บทที่ 822 การประลองฝีมือที่ต่ำช้า

"กล่าวคำสรรเสริญเยินยอให้น้อยๆ ลงหน่อย ในเมื่อนำพวกคุณวางอยู่ในตำแหน่งงานที่สำคัญแล้ว เช่นนั้นฉันจะไม่ไปถามเรื่องราวอะไรที่มากเกินไป ขอเพียงแค่ทุกสิ่งทุกอย่างเสร็จสิ้นตามแนวคิดของพวกคุณก็พอ"

ใช้คนโดยไม่สงสัยเป็นคติประจำใจของเซียวชุ่นมาโดยตลอด

ขอเพียงแค่เป็นคนที่เขายอมรับ เขาก็แทบจะไม่ระวังอะไรเลย และการกระทำนี้ของเขายังดึงดูดให้กลุ่มพันธมิตรเลื่อมใสศรัทธาและเสียสละเพื่อช่วยตนเองอีกด้วย

ดังนั้นในเวลานี้เขาจึงตัดสินใจที่จะปกป้องกิจการทั้งหมดของเหลยหยาง โดยให้บรรดาพี่น้องทำหน้าที่จัดการดูแลด้วยตนเอง

ในคืนเดียวกันนั้น "โรงเรียนบู๊จิ่งเทียน"พูดได้ว่ามีชีวิตชีวาอย่างมาก คนสามพันกว่าคนมารวมตัวกันในโรงอาหาร รับประทานอาหารค่ำที่หลากหลายและหรูหรา และแน่นอนว่ายังมีเหล้าชั้นดีที่ฉินเจิ้นหวนเก็บสะสมไว้ด้วย

ครั้งนี้ ลั่วอี้เชียนไม่ต้องกังวลเรื่องที่จะถูกอาจารย์ลงโทษอีกแล้ว อย่างไรเสียก็มีจ้าวสหเซียวคอยหนุนหลังอยู่ เขาก็สามารถนอนหลับฝันดีได้แล้ว

เช่นนี้ เขาจึงไปหาต้วนเจียอย่างอารมณ์ดี

"เจ้าหนุ่ม ในที่สุดคืนนี้ฉันก็ไม่ต้องมัดมือมัดเท้าแล้ว แน่นอนว่าจะต้องประลองฝีมือกันสักหน่อย!"

"แหะๆ ประลองฝีมือ'ที่ต่ำช้า'ฉันสู้คุณไม่ได้อย่างแน่นอน แต่การดื่มเหล้า คุณเทียบฉันไม่ได้หรอก!"

ต้วนเจียเลิกคิ้วอย่างแกมโกง เมื่อพูดคำว่า"ต่ำช้า" ยังเน้นหนักที่คำเหล่านั้นอีกด้วย

ลั่วอี้เชียนรู้จักกับเขามาสักพักหนึ่งแล้ว ไหนเลยจะฟังไม่ออกถึงคำพูดเย้ยหยัน ด้วยเหตุนี้เสียงดัง"ปัง" นำแก้วของตนเองทุบลงบนโต๊ะ

"แม่งเอ๊ย อย่าพูดไร้สาระเลย ถามคุณดีกว่าว่ากล้ารับคำท้าหรือเปล่า!"

"หึ รู้ไหมว่าทำไมถึงไม่ให้คุณดื่มจนเมา ก็เพราะคิดว่าคุณจะต้องฝึกฝนสูงกว่าฉัน และโอ้อวดแสนยานุภาพทั้งวัน แต่วันนี้ในเมื่อคุณรนหาที่ตายเอง ฉันก็จะรับคำท้าของคุณ!"

พูดจบ ต้วนเจียก็ยกแก้วเหล้าดื่มจนหมด เหล้า 50 ดีกรีลงไปอยู่ในท้องทันที

หลังจากวางแก้วเหล้าเปล่าลง เขาก็ยิ้มให้ลั่วอี้เชียนอย่างลำพองใจ

"หึหึ ถึงตาคุณแล้ว!"

เมื่อเห็นเช่นนั้น เปลือกตาของลั่วอี้เชียนก็กระตุกขึ้นมาเล็กน้อย แต่ยังคงกัดฟัน และหยิบแก้วของตนเองขึ้นมาแล้วดื่มจนหมดเช่นกัน

"ไม่เลว นี่สิบุรุษ!" ต้วนเจียยกนิ้วโป้งให้ เป็นการแสดงความนับถือ

ทันทีหลังจากนั้น เขาก็ยกแก้วที่สองลงท้องไปอีก

ไอ่อ้วนหวางกับเซียวชุ่นนั่งอยู่โต๊ะถัดไป เห็นพวกเขาสองคนท้าดวลเหล้ากัน ก็อดพูดกับเซียวชุ่นไม่ได้ว่า : "เชี่ย พวกเขาไม่ต้องการชีวิตแล้วใช่ไหม ถึงได้ดื่มเช่นนี้?"

สำหรับสิ่งนี้ เซียวชุ่นไม่ได้สนใจ กล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า : "วางใจเถอะ แค่ดื่มไม่ตายหรอก!"

ถ้าผู้บำเพ็ญตนสามารถถูกความรุนแรงของเหล้าทำให้เมาจนตาย นั่นก็เหมือนกับแม่หมูที่ปีต้นไม้ได้ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

แต่สุดท้ายเมื่อเห็นภาพที่ลั่วอี้เชียนถูกต้วนเจียแบกออกไป เซียวชุ่นจึงตระหนักได้ว่าจนเองคิดผิด!

"คุณเซียว!"

กำลังรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ ก็มีเสียงอันไพเราะดังทอดมาจากด้านหลัง

เมื่อหันกลับไปมอง เขาจึงเห็นฉินหยูกับเสี่ยวเหม่ยที่ดูรักกันอย่างดูดดื่มเดินถือแก้วเหล้าเข้ามาทางตนเอง

เห็นรอยยิ้มที่ดูมั่นใจบนใบหน้าของเสี่ยวเหมย เซียวชุ่นก็ทักทายด้วยรอยยิ้ม

"หึหึ ไม่ได้เจอกันนานเลย!"

"ไม่ได้เจอกันนาน เรื่องในวันนั้นจนถึงตอนนี้แล้วยังไม่ได้ขอบคุณเลย ยังไงซะ......"