บทที่ 818 ทุกคนกินข้าวพร้อมหน้ากัน

หลังจากพูดคุยกับต้วนเจียครู่หนึ่ง เซียวชุ่นก็เดินมุ่งตรงไปยังสำนักงานของผู้ฝึกสอน

ขณะนี้ฉินเจิ้นหวนกำลังร่วมมือกับเกาฉิวที่เขตตะวันออกเฉียงใต้เพื่อดำเนินการขัดการกับปัญหา ฉะนั้นหน้าที่ทั้งหมดในโรงเรียนบู๊จึงถูกมอบให้ลูกศิษย์ใหญ่ลั่วอี้เชียนจัดการแทน นี่ก็นับว่าเป็นการทดสอบกลายๆ

ลั่วอี้เชียนกำลังนั่งสูบบุหรี่อย่างเบื่อหน่ายอยู่ในห้องทำงาน นับตั้งแต่หยางเทียนฉาย"พี่ชายที่แสนดี"จากไป เขาก็เหลือเพียงต้วนเจียเพื่อนแบบนี้

แต่เพื่อนคนนี้ในสมองเต็มไปด้วยการต่อสู้กัน ทั้งวันหากไม่ใช่แลกเปลี่ยนเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ ก็ดื่มเหล้ากินเนื้อ ทำให้เขารู้สึกทนไม่ไหวแล้วจริงๆ!

พ่นวงแหวนควันออกมาอย่างช้าๆ ความกังวลใจลุกลามไปยังหน้าผากของเขา

"เฮ้อ ก็ไม่รู้เมื่อไรจ้าวสหเซียวจะมาเอาสิ่งของนั้นไป ไม่เช่นนั้นคงไม่ทันให้อาจารย์ได้กลับมา สิ่งของเหล่านั้นของเขาที่เก็บอยู่ในห้องใต้ดินจะต้องถูกดื่มจนหมดเกลี้ยงอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นความยุ่งยากของฉันก็จะยิ่งมากขึ้น!"

ฉินเจิ้นหวนเพิ่งจะไปเขตตะวันออกเฉียงใต้ได้ไม่กี่วัน เหล้าที่ชายชราเอามาจากเป่ยหยางที่ไกลหลายพันลี้ ก็แทบจะถูกเขาและต้วนเจียจัดการหมดไปครึ่งหนึ่งแล้ว

เวลาที่ดื่ม ลั่วอี้เชียนก็พอที่จะพูดได้ว่ากล้าหาญไม่น้อย แต่ทุกครั้งที่ดื่มเสร็จภายในใจของเขาก็รู้สึกเป็นทุกข์ เมื่อเห็นสิ่งของคงคลังที่น้อยลงเรื่อยๆ ภายในใจก็เป็นกังวลไม่น้อย

ในขณะที่เขากำลังคิดว่าคืนนี้ควรจะทำอย่างไรให้ต้วนเจียขี้เมาคนนี้เลิกสนใจดื่มเหล้า ประตูห้องทำงานก็ถูกคนเคาะ

"เข้ามา"

ลั่วอี้เชียนพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว แต่เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นเซียวชุ่น จึงรีบลุกขึ้นยืน ปรับรอยยิ้มบนใบหน้าให้เหมาะสม

"อ่า.....ฮ่าๆ ที่แท้ก็เป็นจ้าวสหเซียวนี่เอง"

เซียวชุ่นยิ้มเล็กน้อยแล้วพยักหน้า ทันใดก็เดินไปนั่งลงยังโซฟาที่อยู่ข้างๆ และเริ่มซักถามอีกฝ่ายถึงการพัฒนาของโรงเรียนบู๊ในช่วงนี้

"ก่อนหน้าที่จะปิดเทอม โรงเรียนของพวกเรามีนักเรียนหนึ่งหมื่นแปดพันกว่าคน อัตราส่วนกำลังบุคลากรครูคือหนึ่งต่อห้าสิบ ส่วนรายได้ก็คือติดลบ ค่าใช้จ่ายต่อเดือนประมาณสิบล้าน...." ลั่วอี้เชียนเริ่มรายงานรายละเอียดที่เกี่ยวกับโรงเรียนบู๊ในทุกๆ ด้าน

ทั้งหมดบอกได้คำเดียวว่า: นี่ก็คือรายจ่ายที่ไม่มีวันถมเต็ม!

