บทที่ 816 เป็นที่นิยมชมชอบของผู้คนทั่วไป

เรื่องราวที่เซียวชุ่นรู้นั้นมากมายหลายอย่าง

แต่เขาไม่สามารถบอกซ่งหลิงเอ๋อร์ได้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้อีกฝ่ายเป็นกังวล

ด้วยเหตุนี้ เขาทำได้เพียงกล่าวอย่างผ่อนหนักเป็นเบา

"คุณไม่ต้องกังวลหรอก ตอนนี้ร่างกายของคุณปกติดีอย่างมาก หลังจากมีชี่จื้อของธาตุน้ำในครอบครองแล้ว ชี่จื้อของคุณจะแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก ถึงแม้ว่าขณะนี้การบำเพ็ญตนของคุณเพิ่งจะถึงขั้นสี่ แต่คุณจะไม่พ่ายแพ้ต่อผู้บำเพ็ญตนขั้นห้าอย่างแน่นอน!"

"จริงเหรอ?"

ซ่งหลิงเอ๋อร์จ้องเขม็งมองอาจารย์ จับจ้องการแสดงออกนั้นที่ใกล้จะปรากฏออกมา

แต่สุดท้ายก็ทำให้เธอต้องผิดหวัง เพราะเซียวชุ่นเพียงแต่ตอบกลับเธออย่างนิ่งๆ ว่า: "จริง!"

ถึงอย่างไรเซียวชุ่นก็ไม่ได้โกหกจริงๆ อีกทั้งยังอาศัยความสุขุมของเขา ถ้าหากกระทั่งซ่งหลิงเอ๋อร์ผู้นี้ยังไม่สามารถตบตาได้ละก็ เช่นนั้นก็ต้องขอโทษอาจารย์ผู้อาวุโสที่"อุปถัมภ์ค้ำชูอย่างสุดตัว"กับเขามาเป็นเวลาหลายปี

"เฮ้อ ช่างเถอะ"

ซ่งหลิงเอ๋อร์ทอดถอนใจยาว การแสดงออกก็เปลี่ยนเป็นไร้กังวลขึ้นมาอีกครั้ง เบิกบานร่างเริงเหมือนกับนกที่เพิ่งหัดกระพือปีกบิน

"แดนพรสวรรค์"เป็นดินแดนที่เธอใฝ่ฝันมาโดยตลอด ขณะนี้การบุกทะลวงตีก็นับว่าจบภาระในใจไปเรื่องหนึ่ง

เธอกระโดดโลดเต้นไปถึงตรงหน้าของเซี่ยหลี และกล่าวอย่างสนิทสนมว่า: "พี่เซี่ยหลี คุณว่าเมื่อครู่นี้ฉันเก่งไหม?"

เซี่ยหลีพยักหน้า: "เก่งสิ ฉันห่างชั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณเลย!"

ได้ยินเช่นนี้ ซ่งหลิงเอ๋อร์กล่าวอย่างไม่อวดเก่งว่า: "คุณอย่าพูดอย่างนั้นเลย ถ้าหากคุณใช้"ฝึกคู่"มาโจมตีละก็ ฉันก็ๆ ม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณอย่างแน่นอน!"

พอเธอมาถึงตระกูลเซี่ย ในวันปกติหากไม่มีธุระละก็ก็จะเข้ามาประลองกับเซี่ยหลี

แต่ถ้าเซี่ยหลีใช้ลักษณะพิเศษละก็ เธอและซ่งหลิงเอ๋อร์ก่อนหน้านี้ก็นับว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่สูสีกันอย่างมาก

แต่ทันใดที่ร่างกายอัน"น่ากลัว"เริ่มขึ้น กระทั่งซ่งหลิงเอ๋อร์ไม่มีโอกาสที่จะสู้กลับ มีเพียงการยอมแพ้อย่างไม่มีทางเลี่ยง

ฉะนั้นเมื่อเผชิญหน้ากับคำชมเชยของเซี่ยหลี เธอจึงแสดงออกค่อนข้างถ่อมตัว

เห็นบนใบหน้าของซ่งหลิงเอ๋อร์ที่แขวนไปด้วยรอยยิ้มจางๆ เซี่ยหลีก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อนๆ : "หึหึ คุณในตอนนี้ ถึงแม้ว่าฉันจะพยายามอย่างสุดความสามารถก็ไม่อาจเอาชนะได้!"

คำพูดนี้ของเธอก็ไม่ได้ดูถูกตัวเองเกินไป ถ้าหสกอีกฝ่ายอยู่ระหว่างขั้นสองกับขั้นสามละก็ เธอก็ยังมีความมั่นใจในการต่อสู้

แต่ด้วยขณะนี้ซ่งหลิงเอ๋อร์เป็นผู้บำเพ็ญตนที่มีพรสวรรค์ขั้นสี่แล้ว และยังดูเหมือนว่าชี่จื้อที่ถือกำเนิดมีการเปลี่ยนแปลงอย่างคาดไม่ถึง ถึงแม้ว่าเซี่ยหลีไม่ลองก็รู้ว่าตนเองจะต้องพ่ายอย่างไม่ต้องสงสัย

ถึงแม้ว่าเธอจะมีพื้นฐานร่างกายเป็นสองลักษณะพิเศษก็จริง แต่วิชากู่จะไปสู้ปรมาจารย์ได้อย่างไร วิชาบู๊ก็สู้พรสวรรค์ไม่ได้

เซียวชุ่นยืนอยู่กลางสวนดอกไม้คนเดียว มองสาวสวยทั้งสอง และแอบกล่าวว่า: คนทั้งสองช่างแปลกประหลาด!

คำพูดนี้ของเขาไม่ใช่การล้อเล่น พื้นฐานร่างกายของเซี่ยหลีหากจะพูดไปแล้ว ก็พิเศษมากกว่าซ่งหลิงเอ๋อร์ในตอนนี้นัก

ถึงอย่างไรอีกฝ่ายที่ถือกำเนิด"หินทิพย์พิษ"นี้ ในโลกการบำเพ็ญตนก็มีชื่อเรียกอย่างไม่ชัดเจนว่า"ร่างวิญญาณพรสวรรค์ และชี่จื้อของซ่งหลิงเอ๋อร์ที่เปลี่ยนแปลง ล้วนได้มาหลังจากที่ตนเองกำเนิด

คนหนึ่งเป็นพรสวรรค์คนหนึ่งมีมาหลังกำเนิด ใครแข็งแกร่งใครอ่อนแอแค่ได้ยินก็รู้แล้ว

พื้นฐานร่างกายสิ่งนี้เซียวชุ่นมองว่าก็เป็นเพียงแค่ตัวช่วยหนึ่งเท่านั้น มันก็เปรียบเสมือนอาวุธ สามารถทำร้ายคนได้แต่ก็สามารถทำร้านตนเองได้เช่นเดียวกัน ถ้าหากยึดฉวยเอาไว้ไม่ดีก็ง่ายต่อการทำให้ชีวิตตกต่ำอยู่ในความชั่วร้ายได้ คิดว่าตนเองไร้คู่ต่อสู้บนโลกใบนี้

ในขณะที่เขากำลังแอบแสดงความคิดเห็น ซ่งหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ในศาลาก็ถามเสียงดังว่า: "อาจารย์ พี่เซี่ยหลีถามว่าคุณจะไปเมื่อไร?"