บทที่ 824 ศูนย์สังเวียนชิงหมิง

สำหรับการตายของมังกรสาม เซียวชุ่นก็ทุกข์ใจมาตลอด ดังนั้นสำหรับนางมังกรสามย่าหลานสองคนนี้ เขาพยายามทำให้ดีที่สุดจริงๆ

ก็ไม่รู้ว่านางมังกรสามนึกถึงลูกชายของตนเองที่เสียชีวิตไปก่อนวัยอันควรหรือเปล่า ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นดูสลดใจเล็กน้อย

รู้สึกได้ถึงบรรยากาศในห้องรับแขกที่ผิดปกติไปเล็กน้อย เซียวชุ่นรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา : "เสือน้อยล่ะ ทำไมยังไม่เห็นเธอเลย?"

"เด็กคนนั้นยังคงโกรธฉันอยู่ บอกว่าไม่พอเธอกลับไปที่บ้านเก่าด้วยกัน ตอนนี้กำลังนั่งใจลอยอยู่ที่ดาดฟ้าคนเดียว" นางมังกรสามยิ้มเจื่อนๆ

"เด็กคนนี้!" เซียวชุ่นส่ายหัว และขึ้นบันไดไปทันที

ที่ดาดฟ้าลมแรงมาก เสือน้อยสวมเสื้อหนาวสีขาวนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างใจลอย ใบหน้าเล็กๆ ดูเคร่งขรึมไม่สมกับวัย ราวกับว่ามีเรื่องอะไรอยู่ในใจ

เซียวชุ่นค่อยๆ เดินลงไปคุกเข่าลงข้างๆ เธอ และเอ่ยถามว่า : "เป็นอะไรไป?"

"ฉันรู้ว่าย่าจะกลับไปทำอะไร แล้วก็รู้ว่าทำไมเธอถึงไม่พาฉันไปด้วย!"

ดวงตาของเสือน้อยว่างเปล่า มองดูท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่อยู่ห่างไกล ดวงตาโตๆ อันสดใสของแฝงไปด้วยความเศร้าหมอง

อันที่จริงเซียวชุ่นก็รู้ว่านางมังกรสามต้องการกลับไปทำอะไร ไม่มีอะไรมากไปกว่าการย้ายหลุมฝังศพของมังกรสามกลับไปบ้านเก่าเท่านั้น คนฮั๋วเซี่ยล้วนให้ความสำคัญกับใบไม้ร่วงคืนสู่ราก โดยเฉพาะคนรุ่นเก่า

ทันทีหลังจากนั้น เขาก็ยิ้มและกล่าวว่า : "ไม่เช่นนั้นพี่จะพาคุณไปเที่ยวที่เซียงเจียงทางด้านนั้นเอาไหม? ที่นั่นมีดิสนีแลนด์ ได้ยินมาว่าน่าสนุกด้วยนะ!"

ถอนสายตากลับจากที่ไกลๆ เสือน้อยก็มองเซียวชุ่นอย่างจริงจัง : "ก่อนอื่นเลยคุณคือคุณลุงไม่ใช่พี่ชาย และอีกอย่างคือฉันไม่ชอบสวนสนุก นั่นเป็นของสำหรับเด็กกะโปโล!"

เจ๋งมาก เมื่อได้ยินคำว่า"เด็กกะโปโล"คำนี้ มันทำให้คนอดหัวเราะไม่ได้จริงๆ

"ไม่เช่นนั้นฉันจะพาคุณไปทะเล เด็กน้อยไม่ได้ชอบชายหาดและทะเลหรอกเหรอ?" เซียวชุ่นพูดต่อ เพื่อหลอกล่อเสือน้อยทีละขั้น

หลังจากนั้น เสือน้อยก็พูดประโยคหนึ่งที่ทำให้เขาแทบกระอักเลือด

"ตอนนี้คุณเหมือนลุงโรคจิตที่อยู่ในทีวีเลย!"

เชี่ย ดูโหดร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?

