บทที่ 812 เป็นไปตามความคาดหมาย

เมื่อเทียบกับบรรยากาศทางด้านเขาลึกแล้ว เซียวชุ่นที่อยู่เลากัวก็ดูสบายอกสบายใจอย่างชัดเจน

เห็นสีของท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเดินทางไปในป่าดิบชื้นที่อันตรายราวกับถ้ำเสือแดนมังกร

ถึวแม้ว่าด้านนอกของป่าดิบชื้นจะล้อมรอบไปด้วยเลากัว แต่สำหรับผู้บำเพ็ญตนอย่างเซียวชุ่นนี้ นั่นก็เป็นเพียงแค่กำแพงอากาศเท่านั้น

หลังจากหลบเลี่ยงทหารหน่วยหนึ่งที่เฝ้าอยู่ที่นี่อย่างง่ายดาย ร่างของเซียวชุ่นก็ได้ปรากฏตัวในป่าดิบชื้น

พระจันทร์เหนือศีรษะสาดแสงสีเงินเข้าไปในป่ามหัศจรรย์แห่งนี้ มีจุดแสงระยิบระยับผ่านช่องว่างของกิ่งก้านและใบไม้ ตกแต่งดินโคลนบนพื้นที่อยู่ในป่า มีกบและแมลงร้องดังเข้ามาในหู ดุจดั่งแดนสวรรค์บนโลกมนุษย์

แน่นอนว่า แดนสวรรค์แห่งนี้คือสำหรับเซียวชุ่นเท่านั้น

ถึงอย่างไรในสายตาของประชาชนที่อยู่ในเลากัว สถานที่แห่งนี้ไม่เคยเป็นทัศนียภาพที่งดงามแต่อย่างใด คล้ายกับสถานที่สังหารอย่างไม่มีทางสู้!

เซียวชุ่นอยู่เพียงแค่บริเวณรอบนอก ฉะนั้นระหว่างทางนอกจากงูและแมลงหลากสีสันแล้ว ก็ไม่ได้พบมนุษย์แต่อย่างใด

ป่าดิบชื้นกว้างใหญ่อย่างมาก เขาเดินเป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม ก็ยังคงไม่ลึกไปถึงพื้นที่ริมฝั่งทะเล

เมื่อเห็นต้นไม้ที่ค่อนข้างบางตาลง เซียวชุ่นก็หัวเราะ และเดินหน้าต่อไป

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ก็มีเสียงคลื่นเลือนรางดังเข้ามาในหู

ความสามารถในการได้ยินของเขาไม่ใช่ว่าคนธรรมดาจะทำได้ เสียงที่เบาบางเช่นนี้ น่าจะดังมาจากสถานที่ที่ไกลมาก

หลังจากพิจารณาอย่างง่ายๆ เล็กน้อย เซียวชุ่นก็คิดว่าอีกไม่นานตนเองก็น่าจะเดินทางไปถึงเขตในกลางของป่าดิบชื้นแล้ว

ครั้งนี้เขาไม่ได้คิดที่จะเกิดขัดแย้งกับ"ชาวกู่ป่า"ที่อาศัยอยู่ในนี้แต่อย่างใด เพียงแต่คิดว่าภายใต้สถานการณ์นี้ไม่อยากรบกวนใคร เพื่อเดินทางไปยังเขตหมอกพิษเพื่อตรวจสอบสถานการณ์โดยรอบ

เดินทางไปได้ไม่ไกลนัก เขาก็เห็นแสงไฟสลัวๆ ลุกโชนในพื้นที่ป่า ส่งสายตามองไปยังบริเวณนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะเห็นบ้านหลังเล็กๆ เรียงเป็นแถวที่สร้างด้วยใบไม้เหี่ยวแห้งรวมทั้งกิ่งไม้ กลิ่นอายการดำรงชีวิตอันเข้มข้นพุ่งเข้ามาที่ใบหน้าของเขาในทันใด

