บทที่ 828 สงสัย

เสียงๆ นี้ดังสนั่น แต่กลับกระจ่างจัดเพียงครั้งเดียว

คำที่เสือขาวสั่งไห่ถัง ราวกับน้ำเย็นหนึ่งกะละมัง ทำให้ไอร้อนในใจของทุกคนเมื่อกี้ร้อนรนจนไหม้ที่นี่

นั่นแหละ ถ้าความสามารถของเซียวชุ่นแกร่งกว่าล่ะ?

ยังไงตอนนี้ทุกอย่างก็เป็นเพียงการคาดเดา ตั้งอยู่บนสถานการณ์เมื่อหนึ่งเดือนกว่าที่ตอนที่เซียวชุ่นบำเพ็ญตนเก่า ถ้าอีกฝ่ายฝ่าอุปสรรคนี้ไปได้ งั้นเรื่องก็จะไม่แจ่มใสขนาดนี้

ถ้าการบำเพ็ญตนของเซียวชุ่นอยู่ในพรสวรรค์ขั้นที่แปดจนถึงขั้นสูงสุด ต่อให้มีพวกเขาเจ้าสังเวียนทั้งสี่ร่วมมือกัน สถานการณ์จะเปลี่ยนเป็นสับสนทันที

ถ้าเกิดพวกเขาสี่คนแพ้การรบขึ้นมา จากนั้นการรวมกลุ่มของสามสังเวียนสาขาจะพังทลายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สุดท้ายก็จะถูกเซียวชุ่นทำลายทิ้งในดินแดนตะวันออกเฉียงใต้!

ด้วยวิธีนี้ สมาคมบู๊ที่ไม่มีแท่นบูชาหลักสี่แท่นจึงตายในนามเท่านั้น

ในเวลานี้ ทุกคนไม่สนใจที่จะพูดคุยกันอีกต่อไป และทีละคนเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ จินตนาการถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดในใจของพวกเขา

แต่ตอนที่กู้ไป๋อีเผชิญกับคำถามที่เฉียดคมนี้ของไห่ถัง ก็ตบโต๊ะอย่างแรงหนึ่งที ทันใดนั้นก็พูดอย่างเฉียบขาด “เป็นไปไม่ได้!”

“ทำไมถึงมั่นใจขนาดนี้?”

พูดจบ ไห่ถังมองกู้ไป๋อีอย่างลุ่มลึกหนึ่งที

กู้ไป๋อีตอบกลับอย่างหนักแน่นและมีพลัง “เพราะต่อให้เป็นฉันในตอนนี้ ก็ไม่มีทางฝ่าฟันมันไปได้ภายในหนึ่งเดือนกว่าแบบนี้อยู่แล้ว!”

พูดจบ พลังอันบ้าคลั่งก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา ทันใดนั้นก็ทำให้ห้องโถงที่ประชุมและคนที่อยู่ในนี้ต่างก็ไม่กล้าส่งเสียงดัง

ก่อนอื่นชิวจ้านรู้สึกรื่นเริงยินดีขึ้นมา แววตาที่มองไปที่กู้ไป๋อีก็ดูลุ่มลึกอย่างมาก

“พรสวรรค์ขั้นที่สี่.......”

คราวนี้เสียงหอบหายใจดังขึ้นในห้องโถงประชุม แม้แต่เจ้าสังเวียนก็ไม่มีข้อยกเว้น

กู้ไป๋อีที่อยู่อย่างสันโดษมาสองเดือนกว่า ไไม่เพียงแต่ก้าวข้ามดินแดนใหญ่ แต่ยังเพิ่มขึ้นอีกสี่ดินแดนเล็กๆ ติดต่อกัน ช่างเป็นการฝ่าฟันที่รวดเร็วและน่าทึ่งมาก

ณ เวลานี้ สายตาของหวงหยางหมิงที่มีต่อกู้ไป๋อีไม่ได้ดูเย่อหยิ่งเหมือนตอนแรก เพราะตอนนี้ชายหนุ่มคนนี้อยู่ในดินแดนเดียวกับเขาแล้ว!

ลูกกระเดือกขยับไปครู่หนึ่ง คุณหญิงยินก็บอกกู้ไป๋อีอย่างยากลำบาก "นายทำได้อย่างไร"

กู้ไป๋อียิ้มเบาๆ "มันก็แค่เรื่องบังเอิญ!"

โอกาสและโชคแบบไหนที่ทำให้คนพัฒนาได้รวดเร็วในระยะเวลาอันสั้นแบบนี้?

ต่อให้พวกเจ้าสังเวียนจะเจอเรื่องราวอะไรมาเยอะ ก็ครุ่นคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ

แน่นอนว่าพวกเขาก็ไม่คาดหวังว่ากู้ไป๋อีจะบอกความลับที่สำคัญแบบนี้ออกมา ยังไงนี่เป็นเรื่องส่วนตัวของคนอื่น ถ้าไถ่ถามต่อไปเรื่อยๆ จะแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าไม่มีมารยาทเกินไปแล้ว

หลังจากโผล่มือหนึ่งข้างให้ทุกคนเห็นแล้ว กู้ไป๋อีกก็ย้ำเตือนขึ้น “ทุกท่าน วันนี้ทางฝั่งพวกเรามียอดฝีมือที่เป็นพรสวรรค์ขั้นสี่สามคนและพรสวรรค์ขั้นห้าหนึ่งคน ต่อให้เซียวชุ่นจะเป็นพรสวรรค์ขั้นแปด ก็สามารถสู้กับเขาสักตั้ง ฉะนั้นเรื่องนี้ต้องรีบให้ได้ผลสรุป จะได้ไม่ต้องฝันเยอะ!”

“ครั้งก่อนตอนอยู่ซงเจียง ฉันเคยได้ยินเซียวชุ่นบอกว่าช่วงนี้จะไปเซียงเจียง ถ้าพวกเขาลงมือกันตอนนั้น เป็นการเลือกที่ไม่เลว!”

พูดถึงตรงนี้ ชิวจ้านเงียบไปสักพัก ทันใดนั้นก็บอกเรื่องหนึ่งกับทุกคนอีก

“เซียวชุ่นไป ภายในสหพันธ์ หนึ่งเดียวที่สามารถ!”

“ทันทีที่เซียวชุ่นจากไป คนเดียวในสหพันธ์ที่สามารถแข่งขันกับฉันได้คือหัวหน้าเผ่าของกลุ่มม้ง ถึงเวลานั้นเราจะสี่ต่อสาม เอาสหพันธ์มาได้ตามที่คาดในไม่ช้า!”