เซียวชุ่นกลอกตามองบน และเริ่มแสดงความสามารถรอบตัวออกมา เพื่อต้องการทำให้สาวสวยตัวน้อยที่แล้วน้ำใจคนนี้ตลกขบขัน

และในเวลาเดียวกันนี้ ที่ทางเหนือของแม่น้ำหวงเหอ เขาชิงหมิงในเขตลั่วตูกู้ไป๋อีกับเขาหวงเดินทางหลายพันไมล์ ในที่สุดก็มาถึงดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์สมาคมบู๊ ศูนย์สังเวียนชิงหมิง!

ยืนอยู่ที่เชิงเขาแหงนหน้ามองไปบนเขา เขาหวงก็รู้สึกได้ถึงการจาริกแสวงบุญในใจ

เขาเข้าร่วมสมาคมบู๊มา 20 กว่าปี เมื่อมาถึงศูนย์สังเวียนแห่งนี้ และมองขึ้นไปบนยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหมอก ในใจของเขารู้สึกตื่นเต้นแต่ก็ยังลังเลเล็กน้อย

แตกต่างจากเขาในเวลานี้ การแสดงออกของกู้ไป๋อีดูสงบนิ่ง ในดวงตาทั้งคู่ไม่หวั่นไหว และก้าวไปบนภูเขาด้วยตนเอง

เมื่อมองเสื้อสีขาวที่พลิ้วไหว เขาหวงก็กล่าวอย่างกังวลใจว่า : "ทูตมังกรเขียว ตอนนี้เจ้าสังเวียนของสามสังเวียนสาขาใหญ่ล้วนอยู่ที่ยอดเขา พวกเจ้าจะไม่ฉวยโอกาสจากเจ้าศูนย์สังเวียนเพื่อออกมา และโจมตีฉันก่อนใช่ไหม?"

ก่อนหน้านี้ไม่นาน สามศูนย์สังเวียนใหญ่ของสมาคมบู๊ก็ได้รับข่าวว่าเนี่ยจิ่วฉงได้เสียชีวิตแล้วที่แดนม้งรวมถึงสมาคมทางตะวันออกเฉียงใต้ได้พังทลายลงทั้งหมด หลังจากนั้นก็รีบมาที่ศูนย์สังเวียนในทันที

ตั้งแต่ก่อตั้งสมาคมบู๊มาหลายปีขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าสังเวียนถูกสังหารและเป็นเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ และสิ่งที่ทำให้ทุกคนโมโหที่สุดก็คือ คู่ต่อสู้อดไม่ได้ที่จะฆ่าขุนนางเขตชายแดน ซ้ำยังยึดอาณานิคมหนึ่งในสี่ของสมาคมบู๊ไปอีกด้วย มันน่าเคียดแค้นจริงๆ

"การโจมตีนั่นเป็นสิ่งที่แน่นอน แต่ถ้าหากว่าเราต้องการแก้แค้นและยึดดินแดนที่เสียไปคืนกลับมา ครั้งนี้เราจะไม่ไปที่ศูนย์สังเวียนชิงหมิงไม่ได้!"

กู้ไป๋อีกล่าวอย่างนิ่งๆ หน้าตาดูหนักแน่น

หากต้องการฆ่าเซียวชุ่น จะอาศัยกู้ไป๋อีกับเขาหวงทำกันเพียงสองคนไม่ได้ แต่จำเป็นจะต้องรวมสามศูนย์สังเวียนใหญ่ให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เช่นนี้เจ้าศูนย์สังเวียนจึงจะสามารถออกมา และจัดการเรื่องนี้อย่างยุติธรรมได้

เดินไปบนภูเขาสูงชัน เขาหวงก็ถอนหายใจด้วยความผิดหวัง : "เฮ้อ เรื่องตายฉันไม่กลัวหรอก แต่กลัวว่าจะไม่ได้เห็นวันที่สหพันธ์บู๊แตกสลายเป็นชิ้นๆ กับตาตัวเองและเซียวชุ่นกับเกาฉิวถูกตัดหัวน่ะสิ!"