หนึ่งเดือนรายได้ติดลบมากกว่าสิบล้าน คนทั่วไปก็คงจะยืนหยัดต่อไปไม่ไหวจริงๆ

โชคดีที่ ทรัพย์สินในครอบครัวของเซียวชุ่นและเหยาเสินนั้น ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ในการรับมือกับโรงเรียน แต่ก็สามารถประคับประคองโรงเรียนนี้ได้เท่านั้น

เพียงแต่สิ่งที่คุ้มค่าที่จะยินดีก็คือ ที่เดินทางไปแดนม้งครั้งนี้ เรียกได้ว่าเซียวชุ่นได้รับอย่างมากมายมหาศาล

เขาในขณะนี้ สร้อยข้อมือหยกหกเส้นที่ถืออยู่ในมือก็มีมูลค่าไม่น้อย ถ้าหากรอให้ปีหน้าส่งเข้าไปพัฒนาแล้วละก็ เงินก็น่าจะพอเปิดโรงเรียนบู๊อีกสองสามแห่งแล้ว

หลังจากที่ได้ฟังเรื่องงานแล้ว เซียวชุ่นก็เริ่มเอาใจใส่การดำรงชีวิตของลั่วอี้เชียน แล้วกล่าวอย่างเห็นอกเห็นใจลูกน้องว่า: "ช่วงนี้รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะ?"

"ก็......ไม่เลวนะ!"

เมื่อครู่นี้ลั่วอี้เชียนพลั้งปากพูด แทบจะพูดว่า"หงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว" แต่โชคดีที่เขาดูเหตุการณ์ได้เร็ว ยังไม่ทันพูดก็สำนึกได้ถึงความผิดปกติ ฉะนั้นจึงแก้ไขคำพูดทันที ไม่เช่นนั้นคงจะทำให้คนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ

เมื่อเห็นเขามีท่าทีเช่นนี้ เซียวชุ่นจึงหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า: "ทำไม หรือว่ารู้สึกไม่ค่อยเคยชิน?"

"เปล่าครับ!" ลั่วอี้เชียนส่ายหน้า แล้วกล่าวอย่างจนใจว่า: "ก็คือถูกต้วนเจียขี้เมาผู้นั้นทำให้หงุดหงิด!"

"ฮ่าๆ!" ได้ยินเช่นนี้ เซียวชุ่นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา ต้วนเจียหลงใหลต่อเหล้าแค่ไหน เขาก็รู้ดีเป็นอย่างยิ่ง ขณะนี้เป็นช่วงปิดเทอมหน้าหนาว แน่นอนว่าอีกฝ่ายจะต้องนำเหล้าทั้งหมดมาเสริมเดือนที่แล้วที่ไม่ได้ดื่ม

"จ้าวสหเซียวทำไมคุณถึงยังยิ้มออกมาได้ล่ะ เจ้าหมอนั่นดื่มจนเกือบจะทำให้ห้องใต้ดินของอาจารย์วางเปล่าแล้วนะ ถึงเวลาที่กลับมาแล้วถูกพบละก็ ฉันจะต้องถูกตำหนิอย่างแน่นอน และบางทีก็อาจจะถูกลงโทษด้วย!" ลั่วอี้เชียนกล่าวอย่างโกรธเคือง

คำพูดนี้เขาไม่ได้พูดเวอร์ไปจริงๆ ยังไงซะเหล้าที่มีค่าเหล่านั้น ปกติแล้วแม้แต่ฉินเจิ้นหวนก็เสียดายที่จะดื่มมัน เว้นแต่จะมีความสุขหรือจัดงานเลี้ยงเพื่อนเก่าจึงจะเอาออกมา แต่ตอนนี้......

เมื่อเห็นท่าทางหน้านิ่วคิ้วขมวดของอีกฝ่าย เซียวชุ่นจึงกล่าวให้คลายกังวล : "อย่ากังวลไปเลย เรื่องนี้ฉันจะช่วยคุณจัดการเอง!"