บทที่ 838 พาทหารสามสิบบุกเซียงเจียง

มองดูใบหน้าของจวงจินที่ยื่นออกมาจากตัวรถ เหล่าวัยรุ่นที่กำลังถ่ายรูปอยู่ต่างอุทานอย่างตะลึง: “เชี่ย นั่นมันท่านจวงที่พาลูกน้อง 30 กว่าคน ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็กระทืบแก๊งดอกไม้แดงจนหนีหัวซุกหัวซุนไปเมื่อไม่นานมานี้ไม่ใช่เหรอ?”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ก็มีคนอีกคนหนึ่งที่พบเห็นบ่อยจนชินตาตอบกลับ: “มีอะไรน่าแปลกเหรอ ก็มีแค่คนเจ๋งเป้งแบบนี้เท่านั้นแหละถึงจะคู่ควรกับรถแบบนี้ ฉันได้ยินเพื่อนคนหนึ่งในจีนแผ่นดินใหญ่บอกว่า ท่านจวงคนนี้จัดการบริหารสมาคมชิงจุนภายในประเทศได้ดีเยี่ยมกว่าฝั่งพวกเรามาก ๆ !”

“เมื่อกี้ท่านจวงเรียกคนนั้นว่าลูกพี่ แล้วคนคนนั้นเป็นเทพเจ้าองค์ไหนเนี่ย?”

“นายไม่ต้องไปสนใจหรอกว่าคนเขาเป็นเทพเจ้าองค์ไหน ยังไงก็เป็นผู้ที่เราไม่สามารถคบค้าสมาคมได้อยู่ดี!”

“จะพูดมากขนาดนั้นทำไม รีบถ่ายให้เสร็จแล้วไปจากที่นี่กันเถอะ ด้านหลังยังมีคนรออยู่เยอะมาก!”

……

หวางชงที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน แค่รู้สึกว่าใบหน้าตัวเองร้อนผ่าวจนเจ็บ ช่วงนี้ชื่อเสียงของจวงจินโด่งดังไปทั่งทั้งเซียงเจียงรวดเร็วมาก ๆ ฝ่ายตรงข้ามแค่พาลูกน้อง 30 กว่าคนก็กล้าขยายอำนาจในเซียงเจียงแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ต้องการความกล้าหาญมากเพียงใด!

แน่นอนอยู่แล้วว่าศักยภาพและความกล้าหาญของฝ่ายตรงข้ามต้องเท่ากันอย่างแน่นอน อย่างไรเสียพวกเขาใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ก็มีแก๊งสิบกว่าแก๊งถูกชายโหดที่มาจากจีนแผ่นดินใหญ่อย่างพวกเขากำราบไปแล้ว สภาพเหมือนจะมาทำการใหญ่ที่นี้ยังไงอย่างนั้น

ในฐานะที่หวางชงเป็นบุคคลในเซียงเจียง จึงไม่มีทางไม่ทราบเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว

แต่ทว่าลูกพี่ใหญ่ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของสมาคม ถึงกับเรียกคนที่กินร้านข้างทางว่าลูกพี่งั้นเหรอ สถานการณ์นี่แม่งเป็นยังไงกันแน่?

แต่ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร หวางชงก็รู้ตัวสักทีว่าวันนี้ตัวเองเก๊กเท่ไม่สำเร็จ ในทางตรงกันข้ามยังจะโดนกระทืบอีก นึกย้อนไปถึงภาพเหตุการณ์ที่ตนเองเหน็บแนมเซียวชุ่นในเมื่อกี้นี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะขุดรูแล้วมุดหายไปจากที่นี่ซะ!

ในขณะที่เขากำลังรู้สึกเสียใจทีหลังอย่างมาก รู้สึกว่าคืนนี้ตัวเองไม่ควรไปยั่วยุเซียวชุ่นอยู่นั้น กลับพบว่าฝ่ายตรงข้ามได้มองมาทางตัวเองด้วยสายตาที่ทะเล้นตั้งนานแล้ว!

“คุณชายหวาง บางครั้งถ้าเกิดคนจนใช้อำนาจบาตรใหญ่ขึ้นมา มันก็ไม่ได้รุกรานง่ายขนาดนั้นนะ เพราะฉะนั้นต่อไปถ้าเกิดจะเก๊กทำเป็นเท่อีก มึงคงต้องระวังหน่อยแล้วล่ะ ถึงตอนนั้นจะได้หลีกเลี่ยงไม่ให้เตะเข้ากับแผ่นเหล็ก!”

