บทที่ 826 ซี่โครงไก่เท่านั้น

คำพูดประมาทเลินเล่อพวกนี้ของกู้ไป๋อี ทำให้เขตกัศปะเสียหน้าอย่างไร้ข้อสงสัย

ต่อให้รู้ว่าเป็นเช่นนี้ แต่เขตกัศปะที่ไม่เคยเป็นคนอ่อนแอตลอดมากลับไม่สามารถเถียงกลับไปแม้แต่วินาทีเดียว เพราะหลังจากที่ปะทะกันเมื่อครู่นี้ เขาก็รู้แล้วว่าตอนนี้ความสามารถของตัวเองกับอีกฝ่ายนั้นแตกต่างกันอย่างไร

เมื่อครู่ฉากเพียงฝ่ามือเดียวของกู้ไป๋อีจู่โจมเขตกัศปะจนถอยไปด้านหลัง ทำให้คนอื่นๆ ค่อนข้างรู้สึกตกใจ

เขตกัศปะคือนักบู๊กึ่งพรสวรรค์ คนที่สามารถทำให้เขาถอยเพียงท่าเดียว มีเพียงผู้แข็งแกร่งในแดนพรสวรรค์เท่านั้น!

เวลานี้ ชิวจ้าวที่ไม่พูดไม่จานานก็พูดด้วยความแปลกใจ “นายกลับทำลายกึ่งพรสวรรค์งั้นเหรอ?”

เสือขาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา แววตาอันสวยงามนั้นก็เต็มไปด้วยหวาดหวั่นพรั่นพรึง

ก่อนหน้านี้เธอกับกู้ไป๋อี้แตกต่างกันไม่เกินห้าท่า แต่หยุดไปแค่สองเดือนเท่านั้น ตอนนี้เจอกันอีกทีกลับแตกต่างกันฟ้ากับดิน

ระหว่างพรแสวงและกึ่งพรสวรรค์ แม้จะต่างกันแค่ตัวอักษรเดียว แต่ความต่างของทั้งสอง กลับต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ใช้สายตากวาดมองไปที่สีหน้าของทุกคนที่อยู่ในห้องโถง กู้ไป๋อียิ้มอย่างลึกลับ ยากที่จะคาดเดา ตอนที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่หวงหยางหมิง กลับกลายเป็นสายตาที่ขี้เล่นอย่างมาก

“เจ้าสังเวียนหวง ไม่รู้ว่าตำแหน่งนี้ฉันจะนั่งได้หรือไม่?”

สมาคมบู๊มีกฎสำคัญ ไม่ว่าใครที่จะเป็นเจ้าสังเวียนก็ต้องผ่านการยอมรับจากศูนย์เจ้าสังเวียน แต่ถ้าเป็นเวลากรณีพิเศษ เป็นที่มีความสามารถก็ขึ้นนั่งตำแหน่งได้

คนมีความสามารถนั่งตำแหน่งของที่นี่ได้ ก็ต้องมีข้อแม้อย่างหนึ่ง ผู้สืบทอดตำแหน่งต้องเป็นยอดฝีมือของแดนพรสวรรค์ ถึงจะเป็นตัวแทนนั่งตำแหน่งเจ้าสังเวียนได้

เมื่อกี้ทุกคนต่างก็ไม่เข้าใจว่าการบำเพ็ญตนของกู้ไป๋อี แต่ในขณะนี้ ศูนย์เจ้าสังเวียนนั้นอยู่ในช่วงปิดทำการ ไม่สามารถนัดหมายบุคลากรมาพิสูจน์ได้ ดังนั้นไม่ว่าจะมองจากด้านไหน ตำแหน่งที่ทีแรกเป็นของเนี่ยจิ่วฉงอยู่แล้ว เมื่อเผชิญกับภาระหน้าที่เขาก็จะเข้าแบกรับอย่างไม่ลังเลใดๆ ทั้งสิ้น

แววตาอันหม่นหมองของหวงหยางหมิงมองไปที่กู้ไป๋อีเพียงปราดเดียว ทันใดนั้นก็โบกมือเรียกเขตกัศปะที่หน้าเขียวซีด “กลับมาเถอะ!”

