บทที่ 768 วิกฤตการณ์ของม้งขาว

“หินทิพย์สองก้อน!”

เซียวชุ่นเงยหน้าขึ้นมามองม้งซิวหยุนด้วยแววตาที่ตั้งตารอคอยอย่างยิ่งพลางถาม

“ธาตุอะไร?”

“ทองและดิน!”เซียวชุ่นตอบกลับฉับพลันทันที : “ช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ ม้งขาวของเราก็ได้รับหินทิพย์มาจากชีพทิพย์ไม่น้อยเช่นกัน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นของที่เราแบกรับความเสี่ยงที่ยิ่งใหญ่เอาออกมาจากชีพทิพย์!”

เมื่อได้ยินแบบนี้ จู่ ๆ ก็มีกล่องไม้เล็ก ๆ ใบหนึ่งปรากฏขึ้นมาในสมองเซียวชุ่น

หรือว่าม้งขาวอาศัยกล่องที่มีหินน้ำทิพย์ซ่อนอยู่ใบนั้น นำหินทิพย์ออกมาภายใต้สถานการณ์ที่คนอื่นสังเกตไม่เห็น?

เขาไม่ได้เลือกที่จะถามคำถามนี้แต่อย่างใด เนื่องจากคำตอบมันชัดเจนมาก ๆ แล้ว

จากนั้นเซียวชุ่นก็อมยิ้มให้ม้งซิวหยุน

“เหอะ ๆ ในเมื่อหัวหน้าเผ่าม้งใจป้ำขนาดนี้ ผมจึงไม่มีทางบ่ายเบี่ยงอยู่แล้ว เราออกเดินทางไปยังหมู่บ้านม้งขาวกันเถอะ!”

เมื่อม้งซิวหยุนได้ยินแบบนี้ เขาก็ดีใจอย่างมากในทันที: “จ้าวสหเซียวพูดเกินไปแล้วครับ คุณเดินทางไปในครั้งนี้เพี่อจะช่วยเหลือความทุกข์ยากลำบากในม้งขาวของเรา ถ้าเกิดผมไม่เอาความบริสุทธิ์ใจที่มากพอออกมา ผมก็จะดูเป็นคนใจแคบเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยเลยไม่ใช่หรือ มิหนำซ้ำอนาคตเรายังจะเป็นหนึ่งเดียวกันอีก!”

ไอ้แก่เจ้าเล่ห์นี่พูดไปครึ่งวัน สุดท้ายก็เป็นเพราะกลัวว่าฉันจะเดินทางไปชีพทิพย์คนเดียว แล้วถูกยอดฝีมือที่มีวิชาบู๊สูงส่งนั่นสังหาร เมื่อเป็นแบบนั้นโอกาสที่ม้งขาวจะฟื้นฟูกลับคืนสู่อิสระก็จะหายไป เพราะฉะนั้นเขาถึงได้เต็มใจอุทิศหินทิพย์สองก้อน

เซียวชุ่นเป็นผู้ที่แผนสูงมากแค่ไหน เขาเข้าใจความหมายแฝงในพฤติกรรมของม้งซิวหยุนได้ภายในพริบตา

ต่อมาทั้งสองก็มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของหมู่บ้านม้งขาวโดยตรง

ระหว่างทาง ม้งซิวหยุนก็บอกเล่าความจริงที่วิชากู่ในร่างกายตนถูกระงับให้เซียวชุ่นฟังเช่นกัน

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะยอดฝีมือชั้นยอดคนหนึ่งในสำนักกู่พิษป้อนยาชนิดหนึ่งให้พวกเขากิน เพื่อระงับวิชากู่ที่อยู่ภายในร่างกาย

ซึ่งนี่เป็นวิธีการที่ทำให้พวกเขาเป็นทาสได้ดีมาก ทั้งประหยัดเวลาและไม่ต้องกังวลว่าผู้คนในม้งขาวจะเสี่ยงชีวิตหักหลังตน เป็นวิธีการที่โหดเหี้ยมอย่างยิ่ง!

