บทที่ 839 ความกลัวของคุณชายเซี่ยง

ภายใต้แสงไฟอันแวววาวจับตาที่นับไม่ถ้วน ทำให้ทิวทัศน์ยามราตรีในเซียงเจียงงดงามตระการตาขึ้นมา เซียงเจียงในยามค่ำคืนดูงดงามยิ่งกว่าตอนกลางวัน

เซียวชุ่นยืนอยู่หน้ากระจกหน้าต่างบานใหญ่บนชั้น 20 ของโรงแรม มองดูไฟนีออนที่อยู่ข้างนอกกระพริบระยิบระยับ แล้วรู้สึกทอดถอนใจอย่างอดไม่ได้

นี่ก็เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่เขามาถึงเมืองอันงดงามนี้ ระดับความเจริญรุ่งเรืองของที่นี่สูงกว่าเจียงไห่ที่เป็นเมืองอันดับ 1 ภายในประเทศหนึ่งระดับ

ดึงสายตากลับมา เซียวชุ่นหันไปมองเสือน้อยที่นอนหลับแล้ว พลางกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

วันนี้ยัยเด็กคนนี้ทำตัวได้ดีเยี่ยมมาก ๆ ไม่โวยวายไม่ร้องไห้ พอถึงเวลาก็เข้านอนเลย

ขณะนี้เป็นเวลาใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว และความกระปรี้กระเปร่าของเมืองเซียงเจียงก็ถูกกระตุ้นออกมาโดยสิ้นเชิง ณ วินาทีนี้เช่นกัน จากการที่ความมืดภายในห้องค่อย ๆ มืดสนิทลง ทำให้ความสวยงามนอกหน้าต่างถูกสะท้อนได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น

ส่วนซ่งหลิงเอ๋อร์และเซี่ยหลีก็ถูกความคึกคักของที่นี่ปกคลุมเช่นกัน จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีท่าทีที่จะกลับมา

ในขณะที่เซียวชุ่นเตรียมพร้อมที่จะเข้านอนอยู่นั้น กลับมีคนมาเคาะประตูห้องเขาก่อน เขายิ้มเองคนเดียว รู้ว่าคนที่มาเคาะประตูต้องเป็นซ่งหลิงเอ๋อร์อย่างแน่นอน

เมื่อเปิดประตูออก ซ่งหลิงเอ๋อร์และเซี่ยหลีหญิงสาวทั้งสองคนที่ช้อปปิ้งเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ปรากฏในสายตาเขาทันที บนมือพวกเธอมีถุงเยอะมาก ๆ บนใบหน้าดูไม่เหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้ามกลับมีความรู้สึกที่เหมือนยังสนุกไม่เต็มอิ่มมากกว่า

“อาจารย์คะ ของดี ๆ ในเซียงเจียงนี้มันมีเยอะมากจริง ๆ ทุกครั้งที่มาฉันก็แทบจะไม่สามารถควบคุมพลังแห่งความมืดมนของฉันได้เลยค่ะ!”ซ่งหลิงเอ๋อร์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พลางเดินเข้ามาภายในห้องสวีท

ส่วนเซี่ยหลีนั้น หลังจากที่พยักหน้าอย่างสำรวมแล้ว เธอถึงจะก้าวเท้าเดินเข้ามาภายในห้องพัก

ห้องที่เขาจองคือห้องเพรสซิเดนท์สูท เพียงพอที่จะพักได้เป็นกลุ่ม สาเหตุที่เซียวชุ่นทำแบบนี้นั้นก็เพื่อให้สะดวกในการดูแลเสือน้อย

นำของทั้งหมดวางไว้บนโซฟา ก่อนที่ซ่งหลิงเอ๋อร์จะเอ่ยปากสอบถาม: “อาจารย์คะ พรุ่งนี้เช้าคุณมีธุระหรือเปล่าคะ? ถ้าเกิดไม่มีละก็ เราไปช้อปปิ้งพร้อมกันเถอะ!”

