็นตระกูลที่ใช้วิชากู่ แล้วแมลงพิษกู่ที่เพาะเลี้ยงออกมาจะกลัวเปลวไฟเล็ก ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร?

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าเพลิงโอสถแฝงไว้ด้วยอะไร ดังนั้นเขาจึงตัดสินพลังของมันด้วยขนาดของเปลวไฟเท่านั้น

แนวคิดที่จะครอบครองทุกอย่าง มันสามารถฆ่าคนได้จริง ๆ !

แค่เพลิงโอสถที่เล็กพอ ๆ กับปลายนิ้วของซ่งหลิงเอ๋อร์นั้นแต่กลับสามารถเผาไหม้ผ่านกำแพงได้อย่างง่ายดาย และอุณหภูมิของไฟที่แผดเผานั้น ไฟปกติไม่สามารถเทียบได้เลย

"อึก!"

เลือดที่เต็มปากของหร่วนจินสุ่ยก็พุ่งออกมา

เลือดได้กระเซ็นลงไปบนพื้นเป็นรอยเละเทะ!

หร่วนจินสุ่ยเอามือไปกุมหน้าอกของเขา แล้วมองไปที่เปลวไฟขนาดเล็กด้วยใบหน้าซีดเซียว

เขาไม่รู้ว่าทำไมชีวิตของเขาที่เป็นถึงนักฆ่าที่ใช้วิชากู่จึงต้องกลัวเปลวเพลิงเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้รู้สึกถึงความแสบร้อนแม้แต่น้อย

จนถึงตอนนี้หร่วนจินสุ่ยก็ยังคงคิดไม่ออก

เซียวชุ่นพูดกับซ่งหลิงเอ๋อร์อย่างเฉยเมย "เขาถูกวิชากู่ไหลย้อนกลับแล้ว เธอต้องใช้โอกาสนี้ไปเก็บชัยชนะมาให้ได้!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของซ่งหลิงเอ๋อร์ก็โล่งใจไปชั่วขณะ แล้วดูถูกความขวัญหายของหร่วนจินสุ่ย

เธอยิ้มและพูดว่า "เหอะ ๆ หากไม่มีแมลงที่น่ารังเกียจเหล่านี้ นายจะเอาอะไรมาสู้ฉันได้"

ทันทีที่พูดจบ หมัดของเธอก็พุ่งไปต่อยที่แก้มของคู่ต่อสู้ทันที

หากปราศจากแมลงพิษกู่แล้ว หร่วนจินสุ่ยที่ต้องอาศัยเพียงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อเท่านั้นจะรับหมัดนี้ได้อย่างไร?

"ปัง"

เขาถูกต่อยกระเด็นออกมา แล้วฟันที่เต็มไปด้วยเลือดก็หลุดออกมาด้วย!

หลังจากต่อยหร่วนจินสุ่ยลอยออกไปในหมัดเดียว ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็วิ่งไปด้านข้างเซียวชุ่นโดยที่ไม่แม้แต่จะมองไปที่คู่ต่อสู้

เธอดึงแขนของอาจารย์ออกมาตามนิสัยเธอ แล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน

“ไปกันเถอะอาจารย์ ใช้เวลาในการต่อสู้กับไอ้นี่มานานมากแล้ว พวกเรารีบไปร่วมสนุกในงานพนันหินกันเถอะ!”

เมื่อมองไปที่แขนของตัวเองที่จับไว้แน่น เซียวชุ่นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย

แล้วทั้งสองก็เดินไปที่สถานที่ประชุมแห่งนั้น

"แค่ก ๆ "

หร่วนจินสุ่ยปีนขึ้นไปอย่างยากลำบาก เขาเอื้อมมือออกไปจับกำแพงข้าง ๆ เพื่อประคองตัวเอง และจ้องมองที่หลังของเซียวชุ่นและซ่งหลิงเอ๋อร์อย่างเย็นชา

“ฉันจะไม่ปล่อยพวกแกไปแน่ พวกแกทั้งหมดต้องตาย!”

หลังจากพูดอย่างชั่วร้าย เขาก็เดินโซเซไปทางสถานที่จัดการแข่งขันวิชากู่ที่อยู่อีกด้านหนึ่ง

ในสถานที่ประชุม มีคนร่างบางสองคนกำลังเตรียมสถานที่อยู่ในขณะนี้

เมื่อเห็นหร่วนจินสุ่ยเดินเข้ามาด้วยท่าทางเฉื่อย ๆ พวกเขาก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงวิ่งไปถามด้วยความเป็นห่วง “อาจารย์หร่วน นี่คุณ…”

หร่วนจินสุ่ยปกปิดความเจ็บปวดที่หน้าอกของเขาและโบกมือให้ทั้งสองคนด้วยอาการปกติ ซึ่งบ่งบอกว่าเขาสบายดี

หลังจากนั้น เขาก็ถามต่อ "เซี่ยหลีล่ะ"

“ตอนนี้คุณเซี่ยกำลังคุยกับผู้ใหญ่อีกสี่คนเกี่ยวกับการประชุมวิชากู่!” ชายคนหนึ่งตะโกนตอบ

"พวกเขากำลังประชุมกันอยู่เหรอ เยี่ยมเลย!"

หลังจากพึมพำ หร่วนจินสุ่ยก็ผลักคนสองคนที่อยู่ข้าง ๆ เขา

เขาเดินไปยังห้องรับรองชั่วคราวซึ่งอยู่ไม่ไกลนักอย่างยากลำบาก

เมื่อเห็นย่างก้าวสั้น ๆ ที่ดูเหมือนกับว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส คนรับใช้คนหนึ่งก็พูดว่า “คุณชายหร่วนเป็นอะไรไป ดูเหมือนว่าอาการบาดเจ็บจะไม่ใช่เบา ๆ แล้ว!”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง อีกคนก็ตอบว่า "คงจะถูกวิชากู่ไหลย้อนกลับแน่"

“วิชากู่ไหลย้อนกลับ...... เป็นไปได้ยังไง ที่ตัวของคุณชายหร่วนมีแมลงพิษกู่ด้ายแดงกับแมลงพิษกู้ฮัวระดับสุดยอดอยู่สองตัว คนธรรมดาจะทำลายมันได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นคือมันไหลย้อนกลับมาหาเจ้าของด้วยงั้นเหรอ”

“อย่าลืมว่าคนที่มาที่นี่เพื่อต่อสู้กับสมาคมวิชากู่แห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในครั้งนี้เป็นเผ่าม้งขาว!”

เมื่อได้ยินแบบนี้ คนที่พูดว่า "เป็นไปไม่ได้" ก็หยุดพูดลงในทันที!

เทือกเขาฉือว่านเป็นที่อยู่อาศัยแดนม้งตั้งแต่สมัยโบราณ ที่นั่นมีกลุ่มคนเผ่าม้งที่แยกตัวออกมา และคนเหล่านี้อยู่ในค่ายต่าง ๆ เรียกรวม ๆ ว่าสามกลุ่มม้ง

ซึ่งสามกลุ่มม้งแบ่งออกเป็นสีขาว สีดำ และสีเขียวตามลำดับ

ในบรรดาพวกเขา วิชากู่ของม้งขาวสีขาวนั้นแข็งแกร่งที่สุด รองลงมาคือดำและเขียว