ดูท่าอาจารย์เข้าใจจุดเด่นของสำนักใหญ่ทั้งหลายอย่างแจ่มแจ้งชัดเจนเลย มิน่าล่ะถึงได้ตักเตือนฉันอย่างเอาจริงเอาจังว่าสำนักกู่พิษเป็นสำนักที่จัดการยากมากที่สุด

เซียวชุ่นนึกคิดอยู่ในใจ ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างหน้า ก่อนจะเห็นเป็นควันจาง ๆ และมีแสงสีแดงกระพริบระยิบระยับ

เมื่อม้งซิวหยุนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นแบบนี้แล้ว สีหน้าเขาก็ตกตะลึงอย่างฉับพลัน

“แย่แล้ว ผู้คนในอีกม้งอีกสองเผ่าต้องฉวยโอกาสลงมือแน่นอน!”

“หื้ม?”เซียวชุ่นผงะไปชั่วขณะ

“น่าจะเป็นเพราะผู้สอดแนมในกองกำลังของศัตรูค้นพบเรื่องที่เหล่าผู้อาวุโสได้รับบาดเจ็บ จากนั้นพวกมันถึงได้โจมตีม้งขาวเราอย่างอุกอาจ ให้ตายเถอะ!”ม้งซิวหยุนพูดอย่างเคียดแค้น

เซียวชุ่นรู้อยู่ว่าระหว่างทั้งสามกลุ่มม้งมีการถกเถียงกันอย่างต่อเนื่อง ช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ม้งเขียวและม้งแดงยิ่งเห็นว่ากำลังของม้งขาวค่อนข้างแข็งแกร่ง จึงเลือกที่จะผูกมิตรเพื่อต่อต้านม้งขาว

ค่ำคืนนี้ผู้อาวุโสทั้งสี่ในม้งขาวล้วนบาดเจ็บสาหัส หลังจากที่ม้งเขียวและม้งแดงทราบข่าวคราวนี้ พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้โอกาสอันดีงามแบบนี้หลุดมือไปอยู่แล้ว อยากยึดจุดยุทธศาสตร์ของม้งขาวในทีเดียว

การที่มีสภาพการณ์แบบนี้เกิดขึ้นนั้น อันที่จริงก็มีความเกี่ยวข้องที่แน่นอนกับเซียวชุ่นอยู่

อย่างไรเสียเขาเป็นคนทำให้ผู้อาวุโสในม้งขาวได้รับบาดเจ็บ ตอนนั้นพวกเขาทั้งสองฝ่ายต่างอยู่ในสถานะเป็นศัตรูต่อกัน แต่ตอนนี้ในเมื่อพวกเขากลายเป็นพันธมิตรกันแล้ว เขาจึงไม่มีทางนิ่งดูดายอยู่แล้ว

เมื่อคิดเช่นนี้ได้ เซียวชุ่นจึงตบ ๆ ไหล่ของม้งซิวหยุนพลางพูดปลอบใจว่า: “ไปกันเถอะ เดี๋ยวผมจะรับมือกับศัตรูพร้อมกับคุณเอง!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จิตใจของม้งซิวหยุนก็ฮึกเหิมขึ้นมา

เมื่อกี้เขายังกังวลอยู่เลยว่าถ้าเกิดอาศัยเขาเพียงคนเดียวละก็ อาจจะไม่สามารถต้านทานการร่วมมือจากหัวหน้าเผ่าสองคนนั้นได้ เขาเตรียมพร้อมที่จะขอความช่วยเหลือจากเซียวชุ่นพอดี

แต่ทว่าตัวเองยังไม่ทันได้พูดอะไร ฝ่ายตรงข้ามก็ถึงกับเสนอให้ความช่วยเหลือก่อน

“จ้าวสหเซียว หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไป ม้งขาวของผมจะผนึกกำลังเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกับคุณอย่างแน่นอน!”

ม้งซิวหยุนพูดด้วยอารมณ์ที่ตื้นตันใจเล็กน้อย