บทที่ 832 เขาควรลงสนาม

วันนี้บอกเซียวชุ่นที่โรงเรียนบู๊บอกว่าถ้าไม่ลับมีดเล่มนี้ของเขาก็จะขึ้นสนิมแล้ว

ตอนนี้ สตาร์ไลท์มีเรื่องต้องจัดการ ฉันเลยส่งนายคนนี้ออกไปสนุกได้ ไม่งั้นจิตวิญญาณของฉันจะสูญสิ้น

เมื่อคิดอย่างนั้น เซียวชุ่นยิ้มและพยักหน้าให้ไอ่อ้วนหวาง

“พรุ่งนี้ฉันจะออกเดินไปเซียงเจียง และเรื่องที่เหลยหยางทำได้เพียงปล่อยให้ต้วนเจียจัดการแล้ว ตอนนี้กำลังพัฒนาตลาดที่อื่น และเหยาเจิ้นชูก็ไม่ชอบให้หอการค้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของธุรกิจจริงๆ ฉันทำได้แค่ปล่อยผู้ชายคนนั้นออกลงสนาม!”

วันนี้ล่าช้าที่เหลยหยางไปหนึ่งวัน พรุ่งนี้เขาต้องจากไปแล้ว ถ้าเขาไปจะไม่มีใครดูแลสตาร์ไลท์และจะมีฝ่ายตรงข้ามมาทำลายแน่นอน ดังนั้นจัดของให้เรียบร้อย เซียวชุ่นก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน

ตอนนี้ไม่ง่ายเลยที่เหยาเจิ้นชูก็เปลี่ยนบุคลิก ถอนตัวจากงานยุ่งของบริษัท ไม่อยากให้ภรรยากลายเป็นคนบ้างานเหมือนก่อนหน้านี้

ได้ยินเซียวชุ่นพูดแบบนี้ ไอ่อ้วนหวางยิ้มขึ้นอย่างโล่งใจ

"เหอะๆ มีพี่ต้วนออกโรง เรื่องก็จะง่ายขึ้นเยอะ!"

เรื่องที่ต้วนเจียเคยไปสมาคมมังกรเก้าล้มซาไห่ตามลำพัง เขาเคยได้ยินจากเสี่ยวตาวและจวงจินจนนับไม่ถ้วนแล้ว

ตอนนี้มีบุรุษผู้แข็งแกร่งที่สามารถเอาหัวศัตรูจากทหารนับหมื่นคน ตอนที่เผชิญกับความท่าทายจากศัตรูที่โง่เขลา สตาร์ไลท์ไม่จำเป็นต้องกระตุ้นเหมือนเมื่อก่อน

ไอ่อ้วนหวางกำลังสนุกสนาน เซียวชุ่นที่อยู่ด้านข้างเห็นสถานการณ์ กลับส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และแนะนำอีกฝ่าย

“แต่นั่นไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาว ต้วนเจียไม่มีทางอยู่ในเหลยหยางตลอดไป ฉะนั้นฉันแนะนำว่านายกับเสี่ยวเหม่ยปรึกษาหารือกัน พยายามทำให้แผนกรักษาความปลอดภัยของสตาร์ไลท์ให้ดี แบบนี้พวกนายก็ถือว่าจะได้มีกองทัพต้องห้ามเป็นของตัวเอง”

“อันที่จริงฉินหยูฝึกฝนแผนกรักษาความปลอดภัยตลอดมา แต่ตอนนี้ฝ่ายตรงข้ามกำลังต่อสู้กับเรา ในช่วงเวลานี้ บริษัทวางแผนที่จะเปิดร้านค้าออฟไลน์อย่างน้อยสิบกว่าร้าน แต่เมื่อพวกเขาเปิดหนึ่งร้านหนึ่งก็โดนคนอื่นทุบ กำลังคนของฉินหยูไม่มีทางพอ!"