เมื่อได้ยิน ใบหน้าของหวางชงก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว ไม่มีหน้าอยู่ที่นี่ต่อเลยด้วยซ้ำ เดินเบียดออกไปจากกลุ่มคนอย่างพิโรธ หนีหัวซุกหัวซุน!

แต่ทว่ายังเดินออกไปได้ไม่ถึงสองก้าว เขาก็รู้สึกปวดหลังคอ เหมือนถูกแมลงอะไรกัดต่อยยังไงอย่างนั้น แต่ความเจ็บปวดนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว

หวางชงในตอนนี้ไม่มีเวลาไปสนใจอะไรมากมายขนาดนั้นแล้ว หลังจากยื่นมือขึ้นมาลูบ ๆ คอแล้ว เขาก็เดินขึ้นไปนั่งอะเวนตาโดร์ที่ดูหม่นหมองลงไปคันนั้น แล้วจากไปอย่างเหงาหงอยเศร้าซึม

จวงจินมองเซียวชุ่นด้วยสายตาที่โกรธเคืองเล็กน้อยรอบหนึ่ง พลางสอบถาม: “ลูกพี่ เมื่อกี้ไอ้หมอนั่นบังอาจดูถูกคุณอย่างนั้นเหรอ?”

เซียวชุ่นยิ้มอ่อน: “ไม่มีอะไรหรอก ก็จัดการเรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือไง!”

เมื่อได้ยินเขาบอกว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว จวงจินจึงไม่ถามอะไรมากเช่นกัน แต่เป็นการชี้ไปทางเซียวชุ่นและโม่ยี่ไป๋ที่ท่ายืนดูสนิทสนมกันเล็กน้อย แล้วถามด้วยใบหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสงสัย: “นี่พวกคุณ……”

เซียวชุ่นอมยิ้ม: “เหอะ ๆ แค่แสดงละครเท่านั้นเอง”

ได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าจวงจินก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูหยอกล้อพลางพูดอย่างมีเลศนัย: “แหะ ๆ แสดงได้สมจริงมาก ๆ !”

เซียวชุ่นถลึงตาใส่เขารอบหนึ่ง รู้สึกว่าพฤติกรรมของไอ้หมอนี่น่าเอือมระอาไปหน่อย

ในส่วนของโม่ยี่ไป๋นั้น ตอนนี้ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปหมดแล้ว พลางก้มหน้าลงไปต่ำ ๆ

ในฐานะที่จวงจินเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความรัก เขาจะดูเงื่อนไขที่ซ่อนอยู่ภายในไม่ออกได้อย่างไร หัวเราะแล้วพูดว่า: “พอละครับ ผมส่งรถมาให้คุณแล้ว ยังมีธุระฝั่งนั้นอีกนิดหน่อย งั้นผมจะไม่รบกวนคุณล่ะ!”

พอพูดจบ เขาก็หันหลังและเตรียมพร้อมที่จะเดินไปริมถนน ตรงนั้นยังมีรถโรลส์รอยซ์จอดอยู่คันหนึ่ง ซึ่งเป็นรถที่มารับเขาโดยเฉพาะ!

เมื่อเสือน้อยเห็นเช่นนี้ เธอจึงวิ่งสับเท้าไปข้างกายจวงจิน จูงมือของฝ่ายตรงข้ามไว้แล้วพูดว่า: “อาจวง เดี๋ยวหนูไปกับอาเอง เมื่อกี้กินอิ่มมาก ๆ ตอนนี้หนูอยากกลับไปนอนแล้วค่ะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จวงจินจึงหัวเราะฮิฮิแล้วพูดล้อเล่นกับเธอคำหนึ่ง: “เจ้าเด็กแก่แดด!”

สาเหตุที่เสือน้อยเลือกที่จะจากไปนั้น ขอแค่เป็นคนที่มีสติปัญญาความรู้ก็ยังดูออกเลยว่าเป็นเพราะไม่อยากเป็นก้างขวางคอ เด็กแต่ละคนในสมัยนี้นี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ !

“แหะ ๆ !”เสือน้อยหัวเราะด้วยใบหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความปลิ้นปล้อน

สำหรับเธอแล้ว การที่สามารถปั่นหัวเซียวชุ่นเล่นนั้น เป็นเรื่องที่มีความสุขมาก ๆ เรื่องหนึ่งอย่างไร้ข้อสงสัยเลยล่ะ

จากนั้น ทั้งสองก็มุ่งหน้าเดินขึ้นไปบนรถโรลส์รอยซ์ แล้วจากไปอย่างสง่าผ่าเผยอย่างรวดเร็ว

หลังจากเสือน้อยจากไปแล้ว เซียวชุ่นก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย