บทที่ 813 ประสบความสำเร็จอย่างเต็มที่กลับมา

สำหรับเรื่องราวภายในสำนัก ตอนนี้เซียวชุ่นล้วนไม่รู้สถานการณ์รอบตัวเลย

เพียงแต่หากตอนนี้สามารถช่วยคนคนนี้ให้ไปสำนักกู่พิษได้ละก็ บางทีอาจจะเป็นโอกาสที่ดีที่จะเข้าใจสักได้

แต่เมื่อคิดๆ ดูอีกทีแล้ว เขาก็รู้สึกว่ามันค่อนข้างผิดปกติ

อันดับแรก"เทียนจุนอมตะ"ถูกขังอยู่ที่นี่นั้นเป็นความจริง ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงปรากฏอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ แต่ขณะนี้อีกฝ่ายขอร้องให้ช่วยพาตนเองไปยังสำนักกู่พิษ และการขอความช่วยเหลือมีแนวโน้มที่จะเป็นไปได้อย่างมาก

และอีกอย่าง สำนักกู่พิษในบันทึกของนักพรตมู่เหยียนถูกบรรยายว่าโหดเหี้ยมอำมหิต ถ้าหากตนเองช่วยเหลือเขาละก็ ไหนเลยจะไม่เป็นการช่วยคนชั่วก่อกรรมทำเข็ญ?

ที่สำคัญที่สุดก็คือ เมื่อ"เทียนจุนอมตะ"หลุดพ้นจากการกักขัง อย่าว่าแต่เซียวชุ่นจะได้รับของในหมอกพิษหรือไม่ แต่คนอื่นจะใส่ร้ายตนเองหรือไม่ยังอยู่ระหว่างสองทาง

ข้อตกลงนี้ ไม่ว่าจะคำนวณอย่างไรก็ไม่น่าจะคุ้นค่า!

ขณะที่เขากำลังคิดเกี่ยวกับสิ่งนี้ "เทียนจุนอมตะ"ที่อยู่ในหมอกสีดำก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้งว่า: "คุณคิดว่าเป็นอย่างไร!"

เหมือนกับกังวลว่าเซียวชุ่นจะปฏิเสธตนเอง เขาจึงตั้งใจกล่าวเสริมอีกประโยคว่า: "คุณวางใจได้เลย ถ้าหากฉันหลุดพ้นจากการกักขังแล้ว เรื่องที่รับปากกับคุณจะต้องทำอย่างแน่นอน ด้วยชื่อเสียงชื่อเสียงของฉัน ไหนเลยจะหลอกลวงคนหนุ่มอย่างคุณ"

ได้ยินเช่นนี้ เซียวชุ่นก็เบ้ปากด้วยจิตสำนึก ถ้าหากชายชราผู้นี้สามารถทำได้ละก็ นั่นคาดว่าหมูก็น่าจะขึ้นสวรรค์ได้!

คิดไปคิดมาแล้ว ในที่สุดเขาก็มีแผนการหนึ่ง จึงกล่าวว่า: "ต้องการให้ฉันช่วยคุณก็ได้ เพียงแต่คุณจะต้องมอบผลประโยชน์ให้ฉันสักเล็กน้อยก็พอ!"

"ผลประโยชน์?" เทียนจุนอมตะชะงักงัน ทันใดจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ไม่ทราบว่าคุณต้องการผลประโยชน์อะไรเหรอ?"

เซียวชุ่นตอบกลับ: "เมื่อครู่นี้คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะมอบของในหมอกพิษให้ฉัน ตอนนี้เอาออกมาให้ก่อนครึ่งหนึ่งดีไหม หลังจากนั้นเรื่องที่เจ้าฝากให้ข้าทำแน่นอนว่าจะต้องสำเร็จ"

เมื่อพูดคำนี้จบ เสียงหัวเราะอย่างหยอกล้อก็ดังออกมาจากในหมอกสีดำ

"หึหึ ตลอดเวลาที่ฉันสร้างชื่อเสียงมา คุณเป็นคนแรกที่กล้าต่อรองกับฉัน เพียงแต่เจ้าไม่รู้สึกว่าความอยากของเจ้ามันค่อนข้างมากเกินไปหรือ?"

