บทที่ 837 เป็นได้แค่น้อง

เสือน้อยเป็นลูกของมังกรสาม ก่อนหน้านี้มังกรสามเสียชีวิตเพราะเขา เซียวชุ่นจะมองดูทายาทเพียงหนึ่งเดียวของเพื่อนสนิทถูกคนอื่นดูถูกเหยียดหยามต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้นคือคำพูดที่เสือน้อยพูดในเมื่อกี้นี้ก็ไม่มีผิดเช่นกัน หากจะเปรียบเทียบเรื่องทรัพย์สินละก็ คุณชายหวางที่อยู่ตรงหน้าเขาก็เป็นได้แค่น้องชาย!

หวางชงเห็นว่าเซียวชุ่นกำลังจ้องมองตนเองด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร เขาจึงหัวเราะด้วยใบหน้าที่เยาะเย้ย: “เหอะ ๆ แกคิดจะทำอะไร ไอ้คนแดกร้านข้างทาง?”

“เหมือนมึงจะดูถูกคนที่กินร้านข้างทางมาก ๆ เลยนะ!”เซียวชุ่นกวาดตามองหวางชงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ทะเล้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูหยอกล้อตรงมุมปาก

เมื่อหวางชงได้ยิน เขาจึงพยักหน้กอย่างไม่แคร์ ก่อนจะพูดอย่างเย่อหยิ่งจองหอง

“กูจะพูดความจริงกับมึงก็ได้ คุณชายอย่างกูดูหมิ่นดูแคลนจริง ๆ เกรงว่าคงมีแค่กลุ่มคนที่ไร้อนาคตอย่างพวกมึงเท่านั้นแหละ ถึงไปกินพวกของที่ไม่มีระดับแบบนั้น ก็ไม่ลองตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูพฤติกรรมของตัวเองบ้างเลยนะ สภาพอย่างมึงก็บังอาจมาแย่งผู้หญิงกับคุณชายอย่างกูงั้นเหรอ?”

เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามถึงกับพูดจากําเริบเสิบสานแบบนี้ โม่ยี่ไป๋จึงพูดด้วยความโกรธ: “แก……”

เซียวชุ่นยกมือขึ้นมาหยุดยั้งเอาไว้ อุดคำพูดที่เธอยังพูดไม่จบไว้

จากนั้นเขาก็ตบ ๆ ฝุ่นที่เกาะอยู่บนเสื้อผ้า แล้วพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง: “ดูท่าคุณชายหวางของเราดูลำพองใจมากเลยนะ คิดว่าหากเอาตัวเองมาเปรียบเทียบกับกู แล้วจะทำให้มึงสูงส่งมาก ๆ เลยใช่ไหม?”

เดิมทีเนี่ย แท้จริงแล้วเซียวชุ่นไม่ได้สนใจการจงใจกดคนอื่นให้ต่ำลงของหวางชงเท่าไหร่นัก แต่ไอ้หมอนี่แค่ยั่วยุตนเองก็แล้วไป สุดท้ายมันยังถึงกับปล่อยอารมณ์ใส่เสือน้อยอีก นี่จึงทำให้เขารู้สึกโกรธเคืองเล็กน้อยอย่างไร้ข้อสงสัย

แต่ทว่าในมุมมองของหวางชง ไฟโกรธของ“คนเล็กคนน้อย”คนหนึ่งมันไม่มีค่าพอที่จะให้พูดถึงด้วยซ้ำ

ดังนั้นเขาจึงหัวเราะเยาะ: “เหอะ ๆ บ้านที่กูพักอยู่อาศัยคือคฤหาสน์ รถที่ขับคือรถสปอร์ต แล้วมึงล่ะมีอะไรบ้าง?”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หวางชงก็ชะงักลงไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็พูดอย่างโอหังอย่างยิ่งต่ออีกว่า: “มึงกลับไปแดกร้านข้างทางของมึงดีกว่า ไอ้ขยะ!”

พอพูดจบ เขาก็ไม่สนใจเซียวชุ่นอีกเลย แต่เป็นการหันไปทางโม่ยี่ไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ : “ยี่ไป๋ ผมเพิ่งซื้อรถสปอร์ตคันใหม่เมื่อวานซืน และมีเพียงเทพธิดาอย่างคุณเท่านั้นถึงจะคู่ควรกับตำแหน่งข้างคนขับ เดี๋ยวสักพักเราไปกินลมชมวิวกันก่อนไหมครับ!”

ขณะที่หวางชงพูดคำพูดนี้ ใบหน้าเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเอง อย่างไรเสียในมุมมองของเขา ชั่วชีวิตนี้รถสปอร์ตเป็นของฟุ่มเฟือยที่คนกินปิ้งย่างข้างทางอย่างเซียวชุ่นมองได้แต่ครอบครองไม่ได้!

