บทที่ 817 ความสุขและความทุกข์ของต้วนเจีย

เมื่อเซียวชุ่นเดินทางมาถึงโรงเรียนบู๊ ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว

เมื่อใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีน บรรดานักเรียนภายในโรงเรียนต่างคนก็ต่างกลับบ้านกันไปแล้ว

ในบริเวณโรงเรียนก็ว่างเปล่า มีเพียงเจ้าหน้าที่ไม่กี่คนที่อยู่ที่นี่

"ไม่ได้เจอกันช่วงหนึ่ง ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ากลิ่นอายของคุณยิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ!"

ต้วนเจียที่รออยู่หน้าประตูโรงเรียน ในเวลานี้มองไปที่เซียวชุ่นอย่างครุ่นคิด

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซียวชุ่นจึงหัวเราะอย่างเย็นชา

"หึหึ คุณเข้าใจผิดแล้ว"

"เข้าใจผิด?" ต้วนเจียไตร่ตรอง ไม่นานก็ส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่

"ไม่ ในเดือนที่ผ่านมานี้คุณจะต้องเสริมศักยภาพให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน!"

ในฐานะที่เขาเป็นคิงบอดี้การ์ด ลางสังหรณ์ต่อสิ่งเหล่านี้นั้นแม่นยำอย่างมาก

ถึงแม้ว่าเซียวชุ่นจะเก็บพลังเอาไว้ภายใน แต่เขายังคงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ไม่สามารถหยั่งรู้ได้จากร่างกายของอีกฝ่าย

ขณะที่ต้วนเจียกำลังแอบพิจารณา เซียวชุ่นที่อยู่ข้างๆ ก็พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า: "ช่วงนี้หากมีบางโอกาส ก็จะต้องได้รับผลสำเร็จอย่างแน่นอน"

พูดจบ เขาก็ชำเลืองมองอีกฝ่าย ยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ผลสำเร็จในช่วงเดือนนี้ของคุณก็ไม่น้อยเลย และใกล้จะถึงจุดสูงสุดของพรแสวง!"

ได้ฟังเซียวชุ่นพูดถึงการบำเพ็ญตนของตนเองแล้ว ต้วนเจียก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมาอย่างตื่นเต้นดีใจ

"แหะๆ ช่วงวันเหล่านี้ก็เป็นครูฝึกอยู่ในโรงเรียนบู๊ ในวันปกติหากไม่มีธุระฉันก็ฝึกฝนกับกลุ่มผู้มีฝีมือสูงกลุ่มนั้นที่อยู่ในโรงเรียน ฝึกไปเรื่อยๆ การบำเพ็ญตนนี้ก็ยกระดับขึ้นมา!"

นับตั้งแต่ดำรงตำแหน่งในโรงเรียนบู๊ การบำเพ็ญตนของต้วนเจียก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมาก หลังอาหารกลางวัน เขากับลั่วอี้เชียนและคนอื่นๆ ก็หารือกันเรื่องสถานการณ์ทางด้านศิลปะการต่อสู้

ถึงแม้ว่าพวกเขาทั้งสอง คนหนึ่งเป็นกริช คนหนึ่งเป็นหอกยาว แต่ก็สามารถแลกเปลี่ยนเอาส่วนที่ดีไปเพิ่มส่วนที่ขาดตกบกพร่องได้ มิหนำซ้ำฉินเจิ้นหวนผู้นำใหญ่ยังให้คำชี้แนะเป็นครั้งคราวอีกด้วย ทำให้การพัฒนาของเขาชัดเจนอย่างมาก

หวนกลับมาคิดถึงตอนที่ตนเองเริ่มแรกไม่พอใจอย่างมากกับการยอมรับ"การจัดการบุคลากร"ของเซียวชุ่นสำหรับตนเอง จนต้วนเจียแทบอยากจะตบหน้าตนเองสักสองสามที ผลประโยชน์ของการบำเพ็ญตนที่แข็งแกร่งเช่นนี้ จะไปหาจากที่ไหนกัน!

เมื่อเห็นท่าทีที่มีความสุขของต้วนเจีย เซียวชุ่นก็หัวเราะอย่างนิ่งๆ และกล่าวถามว่า: "ครั้งที่แล้วฉันให้กริชคุณไปฝึกฝนเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ไม่เลวเลย เพียงแต่มันค่อนข้างสั้นไปสักหน่อย ก็เพราะสาเหตุนี้ ฉันจึงเอาชนะลั่วอี้เชียนคนนั้นไม่ได้!" ต้วนเจียตอบกลับอย่างโกรธเคืองเล็กน้อย

เขาประมือกับฉินเจิ้นหวนลูกศิษย์ใหญ่ผู้นี้ โดยส่วนใหญ่แล้วก็จะแพ้มากกว่าชนะ

สาเหตุส่วนใหญ่เป็นเพราะสังเกตเห็นของผู้บำเพ็ญตนทั้งสอง ส่วนที่เหลือนั้นแน่นอนว่าคือทางด้านของอาวุธ

เรียกได้ว่ายิ่งอาวุธยาวเท่าไรระยะการโจมตีก็จะยิ่งกว้างขึ้นเท่านั้น ส่วนมากต้วนเจียมักจะบอกว่าเพราะกริชของตนเองนั้นสั้นเกินไป จึงถูกลั่วอี้เชียนจัดการอย่างแน่นิ่ง

หลังจากที่ไตร่ตรองแล้ว เซียวชุ่นจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ระหว่างพวกคุณคือการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ เน้นให้ความสำคัญกับการโจมตีซึ่งหน้า กริชไม่สามารถใช้ให้เป็นประโยชน์ได้ก็เป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าเป็นการลอบสังหารละก็ นั่นก็คือจุดแข็งของคุณ!"

ได้ยินเช่นนี้ ต้วนเจียก็โบกมือ: "เฮ้ ตอนนี้ฉันเป็นครูฝึกคนหนึ่งในโรงเรียนบู๊ ทักษะการลอบสังหารก่อนหน้านั่นก็ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไรนัก คุณลองดูว่าสามารถหาวิธีให้ฉันทำกริชเล่มนี้ขึ้นมาใหม่ได้ไหม หากไม่ได้จริงๆ ละก็คุณสามารถช่วยฉันยืดออกอีกสิบเซนติเมตรได้หรือมา!"

ข้อเรียกร้องนี้ ถ้าหากว่าเขาเอ่ยออกมาก่อนหน้านี้ละก็ เซียวชุ่นก็คงจะไม่สามารถรับปากได้จริงๆ แต่เนี่ยจิ่วฉงที่อยู่แดนม้ง เขาได้ให้หินทองสิ่งของล้ำค่าเช่นนี้กับเขา ฉะนั้นการตอบสนองต่อข้อเรียกร้องนี้ของอีกฝ่ายก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินไป