บทที่ 815 การเปลี่ยนแปลงของชี่จื้อ

หลังจากที่เซียวจื้อจากไปครึ่งชั่วโมง ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมาอีกครั้งจากส่วนลึกของป่าดิบชื้น

ครั้งนี้ เสียวหัวเราะนั้นดูสบายอกสบายใจอย่างมาก คล้ายกับแฝงไปด้วยอารมณ์ที่พ้นทุกข์แล้ว

รุ่งเช้าวันที่สอง เซียวชุ่นที่ได้รับผลสำเร็จอย่างมากกลับมาถึงตระกูลเซี่ยแล้ว

เซี่ยหลีเกินความคาดหมายอย่างมากกับการกลับมาของเขา ถึงอย่างไรตอนนั้นเซียวชุ่นก็ได้บอกเอาไว้ว่าอย่างเร็วที่สุดก็จะต้องใช้เวลาหนึ่งวันจึงจะสามารถกลับมาได้ แต่ตอนนี้อีกฝ่ายใช้เวลาเพียงคืนเดียวกับการกลับมาก่อนกำหนด

ชำเลืองมองกระเป๋าสะพายตุงๆ ที่หลังของเซียวชุ่น มุมปากของเซี่ยหลีก็อดไม่ได้ทาจะปรากฏรอยยิ้ม: "หึหึ ดูท่าฉันจะต้องแสดงความยินดีกับคุณเซียวนะ!"

เซียวชุ่นได้ยินว่าเธอเรียก"คุณเซียว" ค่อนข้างรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ บรรดากลุ่มคนชราของสหพันธ์บู๊เขาก็จนปัญญาที่จะไปแก้ไขได้จริงๆ แต่เซี่ยหลีผู้นี้จะต้องกล่าวเตือนสักเล็กน้อย

"อายุคุณก็มากกว่าฉันไม่รู้เท่าไร อย่าใช้คำพูดที่เคารพนบนอบได้ไหม มันแปลกไม่เคยชินเลย!"

เซี่ยหลีที่อยู่ข้างๆ ได้ฟังคำนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นลำบากใจขึ้นมาทันที ปีนี้เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบสามปี และก่อนหน้านี้ซ่งหลิงเอ๋อร์ได้เคยบอกอายุของเซียวชุ่นกับเธอแล้ว แน่นอนว่าตอนนี้ภายในใจค่อนข้างเป็นทุกข์ จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามอีกฝ่ายว่า

"หน้าตาของฉันแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ชั่วพริบตาเซียวชุ่นก็เข้าใจ รู้ว่าเมื่อครู่นี้ตนเองพูดผิดไป

"ขอโทษนะ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เพียงแต่คุณ....."

เดิมทีเขาอยากจะพูดว่า"ควรเอาใจเขามาใส่ใจเรา" แต่เมื่อคิดแล้วก็รู้สึกว่าค่อนข้างไม่เหมาะสม ด้วยเหตุนี้จึงไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

รูปร่างหน้าตาของเซี่ยหลีงดงามอย่างมาก ให้ความรู้สึกมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ ดังนั้นจึงทำให้เซียวชุ่นเข้าใจอายุของเธอผิดไปจริงๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยหลีเห็นเซียวชุ่นนิ่งด้วยท่าทีเช่นนี้ จึงอดไม่ๆ ด้ที่จะยิ้มขึ้นมา รู้สึกว่าเขาที่เป็นเช่นนี้ดูเข้าถึงง่ายขึ้นเล็กน้อย

ขณะนี้วิชากู่ต้องห้ามของเซี่ยหลีได้ถูกสัมผัสแล้ว ในที่สุดเซี่ยหลีก็ไม่ต้องเครียด และฟื้นคืนสไตล์ของสาวน้อยขึ้นมาเล็กน้อย

เธอชำเลืองมองเซียวชุ่นอย่างระมัดระวังตัว แล้วกล่าวถามว่า: "ตอนนี้คุณกลับมาจากทางด้านนั้นแล้ว วางแผนว่าจะเดินทางไปฮั๋วเซี่ยเมื่อไรเหรอ ฉันจะได้ออกเดินทางตามคุณไปด้วย"