มองดูหวางชงที่ใช้อำนาจบาตรใหญ่ เซียวชุ่นหัวเราะอย่างเย็นชา: “เหอะ ๆ ยี่ไป๋ เดี๋ยวฉันพาเธอไปกินลมชมวิวดีกว่า!”

คำพูดนี้ทำเอาโม่ยี่ไป๋ฟังแล้วถึงกับผงะ ทว่าเธอก็ตระหนักได้ในทันที ก่อนจะพยักหน้าอย่างรีบร้อน

เมื่อเห็นเช่นนี้ หวางชงก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาในทันที ถลึงตาใส่เซียวชุ่นอย่างดุดันทีหนึ่ง: “รถที่คุณชายอย่างกูขับคือลัมโบร์กีนี อะเวนตาโดร์ คนจนอย่างมึงจะขับรถอะไรได้วะ? ก็มีแค่รถมอเตอร์ไซค์เท่านั้นแหละที่คู่ควรกับมึง ยังคิดที่จะพายี่ไป๋ออกไปกินลมชมวิวอีก มึงไม่กลัวคนอื่นหัวเราะเยาะมึงหรือไงวะ!”

“รถมอเตอร์ไซค์?”เซียวชุ่นหัวเราะอย่างทะเล้น : “เหอะ ๆ ……”

ถัดจากนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมา แล้วกดโทรออก

ทันทีที่ฝ่ายตรงข้ามกดรับสาย ก็มีเสียงหัวเราะอย่างใจป้ำมาก ๆ ของคนคนหนึ่งดังออกมาจากลำโพง

“ลูกพี่ มีเรื่องอะไรครับ?”

คำพูดนี้ทำให้โม่ยี่ไป๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกคุ้นหูเล็กน้อย เสียงดังกล่าวคล้ายคลึงกับลูกพี่ที่แซ่จวงในสมาคมชิงจุนนั่นมาก ๆ

“ไปซื้อรถให้ฉันคันหนึ่ง เดี๋ยวฉันส่งที่อยู่ไปให้นาย!”

เมื่อได้ยินอย่างนี้ คนที่อยู่ทางปลายสายก็รู้สึกกลุ้มใจมาก ๆ : “ลูกพี่ คุณรู้หรือเปล่าครับว่าตอนนี้ผมอยู่ไหน?”

“ตอนนี้ฉันอยู่ถนนฮองโฮแมริออท โฮเทล เมื่อกี้ฉันเห็นหน้าโมเมนต์ของนายแล้ว เพราะฉะนั้นนายต้องช่วยฉันจัดการเรื่องทุกอย่างให้เสร็จสิ้นภายในเวลาครึ่งชั่วโมง!”

“เชี่ย!”จวงจินอุทานอย่างประหลาดทีหนึ่ง ก่อนจะรีบไต่ถามว่า: “ลูกพี่ การซื้อรถน่ะมันไม่ใช่เรื่องยากหรอกครับ แต่ว่าคุณอยากได้รุ่นไหนครับ?”

“รุ่นที่แพงที่สุด!”คำตอบของเซียวชุ่นง่ายมาก ๆ ในขณะเดียวกันมันก็ดูแข็งกร้าวมากเช่นกัน

มีคำสั่งจากลูกพี่ จวงจินไม่กล้าลังเลใจเลยแม้แต่น้อย หลังจากตอบตกลงเสร็จ เขาก็กดวางสาย

หลังจากติดต่อกันทางโทรศัพท์เสร็จเรียบร้อย จากนั้นเซียวชุ่นก็จิ้ม ๆ โทรศัพท์อยู่พักหนึ่ง สุดท้ายเขาก็นั่งลงบนเก้าอี้ใหม่อีกครั้ง แล้วมองไปหวางชงด้วยสมาธิที่แน่วแน่แม้จะมีเรื่องยุ่งใจมากมายก็ตาม

หวางชงที่เห็นเช่นนี้ก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อยเหมือนกัน ทว่าก็เป็นความรู้สึกที่สงสัยเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแหละ อย่างไรเสียในมุมมองเขา คนจนแบบนี้ไม่มีทางหารถดี ๆ อะไรมาได้แน่นอน อย่างมากสุดก็แค่รถสัญชาติญี่ปุ่นคันหนึ่ง!

เมื่อคิดเช่นนี้ได้ เขาจึงหัวเราะอย่างเยือกเย็น: “เหอะ ๆ กูก็อยากรู้เหมือนกันว่ามึงจะเล่นลูกไม้อะไรได้!”