บทที่ 834 ถึงเซียงเจียง

สีหน้าหงุดหงิดของฉินเวิ่นเทียนฉายบนใบหน้าไม่นาน เพราะคนที่คอย "สนับสนุน" ทำให้เขามีความมั่นใจอย่างมาก

หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง เขายิ้มด้วยความมั่นใจ

"หึๆ เซียวชุ่นไม่มีทางอยู่ที่เหลยหยางนานแน่นอน อย่างมากอีกไม่เกินสองวันเขาก็ต้องไปเซียงเจียง ถึงเวลานั้นพวกเราค่อยลงมือ！”

เมื่อได้ฟัง หวางเปียวมองฉินเวิ่นเทียนอย่างพิจารณาด้วยความสงสัย “เถ้าแก่ฉิน คุณรู้ได้ยังไงครับว่าเซียวชุ่นอยู่ไม่นาน?"

"แน่นอนว่าเพราะมีคนบอกฉัน ทั้งยังเป็นคนใหญ่คนโตที่เซียงเจียงอีกด้วย！”

พูดจบ ฉินเวิ่นเทียนหัวเราะอย่างมีเลศนัย ทว่าไม่ได้บอกหวางเปียวว่าคนใหญ่คนโตที่เซียงเจียงคนนั้นเป็นใคร

เช้าตรู่วันที่สอง เซียวซุ่นพาคนมาถึงสนามบินเหลยหยาง คนที่มาส่งพวกเขาในครั้งนี้คือต้วนเจีย

ตั้งแต่เมื่อวาน หลังจากเซียวชุ่นมอบหมายภารกิจใหม่ให้เขา ใบหน้าของชายคนนี้ก็เปี่ยมไปด้วยความสดใส ราวกับกำลังตั้งหน้าตั้งตารอสิ่งที่จะเกิดขึ้น

ก่อนไป เซียวชุ่นไม่ลืมที่จะเตือนอีกฝ่าย "อย่าลืมเรื่องที่ฉันบอก ถ้ามีโอกาส สืบคนที่เจตนาแทงข้างหลังพกเราให้ได้！”

ต้านเจียยิ้มแล้วพยักหน้า

"แหะๆ เดินทางปลอดภัยครับ！”

"ไอ้เด็กนี่..."

มองรถที่ขับเคลื่อนออกไป เซียวชุ่นยิ้มเศร้าแล้วส่ายหน้า

จากนั้น เขาจับมือเสือน้อย เดินเข้าไปในสนามบิน

เสือน้อยในเวลานี้ดูอารมณ์ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด คล้ายไม่พอใจที่คุณย่าทิ้งตนเอาไว้

เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยันค่ำ หลังจากเซียวชุ่นพาไปกินเคเอฟซีในสนามบิน สีหน้าไม่สบอารมณ์ของเด็กน้อย ในที่สุดก็ฉายรอยยิ้ม

แม้ว่าเสือน้อยจะไม่ค่อยสนใจพวกของเล่นที่พวกเด็กๆ เล่นกัน ทว่าเป็นนักกินตัวยง ใช้วิธีการนี้กับเสือน้อย ได้ผลอย่างมาก！

เหลยหยางห่างจากเซียงเจียงประมาณสามพันกิโลเมตร นั่งเครื่องบินต้องใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงครึ่ง

ตอนที่เครื่องบินของเซียวชุ่นลงจอดสนามบินเซียงเจียง เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว

เหตุเพราะเป็นพื้นที่ติดทะเล อุณหภูมิในพื้นที่จึงค่อนข้างสูง โดยทั่วไปแล้วผู้คนที่นี่สวมชุดแค่ชั้นเดียวเท่านั้น บางคนที่สุขภาพร่างกายแข็งแรงถึงขั้นสวมเสื้อแขนสั้น

ตอนที่เพิ่งเดินออกมาจากสนามบิน เสือน้อยเหงื่อแตกเต็มหน้าผากแล้ว หลังจากใช้มือเล็กๆ เช็ด เด็กน้อยก็ทำปากมู่ทู่ "คุณอา ที่นี่ร้อนมากเลยค่ะ！”

เซียวชุ่นไม่พอใจกับสรรพนามที่เสือน้อยเรียก ถึงแม้จะเป็นแบบนั้นแต่เขาก็ถอดเสื้อกันหนาวของอีกฝ่ายทันที พูดด้วยรอยยิ้ม：“ตอนกลางคืนอาพาเราไปซื้อเสื้อผ้าในห้างสรรพสินค้านะคะ ตอนนี้พวกเราไปหาโรงแรมกันก่อนดีกว่า！"

เสือน้อยมาเซียงเจียงครั้งนี้ไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามามาก อีกทั้งเสื้อผ้าที่เตรียมมมาล้วนเป็นเสื้อกันหนาวอุ่นๆ ซึ่งอยู่ที่เจียงเซียงไม่มีความจำเป็นในการใส่ ดังนั้นจึงทำได้เพียงหาซื้อเสื้อผ้าเบาสบายในพื้นที่เท่านั้น

หลังจากฟังคำพูดของเซียวชุ่น เสื้อน้อยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง：“ค่ะ”

ยื่นมือไปลูบผมของเด็กน้อย จากนั้นเซียวชุ่นก็โทรหาซ่งหลิงเอ๋อร์

ซ่งหลิงเอ๋อร์กับเซี่ยหลีมาถึงเซียงเจียงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ถามก่อนว่าพักอยู่ที่โรงแรมไหน เสือน้อยจะได้มีคนคอยดูแล

ปลายสายรับสาย ซ่งหลิงเอ๋อร์เอ่ยถามทันที： "อาจารย์ อาจารย์มาถึงแล้วเหรอคะ?"

เซียวชุ่นตอบ： "เพิ่งถึง พวกเธอพักอยู่ที่โรงแรมไหน ฉันนั่งรถไปหาพวกเธอตอนนี้เลย！”

สิ้นเสียง ปลายสายเงียบพักหนึ่ง คล้ายซ่งหลิงเอ๋อร์กำลังปรึกษาคนข้างๆ

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เธอค่อยพูด： "ฉันกับพี่เซี่ยหลีกำลังซื้อของอยู่ข้างนอกค่ะ โรงแรมที่จองไว้คือโรงแรมแมริออท โฮเทลบนถนนฮองโฮกว่าพวกเราจะกลับน่าจะดึกมากค่ะ！”

เมื่อกี้เซี่ยวชุ่นคิดจะให้พวกเธอช่วยดูแลเสือน้อย ตอนนี้กลับเยี่ยมจริงๆ ตนยังพูดไม่จบ ความปรารถนาก็มลายหายไปแล้ว

หลังจากวางสาย เขามองเสือน้อยที่อยู่ข้างๆ

"เฮ้อ ไปกันเถอะ วันนี้อาต้องอยู่กับหนูแล้ว！”

：