หลังจากฟังจบ เซียวชุ่นก็พึมพำเสียงเรียบสักพัก แล้วเงยหน้าขึ้นมองไอ่อ้วนหวางที่อยู่ด้านข้างทันที

“เมื่อกี้ฉันได้ไปเตือนทางฝั่งหวางเปียวแล้ว ไม่รู้ว่าเจ้าหมอนั่นไปได้ที่พึ่งแห่งใหม่ที่ไหน อำนาจเหมือนจะไม่ธรรมดา แต่ไหนๆ อีกฝ่ายแสดงให้เห็นว่าจะโจมตีอย่างชัดเจน งั้นพวกเราก็ต้องเป็นฝ่ายจู่โจม!”

"ลูกพี่ครับ เตอนนี้สตาร์ไลท์ของพวกเราเป็นร้านที่ใหญ่ร้านเดียวในเหลยหยาง ตั้งแต่ได้โปรเจคพวกนั้นของถานห้าวฮั่น ไม่ว่าจะอยู่ในสายกิจการไหน พวกเราก็คือหัวมังกร เพราะเหตุนี้ทำให้เจ้านายที่อยู่กับถานห้าวฮั่นไม่น้อยต่างก็รู้สึกอิจฉาตาร้อน”

หลังจากนั้นไอ่อ้วนหวางถอนหายใจอย่างกังวล

“อนิจจา ตอนนี้ครึ่งหนึ่งของพ่อค้าที่แวะเข้ามาไม่ชอบพวกเราแล้ว โดยคิดว่าการพัฒนาสตาร์ไลท์เริ่มที่จะบีบพื้นที่อยู่อาศัย ดังนั้นครั้งนี้พวกเขาจึงรวมพลังจัดการกับพวกเรา!”

ความหมายที่เขาพูดนั้นชัดเจนมาก เขาแค่ต้องการบอกเซียวชุ่นว่าหากเขาริเริ่ม ถึงเวลสนักธุรกิจครึ่งหนึ่งของเหลยหยางบริษัทจะรวมตัวกันต่อต้าน

แม้ว่าสตาร์ไลท์ตอนนี้จะมีธุรกิจขนาดใหญ่ แต่ก็ยังไม่ค่อยดีนักเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองกำลังพันธมิตรที่น่าสะพรึงกลัวแบบนี้

" หอการค้าเหลยหยางพูดว่าอะไร " เซียวชุ่นถามเบาๆ

เมื่อได้ยินดังนั้น ไอ่อ้วนหวางส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และอธิบายขึ้น

"ตั้งแต่ถานห้าวฮั่นจากเหลยหยสง หอการค้าเกือบครึ่งได้อพยพไปพร้อมกับตระกูลถาน เหลือเพียงนักธุรกิจหน้าใหม่บางคนที่เชื่อฟังแต่มีอำนาจน้อย เลยไม่มีทางรับมือได้ ฉะนั้นจึงไม่สามารถต่อสู้กับคู่แข่งที่อิจฉาตาร้อนพวกนั้น"

เซียวชุ่นก็ตระหนักถึงความจริงจังของเรื่องนี้ในเวลานี้และขมวดคิ้วพูดว่า “เอาเถอะ ฉันจะให้ต้วนเจียจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด พูดสั้นๆ ว่าร้านนี้จะเปิดทันทีที่ควรเปิด จะจัดให้อลังการแค่ไหนก็ทำไปเถอะ เกิดอะไรขึ้น ต้วนเจียจะออกหน้าออกตาเอง!”

ด้วยคำพูดของลูกพี่ ไอ่อ้วนหวางที่มีอารมณ์กังวลในตอนแรกก็กลับสู่ความสงบ

ทั้งสองสนทนากันอีกครั้งในทันที จากนั้นต่างก็แยกย้ายกลับบ้าน

เมื่อเขากลับถึงบ้าน เซียวชุ่นดูเหมือนจะโทรหาเหยาเจิ้นชู และถามเขาว่าเขาจะออกเดินทางไปที่เซียงเจียงเมื่อไหร่

เหยาเจิ้นชูที่อยู่ปลายสายตอบว่า "ฉันน่าจะมีเวลาอยู่ที่นี่อีก 2 วัน ยากที่จะพาพ่อแม่ไปเที่ยว อยากเที่ยวก็ต้องเที่ยวให้สนุกหน่อย"

เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวชุ่นก็ยิ้มเล็กน้อย