บทที่ 79 ซือคงเฉิน

ตามที่มังกรสามบอกไว้ ครั้งนี้ผู้ชนะไม่ได้แค่เงินรางวัล 100 ล้านบาทเท่านั้น แต่ยังมีของผู้ชมคนอื่นๆที่เดิมพันด้วยอาจจะได้ส่วนแบ่งมากขึ้น จุดประสงค์แรกที่เขามาในครั้งนี้คือเพื่อดูว่านักศิลปะการต่อสู้ในปัจจุบันอยู่ระดับไหน สองคือเพื่อนำเงินรางวัล100ล้านบาทกลับ

เหยาเสินกลอกตาใส่เขา แม้หล่อนจะรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็ขี้เกียจถามให้ยืดเยื้อ

“แล้วแต่เลย”

ยังไงไอ้สารเลวคนนี้ก็ให้ขวดสีดำมัวๆให้หล่อนแล้ว หล่อนจึงโบกมือให้เจ้าของร้าน และหล่อนขี้เกียจที่จะยุ่งกับเขา

ณ สนามบินนานาชาติเจียงห่าย

ลำตัวเครื่องบินขนาดใหญ่คล้ายนกอินทรีที่กางปีกออก บินลงอย่างช้าๆ และจอดบนรันเวย์

ซือคงเฉินสวมชุดสูทลำลองแบบไม่จดกระดุมเสื้อเชิ้ต รูปร่างสูงยาวผอมเพรียว หน้าตาหล่อเหลาอ่อนโยนและแววตาที่ไม่ดื้อรั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ในฐานะที่เป็นเมืองหลวงของจังหวัด ผู้นำรุ่นน้องของสมาคมบู๊โบราณ เขาเป็นนายน้อยคนเดียวที่มีคุณสมบัติในการเป็นสมาชิกของสมาคมบู๊โบราณในเจียงไห่

เขามีอารมณ์ที่แตกต่างจากคนรวยอย่างสิ้นเชิง ในความเก็บตัวของเขากลับภูมิใจในการดูถูกสรรพสัตว์ทั้งหลาย

คนที่รับช่วงต่อคือชายชราที่ผมงอกครึ่งหัวแล้ว

เส้นบนใบหน้าของเขาเฉียบแหลมและทื่อ และถึงแม้เขาจะอายุมากหน่อย ดวงตาของเขาแสดงให้เห็นถึงความมีชีวิตชีวาของคนหนุ่มสาว และบุคลิกที่ก้าวร้าวของเขาก็เผยออกมาอย่างเต็มที่เช่นกัน

“รบกวนนายน้อยซือคงแล้ว”

“ผู้ใหญ่สมาคมเหล่านั้นบ้าไปแล้วรึเปล่า? ให้ฉันมาร่วมการแข่งขันที่ขึ้นไปบนเวทีไม่ได้?” ซือคงเฉินพูดด้วยความไม่พอใจ

“ประการแรกที่มาเพื่อวางเงื่อนไขให้กับเหล่านักบู๊ ให้พวกเขารู้ว่าใครคือปรมาจารย์ที่แท้จริงของโลกแห่งศิลปะการต่อสู้ ประการที่สองคือการเผยแพร่วิชา มันจะช่วยให้เราสามารถนำนักบู๊ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมมาอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเรา” ชายชราผมขาวตอบ

ซือคงเฉินกระแอมออกมาเบาๆ: "คนส่วนใหญ่ที่มาร่วมลานประลองบู๊จะเป็นพวกนักบู๊ที่ไม่เข้าชั้น ผมคิดว่าผลลัพธ์ที่ได้มีข้อจำกัด”

ชายชราผมขาวไม่ผูกมัด และการสนทนาก็เปลี่ยนไป: “ โรงแรมที่นายน้อยซือคงจะเข้าพักได้จองไว้เรียบร้อยแล้ว ท่านจะกลับโรงแรมตอนนี้เลยหรือว่ามีแพลนไปที่อื่นครับ”

“ฉันจะกลับบ้านไปเยี่ยมคุณปู่และพ่อแม่สักหน่อย ช่วยส่งสัมภาระไปไว้ที่โรงแรมก่อนก็ได้” ซือคงเฉินสั่ง

ชายชราผมขาวพยักหน้าแล้วตอบว่าได้ครับ มองซือคงเฉินเดินผ่านไปอย่างไม่เหลียวหลังกลับ เขาแอบส่ายหัวอย่างลับๆ

นักบู๊ขั้นแปดคนหนึ่ง นับว่าเย่อหยิ่งมากเหมือนกัน

คนเดียวในเขตนักบู๊ขั้นแปด มันใหญ่เกินไป นักบู๊ขั้นแปดในสมาคมบู๊โบราณมีมากมาย แต่นักบู๊ที่อายุน้อยมีแค่ซือคงเฉินคนเดียว เขามีคุณสมบัติที่ยอดเยี่ยม

คุณสมบัติอย่างนี้เป็นสิ่งที่แตกต่างราวฟ้ากับเหว เป็นของขวัญจากพระเจ้า เป็นเรื่องที่ทำอะไรกับมันไม่ได้

ชายชราผมขาวคนนี้มีชื่อซู่ยิ่น เขาก็เป็นสมาชิกของสมาคมบู๊โบราณเช่นกัน เขาอายุห้าสิบเศษแต่ปัจจุบันเป็นเพียงนักบู๊ระดับหกเท่านั้น

การแข่งขันในสมาคมดุเดือดมาก และอันดับก็เข้มงวด แม้ว่าจะมีระดับสูงกว่าเพียงอันดับเดียว คุณก็ต้องให้เกียรติผู้นั้น ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแสดงความไม่พอใจอยู่ในใจ

ช่วงค่ำที่คฤหาสน์หลังเก่าของตระกูลซือคง

เจ้าบ้านอย่างตระกูลซือคง ซือคงซินหรงได้จัดงานเลี้ยงสำหรับซือคงเฉินโดยเฉพาะ

อำนาจสมาคมบู๊โบราณ แผ่ไปทั่วโลกแล้ว

ซือคงเฉินในฐานะผู้นำในกลุ่มคนรุ่นใหม่ในสมาคม ผู้มีอนาคตกว้างไกล และตระกูลซือคงก็ได้รับเกียรติเช่นกัน

หรือหากวันใดวันหนึ่งที่ซือคงเฉินกลายเป็นบุคคลสำคัญในสมาคม ตระกูลซือคงสนับสนุนโดยสมาคมบู๊โบราณแห่งขุนเขาจะต้องทะยานสู่ท้องฟ้าอย่างแน่นอน

ดังนั้นทุกคนจึงให้ความสำคัญกับซือคงเฉิน โดยเฉพาะตอนที่ซือคงซิงทำเรื่องตลกอย่างนั้น ซือคงเฉินจึงกลายเป็นตัวเลือกยอดนิยมสำหรับเจ้าของครอบครัวในอนาคตอย่างไม่ต้องสงสัย

ซือคงซิงก็อยู่ในงานเลี้ยงด้วย

“ได้ยินมาว่าสองวันที่ผ่านมาพี่ซิงได้เจอเด็กต่อยเหรอ อยากให้น้องชายคนนี้ไปสั่งสอนบทเรียนให้เขาสักหน่อยไหม?”

เดิมเรื่องนี้ถูกห้ามไม่ให้ไปพูดในตระกูลซือคง แต่ตอนนี้ซือคงเฉินกลับย้ำขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งทำให้ซือคงซิงหน้าเสียไปเลย อดไม่ได้ที่จะหาที่หลบซ่อน