บทที่ 811 แผนการของกู้ไป๋อี

ด้วยความสามารถในการทำสิ่งต่างๆ ในทั้งหมดของสหพันธ์บู๊คนที่ทำให้เซี

ยวชุ่นวางใจที่สุด ก็มีอยู่สองคน

คนหนึ่งคือฉินเจิ้นหวน อีกคนหนึ่งคือเกาฉิว

หากผู้นำที่เหมาะสมคนหนึ่งไม่ต้องสิ้นเปลืองเงินมากเกินไปละก็ แน่นอนว่าเซียวชุ่นก็คือใจความสำคัญในเรื่องนี้ ด้วยเหตุนี้จึงไม่พูดมาก

หลังจากวางสายแล้ว เขาก็มองท้องฟ้าสีครามที่อยู่เหนือหัว และสูบบุหรี่อย่างสบายใจ

ตอนนี้เขตตะวันออกเฉียงใต้ถือเป็นป้อมปราการสำคัญ สหพันธ์บู๊สามารถใช้จุดนี้เป็นฐานที่มั่นโจมตีครั้งสุดท้ายไปยังสมาคมบู๊ได้

แผนการทำลายสมาคมบู๊นี้ เซียวชุ่นเตรียมการอยู่ภายในใจนานมากแล้ว เวลานี้ถือเป็นช่วงที่เหมาะสมอย่างมาก เขาจะต้องราบรื่นในหนทางข้างหน้าอย่างแน่นอน ทำให้สมาคมบู๊เสื่อมถอยลงโดยสิ้นเชิง และส่งเข้าสู่ผงธุลีแห่งประวัติศาสตร์ด้วยมือของตนเอง

เพียงคิดถึงตรงนี้ บนใบหน้าของเขาก็อดไม่ได้ที่จะแขวนไปด้วยรอยยิ้ม: "หึหึ อีกไม่นานวันนี้ก็จะมาถึงแล้ว วันที่ฉันกลับจากเซียวเจียง นั่นก็คือเวลาที่สมาคมบู๊จะต้องพินาศย่อยยับ!"

ในเวลาเดียวกัน ท่ามกลางเขาลึกอันสูงชันที่ลึกเป็นพันๆ ฟุต

เขาหวงอิงอยู่บนหินก้อนหนึ่งด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด มองชายชุดขาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าที่กลัดกลุ้ม: "ทูตมังกรเขียว!"

จำศีลฝึกบำเพ็ญตนมาสามเดือน นิสัยของกู้ไป๋อีก็ยังคงมีฝุ่นละอองแห่งความสกปรกอยู่ เพียงแต่บนใบหน้าแฝงไปด้วยความดุร้าย ซักถามเขาหวงด้วยเสียงที่เย็นชา

ใครเป็นคนฆ่าพ่อบุญธรรม?"

"เจ้าสังเวียนเนี่ยตายจากการลอบทำร้ายจากม้งเขียวม้งแดง

พูดจบ เขาหวงก็นำเรื่องราวภายในแดนม้งรวมทั้งการพัฒนาที่ตามมาเล่าให้กู้ไป๋อีฟังอย่างหมดเปลือก

ขณะนี้สมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้ได้วอดวายไปแล้ว เขาและกู้ไป๋อีเป็นเพียงเปลวไฟม้งที่ยังหลงเหลืออยู่ เขาหวงรู้อะไรจึงพูดออกมาอย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อย

เมื่อฟังต้นสายปลายเหตุจบ กู้ไป๋อีก็แสดงสีหน้าเศร้าหมอง ในดวงตาทั้งคู่ที่แวววาวราวกับทางช้างเผือก ก็ถูกปกคลุมไปด้วยเจตนาฆ่าอันรุนแรง

เมื่อสัปดาห์ก่อน คืนนั้นเป็นคืนที่เนี่ยจิ่วฉงเสียชีวิต

เดิมทีกู้ไป๋อีที่กำลังนั่งสมาธิและฝึกบำเพ็ญตนอยู่ทันใดก็รู้สึกว่าจิตใจไม่สงบ และไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถสงบจิตใจและฝึกบำเพ็ญตนได้อีกต่อไป

ในฐานะที่เขาเป็นผู้บำเพ็ญตน จึงเข้าใจดีว่านี่อาจเป็นความรู้สึกลึกลับบางอย่างของสวรรค์และมนุษย์ หลังจากที่ความเย่อหยิ่งนี้ทะลวงผ่านการฝึกบำเพ็ญตน ก็ยิ่งแพร่กระจายไปอย่างชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

แต่ทว่าในเวลานั้นเพราะกู้ไป๋อีกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อการฝึกบำเพ็ญตน จึงจนปัญญาที่จะออกไปค้นหาสาเหตุที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

แต่ไม่เคยคาดคิดว่า หลังจากออกมาแล้วจะมีผลลัพธ์เช่นนี้

ขณะที่กู้ไป๋อีกำลังแอบเสียใจอยู่ เขาหวงที่อยู่ข้างๆ ด้วยความงุนงงว่า: "ทำไมจู่ๆ ทูตมังกรเขียวถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้ล่ะ?"

กู้ไป๋อีตอบกลับอย่างนิ่งๆ ว่า: "หลังจากที่อิงเจี๋ยคัพจบสิ้น ฉันก็ฝึกบำเพ็ญตนอยู่บนเขาลึก ต่อมาได้พบความผิดปกติที่ก้นหุบเขาที่อยู่นี้ จึงลงมาตรวจสอบ แต่ไม่คาดคิดว่าจะได้พบสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่อีกครั้ง และได้รับโอกาสบางอย่าง!"

เขาไม่ได้ปิดบังเรื่องนี้กับเขาหวง ถึงอย่างไรเมื่อครู่นี้เขาก็ได้เห็นความซื่อสัตย์จงรักภักดีของคนคนนี้ต่อสมาคมบู๊แล้ว เผชิญหน้ากับผู้ภักดีเช่นนี้ เขาก็ควรปฏิบัติต่อกันอย่างตรงไปตรงมา

ยิ่งไปกว่านั้นในขณะนี้พวกเขาทั้งสองควรใช้การพึ่งพาอาศัยกันดำรงชีวิตมาบรรยาย

ได้ยินเช่นนี้ เขาหวงก็แสดงถึงความฮึกเหิมอย่างมาก: "มิน่าล่ะเมื่อครู่นี้ทูตมังกรเขียวถึงสามารถหลบเลี่ยงการสังเกตการณ์ของทุกคนได้อย่างง่ายดาย อีกทั้งยังสามารถช่วยชีวิตฉันออกมาได้ภายใต้ความร่วมมือของมหาปรมาจารย์วิชากู่ทั้งสองท่าน

พูดถึงตรงนี้ เขาก็หยุดชะงักลงเล็กน้อย ทันใดก็รีบก้าวเท้าไปยังข้างๆ กู้ไป๋อี และกล่าวด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นว่า: "ทูตมังกรเขียว ในเมื่อคุณมีศักยภาพ พวกเราก็น่าจะลองกัดจัดคนชั่วของสหพันธ์บู๊ได้ เพียงแค่กำจัดเหล่าผู้ฝึกกู่ของสามกลุ่มม้ง ก็จะต้องกลับมาควบคุมเขตตะวันออกเฉียงใต้ได้อย่างแน่นอน!"

ชำเลืองมองเขาหวงที่โกรธแค้นไม่น้อย กู้ไป๋อีก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