บทที่ 823 เปลี่ยนไปจริงเหรอ?

เรื่องนี้โม่ยี่ไป๋เป็นตัวแทนของบริษัทหรือไม่ ไอ่อ้วนเข้าใจเป็นอย่างยิ่ง

เป็นเพราะเข้าใจสิ่งที่ผ่านมา เขาจึงสงสัยว่าหัวหน้าของตนเองกำลัง"ลักลอบเป็นชู้"กับอีกฝ่ายอย่างแน่นอน!

และหลังจากได้ฟังคำพูดที่ดูดีของเซียวชุ่น ไอ่อ้วนหงางก็เบ้ปากโดยจิตใต้สำนึก และกล่าวในใจว่า : ฐานะตัวแทนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!

"หัวหน้าเร็วๆ นี้คุณจะต้องไปที่เซียงเจียง และครั้งที่แล้วฉันได้ยินคุณโม่ก็บอกว่าต้องการจะไปเข้าร่วมพิธีอะไรสักอย่างที่เซียงเจียงด้วย ถึงเวลานนั้นพวกคุณ......"

พูดถึงตรงนี้ เขาก็ยิ้มกับเซียวชุ่นอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

เห็นเช่นนั้น เซียวชุ่นก็พูดอย่างไม่สนใจว่า : "เซียงเจียงไม่ได้เปิดที่บ้านฉันนะ ฉันจะมองดูคนอื่นและไม่ไปได้เหรอ? และฉันไปทำอะไรที่เซียงเจียงคุณก็ไม่ใช่รู้ อีกอย่างหนึ่งเหยาเสินก็อยู่ด้วยนะ!"

"การอธิบายคือการปิดบังความผิด อีกอย่าง'การบริหารเวลา'ไม่ใช่เป็นที่นิยมกันในตอนนี้เหรอ ไม่ว่าผู้ชายเราจะลำบากหรือเหนื่อยแค่ไหน ก็มีเวลาสำหรับการออกเดตเสมอแหละ!"

ไอ่อ้วนหวางหยอกล้อเจ้านายตัวเอง และไม่ได้สังเกตรอยยิ้มที่มุมปากของอีกฝ่ายเลย

"โอ๊ย!"

ร้องอย่างน่าสงสาร สหายหวางต้าหมิงเมื่อกี้นี้ยังลำพองใจอยู่ กลับถูกเซียวชุ่นเตะเก้าอี้ออกไป

ลูบคล้ำก้นที่เจ็บปวดของตนเอง ไอ่อ้วนหวางก็กล่าวว่า : "ก็แค่พูดเฉยๆ ทำไมหัวหน้าต้องลงมือด้วย!"

"เมื่อกี้นี้ฉันลงเท้าไม่ได้ลงมือ แต่ในเมื่อคุณเรียกร้อง ฉันก็สามารถทำให้คุณพึงพอใจได้นะ!"

ดมื่อพูดจบ เซียวชุ่นก็ทำท่าจะจู่โจม ไอ่อ้วนหวังก็กระโดดลุกขึ้นมาทันที และวิ่งหายไปอย่างไม่เห็นเงาเลย

"เจ้าหนุ่มนี่!"

หัวเราะไปด่าไป หลังจากเขาลุกขึ้นยืนบนโพเดียมเพื่อพูดคุยกับพนักงานที่ขยันขันแข็งและเด็กที่มีจิตใจเต็มไปด้วยความหวังด้วยความสุขุมรอบคอบและระมัดระวัง แล้วออกจากโรงอาหารไป

เมื่อเดินออกไปข้างนอก เขาก็เห็นต้วนเจียนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่ขั้นบันได

นำบุหรี่ที่คาบอยู่ออก ต้วนเจียเหลือบมองเซียงชุ่นเหมือนกับว่าคิดอะไรอยู่ : "การกลับมาครั้งนี้ของคุณทำให้ฉันรู้สึกถึงความผิดปกติ มีความกล้าหาญที่จะปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่าง?"

"มีเหรอ?" เซียวชุ่นตกตะลึง

"มีสิ!" ต้วนเจียพยักหน้าหนักๆ : "เมื่อกี้นี้ฉันได้ยินเสี่ยวเตากับไอ่อ้วนบอกว่า ถึงแม้ก่อนหน้านี้คุณจะชอบปฏิเสธงาน แต่ไม่เท่ากับครั้งนี้!"

เดินไปนั่งลงข้างๆ อีกฝ่ายหนึ่ง เซียวชุ่นก็เอาบุหรี่ออกมาจุดหนึ่งมวนเช่นกัน ท่ามกลางหมอกควันที่ลอยขึ้นเป็นเกลียว เขากล่าวอย่างจริงใจว่า : "บางทีอาจจะเป็นเพราะเชื่อใจในตัวพวกเขา!"

ได้ยินเช่นนั้น ต้วนเจียก็ไม่ได้พูดอะไร และยังคงทำท่าทางครุ่นคิดอยู่

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงกล่าวว่า : "การเลื่อนขั้นของคุณในครั้งนี้ ทำให้ฉันเกิดความรู้สึกห่างเหิน"

ถึงแม้ว่าระหว่างผู้ชายกับผู้ชายพูดกันเช่นนี้ และดูไม่เข้ากับยุคสมัยเล็กน้อย แต่ต้วนเจียไม่ได้กังวลอะไรมากขนาดนั้น ยังคงนำความคิดที่แท้จริงในใจบอกกล่าวออกมา

เซียวชุ่นไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่สูบบุหรี่อยู่ข้างๆ เท่านั้น

ตอนนี้เขากำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับคำถามหนึ่ง นั่นก็คือทำไมผู้มีฝีมือสูงในสำนักของ"แดนแหงนฟ้า"ทั้งหมดถึงได้อยู่อย่างสันโดษในหุบเขาลึก แต่เพราะอะไรอาจารย์ของอาณาจักรนี้ ต้องพาตัวเองไปอยู่อย่างสันโดษที่ก้นหุบเขาด้วย

คำถามนี้ บนจดหมายของนักพรตมู่เหยียนไม่ได้อธิบายไว้ แต่คำพูดของต้วนเจียเมื่อครู่นี้กลับชี้แนะให้เขาเห็น

หรือเป็นเพราะระยะความต่าง? เช่นเดียวกับเด็กและผู้ใหญ่ และไม่สามารถหาหัวข้อที่จะพูดคุยกันได้ตลอดกาล หรือว่าผู้บำเพ็ญตนของ"แดนแหงนฟ้า" ก็ผู้บำเพ็ญตนทั่วไปก็มีช่องว่างระหว่างวัยเช่นกัน?

ระงับความสงสัยเอาไว้ในใจ เซียวชุ้นนำกริชหล่อใหม่จากในอ้อมแขนส่งมอบให้ต้วนเจีย : "ให้คุณ!"

เมื่อกริชอันเป็นที่รักยาว 10 เซนติเมตร ต้วนเจียก็รับมาด้วยใบหน้าที่ชื่นชอบจนวางไม่ลง