ชำเลืองมองเซี่ยหลีอย่างค่อนข้างแปลกใจ และเซียวชุ่นก็ตอบกลับว่า: "รอหลังจากหลิงเอ๋อร์บุกทะลวงทางด้านนั้นสำเร็จ ฉันก็จะกลับไป"

ในวันนั้นตอนบ่าย ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็วิ่งเข้าไปในห้องของเซียวชุ่นด้วยความดีอกดีใจ กระทั่งไม่มีเวลาที่จะกล่าวทักทาย เพียงเข้ามาก็พูดว่า: "อาจารย์ฉันบุกทะลวงสำเร็จแล้ว ฉันคือ'นักบู๊แดนสวรรค์'!"

เห็นลูกศิษย์ตื่นเต้นดีใจเป็นพิเศษ เซียวชุ่นก็พยักหน้าอย่างมีความสุข: "บุกทะลวงสำเร็จก็ดีแล้ว เช่นนั้นพวกเรา......"

สุดท้ายคำว่า"กลับไป"สองคำยังไม่ทันจบ ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็คว้าแขนของเขาเอาไว้และพาไปในสวนดอกไม้ของบ้านหวางเซี๋ย เดินไปพลางพูดไปพลาง

"อาจารย์อย่าเพิ่งพูดเรื่องไร้สาระเหล่านั้นเลย คุณรีบแสดงท่วงท่าศิลปะการต่อสู้กับสักหน่อยเถอะ ให้ฉันได้เห็นศักยภาพของตัวเองในตอนนี้"

เห็นซ่งหลิงเอ๋อร์ที่เหมือนกับรีบด่วนอย่างมาก เซียวชุ่นก็ยิ้มเจื่อนๆ อย่างจนใจ

เมื่อเขาเกินมาถึงกลางสวนดอกไม้ ก็พบว่าเซี่ยหลียืนอยู่ในศาลาแล้ว กำลังยิ้มเล็กน้อยและกล่าวทักทายมายังเขา

เห็นเช่นนี้ เซียวชุ่นก็พยักหน้าแสดงให้รู้เจตนา ทันใดก็ยืนตรงกันข้ามกับซ่งหลิงเอ๋อร์

ยังไม่ได้เริ่มการต่อสู้ ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็กล่าวเตือนสติก่อนว่า: "อาจารย์ ให้ฉันได้วางแผนสักหน่อยนะ อย่ารังแกฉัน!"

เซียวชุ่นพยักหน้า ยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ไม่มีปัญหา ทำให้ฉันได้เห็นว่าสรุปแล้วคุณบุกทะลวงตีไปจนถึงขอบเขตโดยอาศัยน้ำจิตได้อย่างไร"

ด้วยเขาให้น้ำจิตชุบร่างขวดนั้นกับอีกฝ่ายไป สามารถทำให้ผู้บำเพ็ญตน"กึ่งพรสวรรค์"คนหนึ่งบุกทะลวงตีพรสวรรค์ขั้นสามที่สูงสุดได้

ร่างกายที่มีศักยภาพสูงของซ่งหลิงเอ๋อร์ ก็น่าจะไม่ยากที่จะทำในจุดนี้ได้

"แหะๆ ถึงเวลาอาจารย์ก็อย่าตกใจแล้วกัน เพราะตอนนี้คนแข็งแกร่งอย่างมาก!"

พอพูดจบ ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็เคลื่อนไหวร่างกายอันอ่อนช้อย ทันใดร่างกายก็พุ่งไปยังเซียวชุ่นอย่างรวดเร็ว รวดเร็วอย่างยิ่ง

ด้วยฝีมือของลูกศิษย์ เซียวชุ่นก็คาดการณ์ว่าอีกฝ่ายที่เป็นผู้บำเพ็ญตนในเวลานี้อยู่เหนือระดับพรสวรรค์ขั้นสองขึ้นไปอย่างแน่นอน

เพียงคิดเช่นนี้ เขาก็นำขอบเขตของตนเองระงับในเขตนี้ และเริ่มต่อสู้กับซ่งหลิงเอ๋อร์

"อาจารย์ พรสวรรค์ขั้นสองคงไม่ได้หรอก เพราะว่าตอนนี้ฉันยังไม่ได้แสดงอย่างสุดฝีมือเลย!"