ได้ยินเช่นนี้ เขตกัศปะกลับมาอยู่ด้านหลังด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความละอายใจ ในใจก็รู้สึกเกลียดชังกู้ไป๋อีกว่าเดิม

เดิมทีเขานึกว่าสามารถใช้เรื่องการทำลายสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้มาทำให้กู้ไป๋อีลำบากใจ แต่ตั้งแต่เริ่มจนถึงสุดท้ายก็หาเหาใส่หัว รสชาติของมันยากจริงๆ ที่จะอธิบายให้คนภายนอกฟัง

เวลานี้ คุณหญิงยินที่ไม่ได้เอ่ยพูดมานานกลับออกมาไกล่เกลี่ย แล้วพยักหน้าให้กับกู้ไป๋อี “นั่งลงเถอะ ตามการบำเพ็ญตนในแดนพรสวรรค์ของนาย สมควรแล้วที่จะได้กลายเป็นตัวแทนเจ้าสังเวียน!”

สมาคมบู๊ตอนเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือค่อนข้างใกล้กัน เจ้าสังเวียนทั้งสองท่านไปมาหาสู่กัน ตอนนี้พอเห็นสถานการณ์ผิดปกติ เธอก็ต้องปรับบรรยากาศให้มันดีขึ้นอยู่แล้ว

กู้ไป๋อีนั่งลงด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย นั่งลงบนที่ที่นั่งที่เดิมทีต้องเป็นของพ่อบุญธรรมของเขา

เวลานี้ ในใจของเขาซับซ้อนเป็นอย่างมาก มีความรู้สึกรื่นเริงยินดีที่เทิดเกียรติให้บรรพบุรุษ แต่ก็รู้สึกเสียใจที่เสียญาติไป

ทว่าไม่นาน อารมณ์ของกู้ไป๋อีกลับมานิ่งทันที เพราะตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เขาจะมีแรงเพียงพอที่จะแก้แค้นเซียวซุ่นแล้ว!

แม้สมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้ไม่มีแล้ว แต่ตำแหน่งเจ้าสังเวียนนี้ กลับสามารถให้ความช่วยเหลือที่จำเป็นสำหรับเขา

“เจ้าสังเวียนทุกท่าน วันนี้สหพันธ์มีแนวโน้มพัฒนา คิดว่าพวกท่านก็เห็นกัน แม้ระยะทางของเหลยหยางจะไม่อยู่เขตภายใต้การดูแลของพวกท่าน แต่ต้องรู้ว่ามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดที่ขาดกันไม่ได้

พอเห็นตะวันออกเฉียงใต้เกือบทั้งหมดตกอยู่ในกำมือของศัตรูที่เก่งกาจ อีกฝ่ายต้องใช้สิ่งนี้เป็นพื้นฐานในการรุกล้ำเขตอำนาจของเราต่อไป ผู้ที่เป็นหนังหน้าไฟคือสมาคมบู๊ตอนเหนือ!"

พูดถึงตรงนี้ กู้ไป๋อีก็เหลือบมองหวงหยางหมิงพริบตาเดียว และพูดอย่างจริงจัง

“เจ้าสังเวียนหวง เหตุผลที่ฉันอยากสู้เพื่อตำแหน่งนี้ในวันนี้ไม่ใช่การต่อสู้ที่เพื่อแย่งอะไรกับพวกนาย แต่เพียงเพื่อเรียกความยุติธรรมให้กับพ่อบุญธรรมของฉันเท่านั้น เมื่อฉันได้แก้แค้น เจ้าสังเวียนตำแหน่งนี้ก็เหมือนซี่โครงไก่สำหรับฉัน จะเอาหรือไม่เอาแล้วจะเป็นไร?”

ความชอบธรรมของสิ่งที่เขาพูดนั้นน่าเกรงขาม แต่พอเข้าหูหวงหยางหมิง แต่ยังค่อนข้างน่าสนใจอยู่บ้าง

ซี่โครงไก่?