บทที่ 825 สมาคมบู๊วุ่นวาย

ภายในศูนย์สังเวียนไม่ได้แตกต่างจากภายนอกมากนัก ทุกหนทุกแห่งดูเก่าแก่เป็นอย่างมาก

กระทั่งใช้คำว่าชำรุดทรุดโทรม ก็สามารถพูดได้

ต้องทราบว่าที่นี่เป็นห้องโถงสูงสุดของสมาคม แต่ไม่ว่าจากมุมไหน ก็ไม่ได้ดูยิ่งใหญ่อย่างที่จินตนาการเอาไว้

ที่นี่มีเจ้าหน้าที่ทำงานจำนวนน้อยมาก ระหว่างทางเขาหวงเห็นคนทั้งหมดสามคน อีกทั้งยังเป็นคนแก่ที่ดูหมดสภาพ มีท่าทีไม่กระตือรือร้น กำลังสำรวจที่พักอาศัยอยู่

เห็นเขาหวงดูเหมือนจะอคติต่อผู้อาวุโสเหล่านั้น กู้ไป๋อีที่อยู่ข้างๆ จึงเอ่ยเตือน

"แต่อย่าดูถูกผู้อาวุโสเหล่านั้นนะ ท่านอาจารย์เคยกล่าวไว้ว่าคนที่อยู่ในศูนย์สังเวียนได้ มักจะเป็นคู่หูเก่าที่ร่วมต่อสู้มากับเจ้าศูนย์สังเวียนในสนามรบ และได้รับความไว้วางใจจากอีกฝ่าย!"

สามารถไปมาจนทั่วกับเจ้าศูนย์สังเวียนอย่างนั้นเหรอ?

ทันใดนั้น การแสดงออกของเขาหวงก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง ไม่ได้ดูแคลนเหมือนเมื่อครู่นี้

ระยะทางที่ทั้งสองคนเดินเข้ามาในศูนย์สังเวียน ไม่นานก็มาถึงโถงห้องประชุมแล้ว

ด้านในโถง เวลานี้มีช่วงวัยกลางคนสามคนที่ดูไม่ธรรมดา และยังมีวัยรุ่นอีกสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของคนเหล่านี้ ก็ดูห้าวหาญสง่าผ่าเผยเช่นกัน

"หึ!"

เมื่อเห็นกู้ไป๋อีกับเขาหวงเดินเข้ามา ชายรูปร่างสูงใหญ่ไว้เครามังกรหนึ่งในนั้นก็พ่นลมหายใจอย่างหนักๆ

เขาหวงรู้จักคนคนนี้ เขามีชื่อว่าหวงหยางหมิง ซึ่งเป็นเจ้าสังเวียนของสมาคมบู๊ตอนเหนือ

ส่วนหญิงวัยกลางคนที่นั่งข้างผู้ชายคนนี้ เป็นเจ้าสังเวียนตะวันออกเฉียงเหนือ ทุกคนเรียกนางว่า แต่ชื่อจริงของนางชื่ออะไร ไม่มีใครรู้

คนที่นั่งอยู่ตรงกลางคือชิวจ้าน อย่างไรเสียศักยภาพของเขานั้นแข็งแกร่งที่สุดในสี่เจ้าสังเวียนใหญ่ และเป็นผู้รับผิดชอบดูแลภาพรวมในคืนนี้

เมื่อมองไปรอบๆ ทุกคน กู้ไป๋อีเดินตรงไปยังเก้าอี้ที่เหลืออยู่ในโถง แต่เมื่อเขาต้องการจะนั่งลง หวงหยางหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ดี : "เจ้าหนุ่ม นี่คือที่นั่งของเจ้าสังเวียน คุณไม่เหมาะสมที่จะนั่งหรอก!"

ได้ยินเช่นนั้น กู้ไป๋อีก็เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา : "ตอนนี้พ่อไม่อยู่แล้ว ฉันในฐานะลูกชายของเขา เป็นธรรมดาที่จะมีสิทธิ์ปรึกษาหารือเรื่องต่างๆ กับเจ้าสังเวียนแทนเขาได้!"

"ฮ่าๆ เด็กน้อย ก็คู่ควรที่จะพูดคุยปรึกษาเรื่องใหญ่สำคัญของสมาคมบู๊กับเราด้วยเหรอ?"

หวงหยางหมิงยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยาม และมองกู้ไป๋อีด้วยสายตาลึกซึ้ง

"ไอ่กู้ ตำแหน่งของเจ้าสังเวียนจำเป็นจะต้องแต่งตั้งโดยเจ้าศูนย์สังเวียน ไม่ใช่ว่าพ่อตายแล้วลูกมาแทนอย่างที่คิดเอาไว้ เพียงแต่ว่าตำแหน่งทูตมังกรเขียวของคุณ กลับคู่ควรแก่ชื่อเสียงแล้ว อย่างนั้นคืนนี้คุณมีคุณสมบัติที่จะยืนอยู่ที่นี่เท่านั้น!"

คุณหญิงยินพูดด้วยตนเอง เพียงแต่คำว่า"ยืน"นั้น เธอกลับเน้นมันอย่างมาก ดูเหมือนว่าจะทะนงตัวเล็กน้อย

สมาคมบู๊แบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม และผลประโยชน์ที่ทุกคนได้รับถูกเฉลี่ยออกมาอย่างเท่าเทียมกัน

ตอนนี้เนี่ยจิ่วฉงเสียชีวิตไปแล้ว สมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้ก็ล่มสลายแล้ว ในขณะเดียวกันพวกเขาก็โมโหเดือดดาล แต่ก็กลับลำพองใจเล็กน้อย

อย่างไรเสียสังเวียนสาขามีน้อยกว่าหนึ่งล่ะก็ เจ้าสังเวียนเหล่านี้กล่าวได้ว่าประโยชน์ที่พวกเขาได้รับจะเพิ่มขึ้นอย่างมากในอนาคต ส่วนความเป็นและความตายของผู้อาวุโสและบรรดาสมาชิกเบื้องล่าง จะไม่อยู่ในขอบเขตของการพิจารณาอีกต่อไป

แต่เมื่อกี้นี้ที่กู้ไป๋อีเข้ามาและดูเหมือนว่าจะนั่งที่ตำแหน่งของเนี่ยจิ่วฉงก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าต้องการรักษาฐานะของตนเองในปัจจุบัน และต้องการรักษาสถานการณ์ของสมาคมบู๊ต่อไป หวงหยางหมิงกับคุณหญิงยินจะไม่ให้เขาได้สมความปรารถนาอย่างแน่นอน

เห็นกู้ไป๋อียังคงยืนอยู่ข้างๆ เก้าอี้ และท่าทางดูเหมือนว่าจะนั่งลงไปเมื่อไหร่ก็ได้ หวงหยางหมิงจึงกล่าวถากถางว่า : "เดิมทีเนี่ยจิ่วฉงมีนิสัยดื้อรั้นหัวแข็ง และดึงดันเอาแต่ใจมาตลอด และตอนนี้ที่มีจุดจบถึงแก่ความตาย ก็เป็นเพราะหาเรื่องใส่ตัวเองแท้ๆ!"

เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ กู้ไป๋อีก็มีแววตาเย็นชา มีเจตนาสังหารก่อตัวขึ้นมาในร่างกายของเขา

ความรู้สึกที่เขามีต่อเนี่ยจิ่วฉงนั้นลึกซึ้งอย่างยิ่ง คาดไม่ถึงว่าเวลานี้จะมีคนมาดูถูกเหยียดหยามพ่อบุญธรรมต่อหน้าเขา แม้แต่กู้ไป๋อีที่สุขุมมากพอ ก็รู้สึกทนไม่ได้เล็กน้อย

ถูกสายตาเย็นชาของกู้ไป๋อีจ้องมองมา สีหน้าของหวงหยางหมิงก็ไม่น่าดูเล็กน้อย

ในฐานะเจ้าสังเวียน ตำแหน่งของเขาย่อมสูงกว่าทูตมังกรของอีกฝ่ายหนึ่งขั้น แต่อีกฝ่ายจ้องมองอย่างดูถูกเช่นนี้ นี่ไม่ใช่หยิ่งยโสแล้วจะเป็นอะไร?