"นั่นก็ต้องดูว่าเจ้าคิดอย่างไร!" เซียวชุ่นกล่าวอย่างนิ่งๆ

เมื่อคนคนหนึ่งเป็นอิสรเสรี ก็สามารถทำเรื่องที่เกินความคาดหมายออกมาได้มากมาย

กับบางอย่างที่เป็นของนอกกาย คิดว่า"เทียนจุนอมตะ"ผู้นี้น่าจะไม่ปฏิเสธ

หลังจากไตร่ตรองอยู่ชั่วขณะ ในที่สุดอีกฝ่ายก็ทำการตัดสินใจ

"สิ่งของฉันมองให้คุณก็ได้ เพียงแต่เพื่อเป็นการเผื่อเอาไว้ ฉันจะต้องใส่พิษกู่ไว้ร่างกายของคุณ เช่นนี้ฉันก็จะได้ไม่กลัวว่าคุณจะไม่ยึดมั่นในคำสัญญา"

คนที่โหดเหี้ยมอำมหิตมาชั่วชีวิตพูดถึงการไม่ยึดมั่นในคำสัญญา นี่มันช่างไร้สาระเสียจริงๆ

เซียวชุ่นอดไม่ได้ที่จะตำหนิอยู่ภายในใจ

ทันใด เขาก็หัวเราะเยาะ: "หึ ถ้าหากถูกคุณใส่พิษกู่ ไหนเลยฉันจะไม่ถูกคุณบีบบังคับไปชั่วชีวิต ธุรกิจแบบนี้คุณคิดว่าฉันจะหลงกลไหม?"

ได้ยินตรงนี้ ในที่สุด"เทียนจุนอมตะ"ก็อดทนไม่ไหว และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่น่าสะพรึงกลัวว่า: "เจ้าหนุ่ม นี่คุณรู้ไหมว่าตนเองกำลังพูดอยู่กับใคร?"

"เห้อก้วนเทียน ผู้มีชื่อเสียงดังกึกก้อง!"

ถึงแม้ว่าคำพูดจะสวยงาม แต่การแสดงออกของเซียวชุ่นค่อนข้างจะไม่สนใจ

ถึงอย่างไรคนที่กำลังเก่งกาจอยู่ตรงหน้านี้ ตอนนี้ก็เป็นเพียงแค่เสือที่ไม่มีเขี้ยวเล็บ แม้แต่"การก้าวเพียงครึ่งก้าว"ก็ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้ แล้วจะกลัวทำไมกัน!

อาจจะฟังออกถึงคำเย้ยหยันของเขา เห้อก้วนเทียนก็แอบจ้องมองด้วยสายตาอันเยือกเย็นจากในหมอกสีดำ

เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงอานุภาพที่ไม่เป็นสองรองใครของตนเองเมื่อห้าร้อยปีก่อน ในโลกบำเพ็ญตนฮั๋วเซี่ยก็มีเพียงหนานกงหวูตี่ที่ค่อนข้างดีกว่า คาดไม่ถึงว่าขณะนี้มังกรที่ถูกกดอำนาจจะถูกคนรุ่นหลังดูถูก รสชาติช่างเกินบรรยายจริงๆ

คิดถึงจุดนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

จากนั้น เห้อก้วนเทียนก็กล่าวถามคำถามเซียวชุ่นอย่างเย็นชาว่า

"ถ้าหากฉันมอบสิ่งของให้คุณแล้ว คุณจะรับรองอย่างไรว่สจะจัดการเรื่องราวแทนฉันอย่างแน่นอน!"

"การช่วยคุณให้เข้าไปมันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย นี่ไม่นับว่าเป็นอะไรเลย"

เขากล่าวอย่างชอบธรรมเคร่งขรึม คล้ายกับว่าเซียวชุ่นพยายามทำ"จิตอาสาเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น"อย่างเต็มที่