เซียวชุ่นต้องคัดค้านเรื่องการช้อปปิ้งเป็นธรรมดาอยู่แล้ว มิหนำซ้ำพรุ่งนี้เขายังคิดที่จะไปถามความคืบหน้าเรื่องชิงจุนในเซียงเจียงกับจวงจินอีก

ดังนั้น เขาจึงตอบปฏิเสธข้อเสนอของซ่งหลิงเอ๋อร์ไปโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก: “พรุ่งนี้ฉันยังมีธุระที่ต้องจัดการ คงไม่ไปกับพวกเธอแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ แต่ทว่าอารมณ์เธอมาเร็วแต่ก็ไปเร็วเช่นกัน หลังจากที่ถลึงตาใส่อาจารย์อย่างดุดันไปแล้วหนึ่งรอบ เธอก็ลากตัวเซี่ยหลีไป เตรียมพร้อมที่จะไปห้องนอน คิดว่าส่วนมากเธอน่าจะอยากไปพูดคุยเกี่ยวกับประสบการณ์ที่ได้รับจากการช้อปปิ้งในวันนี้มากกว่า

เมื่อเห็นแบบนี้ เซียวชุ่นจึงรีบเอ่ยปากพูดว่า: “ถ้าเกิดพรุ่งนี้พวกเธอจะไปช้อปปิ้งละก็ พาเสือน้อยไปด้วยสิ!”

ซ่งหลิงเอ๋อร์ส่ายหน้าอย่างปลงเล็กน้อย: “พรุ่งนี้ไม่ได้หรอกนะ ฉันกับพี่เซี่ยหลีนัดกันไว้แล้วว่าจะไปทำสปาด้วยกัน ถ้าเกิดพาเสือน้อยไปด้วยละก็จะไม่สะดวกเอา!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวชุ่นก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

ที่เขาพาซ่งหลิงเอ๋อร์มาเซียงเจียงนั้น ไม่ได้พามาเพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามไปเดินห้างช้อปปิ้งทำสปา แต่อยากพาเธอมาหาประสบการณ์ฝั่งเซียงเจียงสักหน่อย มาพบเห็นรู้จักความเก่งกาจของนักบู๊ในเซียงเจียง

แต่แม่นางคนนี้กลับเอาใหญ่เลย นี่เพิ่งมาถึงวันแรก ก็ลืมภารกิจสำคัญไปโดยสิ้นเชิงเลยนะ

เมื่อคิดเช่นนี้ได้ เซียวชุ่นจึงอดไม่ได้ที่จะย้ำเตือน: “ช่วงนี้เธอเพิ่งบรรลุ ต้องปรับแดนให้เสถียรภาพก่อนถึงจะเป็นเรื่องที่เร่งด่วนที่สุด!”

“ชิ พาเสือน้อยไปด้วยแล้วแดนจะเสถียรภาพขึ้นหรือไงคะ?”ซ่งหลิงเอ๋อร์กลอกตามองบน: “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะคะว่าอาจารย์น่ะอยากแอบอู้!”

คำพูดนี้แขวะจนเซียวชุ่นตอบโต้อะไรไม่ถูก เขามีความคิดที่อยากจะปลดภาระเล็กน้อยจริง ๆ ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ดูแลเด็กไม่ค่อยสะดวก แถมที่เขาเดินทางมาในครั้งนี้ก็ไม่ใช่มาเพื่อเที่ยวชมภูเขาและท้องน้ำเช่นกัน เขายังไม่รู้เลยว่าจะเจอปัญหาอะไรบ้าง

เซี่ยหลีที่อยู่ข้าง ๆ เหมือนจะสังเกตเห็นความลำบากใจของเซียวชุ่น เธอจึงขอรับหน้าที่พลางพูด: “งั้นไว้พรุ่งนี้เดี๋ยวฉันอยู่ดูแลน้องเองเถอะค่ะ!”

ทันทีที่สิ้นเสียง เซียวชุ่นและซ่งหลิงเอ๋อร์ก็พูดออกมาเป็นเสียงเดียวกันว่า

“ไม่ได้!”

เมื่อเห็นแบบนี้ เซี่ยหลีจึงกวาดตามองศิษย์อาจารย์คู่นี้ด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเข้าใจรอบหนึ่ง