ที่นั่น น่าจะเป็นหมู่บ้านที่"ชาวกู่ป่า"ดำรงชีวิตอยู่

"ชาวกู่ป่า"เป็นชาวพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นแห่งนี้ ดำรงชีวิตอยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคน โดยอาศัยสิ่งที่อุดมสมบูรณ์ในป่า แล้วก็ดำรงชีวิตอย่างสงบสุขอย่างมาก

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นผู้ฝึกกู่กลุ่มหนึ่ง แต่ในสถานการณ์ปกติก็จะไม่ลงมือสังหารคนธรรมดาทั่วไป และดำรงชีวิตอย่างไร้กังวล

ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะมีบุญคุณความแค้นกับอะต๋า แต่เซียวชุ่นก็ไม่อยากรบกวนเหล้าผู้ฝึกกู่ที่น่ากลัวกลุ่มนี้ และเลือกอีกเส้นทางหนึ่ง เพื่อหลบเลี่ยงหมู่บ้านและมุ่งไปยังสถานที่ที่อยู่ลึกเข้าไป

เมื่อผ่านการเดินขึ้นเขาลงห้วยมาสามชั่วโมง ในที่สุดเขาก็เดินทางมาถึงพื้นที่ราบแห่งหนึ่ง

เซียวชุ่นหยุดเดิน เหลือบมองไปยังหมอกสีดำที่ไม่สามารถสลายได้ในอากาศ และรู้ว่าที่นี่เป็นบริเวณที่เป็นแหล่งบึงหมอกพิษ

ที่ขอบของหมอกดำ เดิมทีที่เป็นลักษณะราบเรียบก็ค่อยๆ จมลง ซึ่งตรงกลางน่าจะเป็นหลุมลงไป

ด้วยสายตาของเซียวชุ่น ไม่สามารถที่จะมองทะลุชั้นหมอกดำนั้นไปได้โดยสิ้นเชิง แต่เขาก็ไม่กล้าเปิดดวงตาทิพย์ เพราะเกรงว่าจะดึงดูดความสนใจของ"เทียนจุนอมตะ"ท่านไหน

จากการสนทนากับหร่วนจินสุ่ยก่อนหน้านี้ เขาสงสัยอย่างยิ่งว่าการมีอยู่ของคนคนนั้นอาจจะซ่อนตัวอยู่ในหมอกดำกลุ่มนี้ ใช้ชี่พิษที่เข้มข้นอย่างมากเหล่านี้หล่อเลี้ยงร่างกาย

เซียวชุ่นหยุดลงชั่วขณะ และลองก้าวไปข้างหน้าสองก้าว วางแผนที่เข้าไปใกล้สักเล็กน้อย เพื่อสังเกตสิ่งนี้ให้มากขึ้น

ทันใดขณะที่เขายกเท้าขึ้น จู่ๆ หมอกสีดำที่อยู่ข้างหน้าก็กลิ้งหมุนขึ้นลง ราวกับว่าถูกการเคลื่อนไหวของชี่กระตุ้น และเริ่มเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดกระสับกระส่ายขึ้นมา

ทันใดนั้น ธนูสีดำที่ประกอบด้วยกลุ่มหมอกก็ถูกแยกออกและยิงเข้ามายังเซียวชุ่น!

เซียวชุ่นเห็นเช่นนี้ ก็ปลีกตัวถอยหลังทันที เพื่อหลบเลี่ยงธนูสีดำนั้น

ขณะที่เขาสังเกตเห็นถึงความผิดปกติและต้องการจะถอยออกจากตรงนี้ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงอันแก่ชราอย่างมาก ดังออกมาจากในหมอกสีดำที่อยู่ด้านหลัง

"หึหึ ห้าร้อยปีมาแล้ว คุณยังเป็นผู้บำเพ็ญตนคนแรกที่ฉันเห็น!"

เซียวชุ่นหยุดชะงักลงโดยไม่ได้ตั้งใจ และเหลือบมองไปยังด้านหลังด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง

หมอกสีดำกลุ่มนั้นยังคงหมุนขึ้นลง นอกจากนั้นก็ไม่มีความผิดปกติแต่อย่างใด