บทที่ 819 ข่าวดีและข่าวร้าย

เซียวชุ่นอยู่ที่เหลยหยางทางด้านนี้มาระยะหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีโปรเจคสำคัญมากมายที่ดำเนินการอยู่ที่นี่ในตอนนี้ ด้วยเหตุนี้จึงรู้จักกลุ่มเพื่อนสนิทมากมาย

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ในใจของเขามักจะรู้สึกเสมอว่าอยากสังสรรค์รวมตัวกับเพื่อนสนิท ความคิดเช่นนี้แข็งแกร่งมาก ราวกับว่าการแยกจากกันยังคงวนเวียนอยู่ในใจ

แยกจากกัน ทำไมต้องแยกจากกันด้วย?

คำถามนี้ เซียวชุ่นก็ไม่มีคำตอบเช่นกัน แต่ลางสังหรณ์นั้นชัดเจนอย่างยิ่ง

ตั้งแต่การบำเพ็ญตนของเขาก้าวไปสู่"แดนแหงนฟ้า" ความรู้สึกเข้ากันไม่ได้กับหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นมาในใจ ทำให้เขาไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซียวชุ่นก็พูดกับตนเองว่า : "หรือว่าเป็นเพราะการบำเพ็ญตนของฉันแข็งแกร่งขึ้น จึงเกิดความรู้สึกที่ว่าฟ้าดินไม่มีที่สิ้นสุดออกมา?"

คิดถึงตรงนี้ เขาก็ส่ายหัวอย่างจนใจ ระงับเรื่องในใจเอาไว้ทันที และวางแผนที่จะไปเดินเล่นในโรงเรียนบู๊ พร้อมถือโอกาสไปทักทายนางมังกรสามที่ทำงานอยู่ในโรงอาหารสักหน่อย

เขากำลังเตรียมที่จะออกจากห้องทำงาน แต่ซ่งชิงโจกลับโทรมาหาเขา : "เสี่ยวเซียว ได้ยินหลิงเอ๋อร์บอกว่าคุณมาที่เหลยหยางแล้วเหรอ?"

"อืม ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงเรียนบู๊ทางด้านนี้แล้ว!" เซียวชุ่นตอบกลับ

"ฮ่าๆ เช่นนั้นก็ดีเลย เผอิญว่าฉันออกไปปฏิบัติงานที่เหลยหยางพอดี ช่วงนี้งานยุ่งเล็กน้อย ไม่ได้พูดคุยกับคุณมาสักพักแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะไปถึงนะ!"

พูดจบ ซ่งชิงโจก็วางสายไปอย่างรวดเร็ว

วางมือถือลง เชียวชุ่นหันกลับไปนั่งลงบนโซฟา หัวเราะแล้วพูดกับตัวเองว่า : "หึหึ ส่วนใหญ่แล้วจะมาเพื่อถามเรื่องสหพันธ์บู๊กับฉัน!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซ่งชิงโจก็มาถึงตามเวลา และปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องทำงาน

ทั้งสองคนเพิ่งจะเจอกัน จึงยิ้มให้กันและกัน

ในฉับพลัน ซ่งชิงโจก็รีบเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามกับเซียวชุ่น พร้อมกล่าวอย่างมีความสุข

"ฮ่าๆ เกือบสองเดือนแล้วที่ฉันไม่ได้มาที่โรงเรียนบู๊ทางด้านนี้ นึกไม่ถึงเลยครั้งนี้ได้มาเห็น มันเปลี่ยนไปมากจริงๆ ....ตลอดทางที่ฉันมา ข้างๆ หูก็ได้ยินคนอื่นกล่าวชื่นชมโรงเรียนบู๊ตลอด ทำให้ที่เป็นรองผู้อำนวยการรู้สึกภาคภูมิใจจริงๆ เลย!"

เขามาปฏิบัติงานที่เหลยหยางในครั้งนี้ ก็ได้ยินคำว่า"โรงเรียนบู๊จิ่งเทียน"ผ่านหูมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นผู้ชาย ผู้หญิง คนชรา หรือเด็กล้วนเอ่ยถึงคำนี้ และกล่าวชื่นชมกันทั้งนั้น

นี่จึงทำให้ซ่งชิงโจในฐานะรองผู้อำนวยการรู้สึกปลื้มอกปลื้มใจ ในขณะเดียวกันก็ยอมรับในความทุ่มเทของเซียวชุ่นเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าภายนอกทางราชการจะให้การสนับสนุนเซียวชุ่น แต่มันเป็นเพียงการเปิดทางให้ในบางด้านเท่านั้น ส่วนเรื่องที่เหลือจำเป็นจะต้องให้อีกฝ่ายไปจัดการปัญหาด้วยตัวเองทั้งหมด

เมื่อเห็นแววตาที่ดูชื่นชมของซ่งชิงโจ เซียวชุ่นไม่กล้าที่จะให้เครดิตตัวเอง แต่อธิบายตามความเป็นจริง

"ทั้งหมดนี้เป็นคุณงามความดีของครูกับผู้จัดการ ถ้าไม่ใช่เพราะการเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทของพวกเขา โรงเรียนบู๊จะมีชื่อเสียงโด่งดังในเหลยหยางในเวลาอันสั้นได้ยังไง

ซ่งชิงโจพยักหน้า พร้อมกล่าวเน้นย้ำว่า : "แน่นอนว่าคุณงามความดีของครอื่นๆ ไม่สามารถลืมเลือนได้ แต่คุณในฐานะผู้นำ ถ้าไม่ใช่การชี้แนะที่ถูกต้อง โรงเรียนบู๊จะสามารถพัฒนามาเป็นเช่นในวันนี้ได้ยังไง!"

พูดไปพูดมา เขาก็เริ่มเปลี่ยนหัวข้อสนทนา จากโรงเรียนบู๊ข้ามไปเป็นสหพันธ์บู๊ พร้อมกล่าวด้วยใบหน้าปีติยินดี : "ฉันได้ยินเรื่องที่สหพันธ์บู๊ทำในตะวันออกเฉียงใต้แล้ว เจ้าหนุ่มนี่ ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายอย่างมากจริงๆ!"

เซียวชุ่นรู้สึกงุนงงกับท่าทางสบายอกสบายใจนั้นของเขา จึงเอ่ยถามว่า : "เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

"ในตอนแรกการสนับสนุนให้สหพันธ์บู๊เป็นศัตรูกันกับสมาคมบู๊ มันเป็นข้อเสนอของฉันเอง แต่คนจำนวนมากก็คัดค้านอย่างรุนแรง ในตอนนั้นฉันกับผู้นำรายใหญ่สองสามคนที่เหลือยังยืนกรานคำไหนคำนั้น เพื่อระงับเสียงคัดค้านเหล่านั้นลงไป และในที่สุดเรื่องราวก็ได้รับการตัดสิน!"

พูดถึงตรงนี้ ซ่งชิงโจก็ส่ายหัวอย่างจนใจ : "ที่ใดมีกลุ่มคน ที่นั่นย่อมมีการแบ่งพรรคแบ่งพวก เรื่องที่จะเป็นศัตรูกันก็เป็นเรื่องธรรมดา และแท้จริงแล้วที่ฉันไม่สามารถเสนอความช่วยเหลือคุณได้มากยิ่งขึ้น ก็เพราะว่าถูกจำกัดโดยผู้ที่มีเจตนาไม่ดี"