บทที่ 85 องค์หญิงน้อยแห่งตระกูลซ่ง

ทั้งสองมองดูรถที่อยู่ข้างหน้า ปรากฏเป็นพอร์เชอ 911 ระดับสูงสุด คาดว่าราวสี่ล้าน

“มัวอึ้งอยู่ทำไม ขึ้นรถ” มังกรสามพูดอย่างไม่เต็มใจ

“นี่……นี่เป็นรถของพวกนาย?” หยางโปพูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ

มังกรสามกำลังจะเอ่ยปากก็ได้เซียวชุ่นตอบ : “ขึ้นรถเถอะ อย่าเสียเวลาเลย”

มังกรสามไม่รู้สถานะที่แน่ชัดของซ่งหลิงเอ๋อร์ เซียวชุ่นกลับรู้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง เขาดูออกว่าซ่งหลิงเอ๋อร์ไม่อยากเปิดเผยสถานะต่อหน้าเพื่อนพวกนี้ของเธอ

แกล้งทำตัวเป็นผู้หญิงว่านอนสอนง่าย ก็เป็นการทำให้เธอลำบากแล้ว

หยางโปยิ้มเก้อเขิน พลันนั่งที่เบาะหลังกับโจวจื่อฟา

ตรงทางเข้า ออฟโรด เบนซ์คันนั้นของหลันญ่าหมิงจอดรอพวกเซียวชุ่นอยู่ที่นั่น

“ฉันขับรถคันนี้มาสามปีแล้ว เบื่อนิดหน่อย ไว้กลับไปจะปรึกษากับที่บ้านว่าจะเปลี่ยนเป็นรถสปอร์ตไว้เที่ยวหน่อย เด็กผู้หญิงอย่างพวกเธอชอบรถแบบไหนเหรอ ?” หลันญ่าหมิงพูดพลางชำเลืองมองซ่งหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ

“แพง ๆ ” ซ่งหลิงเอ๋อร์ตอบพร้อมกับทำหน้ายิ้ม

หลันญ่าหมิงอึ้งไปเล็กน้อย แล้วจึงยิ้ม ๆ บอก : “นั่นแน่นอนอยู่แล้ว ราคาถูกไม่มีของดีหรอก”

ซ่งหลิงเอ๋อร์ไม่พูดจา

เขาจึงถามต่อ : “บ้านเธออยู่ที่ไหนเหรอ ? จากนี้ฉันไปรับเธอไปเรียนได้”

“ไม่ต้องหรอก” ซ่งหลิงเอ๋อร์มองไปข้างหน้า น้ำเสียงเย็นชา

จู่ ๆ หลันญ่าหมิงมีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่า “จีบยากจัง” ทำไมถึงยังมีแม่หนูที่จีบยากขนาดนี้ ?

ในตอนนี้เอง เด็กสาวไว้ผมแดงคนนั้นเห็นว่ามีพอร์เชอคันสีขาวขับมาจากไกล ๆ จึงรีบเอ่ย : “หลันญ่าหมิง ดูรถสปอร์ตสีขาวคันนั้นทางนั้นสิเป็นไง ? ฉันว่าสวยมาก เด็กผู้หญิงน่าจะชอบกัน”

หลันญ่าหมิงมองไปตามทิศทางของนิ้วเธอ

พลางว่าในใจ ยัยหนูนี่รู้จักเลือกจริง รถราคาหลายล้าน พูดกับที่บ้านไปก็เปล่าประโยชน์ ไม่มีทางเห็นด้วยแน่ !

ทว่าเวลานี้สาวสวยอยู่ข้าง ๆ จะตื่นตระหนกไม่ได้

เขาหันหน้ามาถามซ่งหลิงเอ๋อร์ในทันที : “เธอคิดว่าเป็นไง ? ชอบไหม ?”

“ชอบ” ซ่งหลิงเอ๋อร์พูดพร้อมกับยิ้มอ่อน ๆ

ไร้สาระ รถของฉันเองไม่ชอบแล้วฉันจะซื้อมาทำไมล่ะ ?

ทว่าอย่างไรก็ตามเธอยังคงชอบสีฟ้าคันเล็กคันนั้นมากที่สุด เพียงแต่น่าเสียดายถูกเซียวชุ่นซื้อไปแล้ว เป็นรุ่นลิมิเต็ดอยากจะซื้ออีกคันก็ยากมาก

หลันญ่าหมิงหัวเราะแห้งสองที พลันเอ่ยอย่างขาดความมั่นใจ : “รถนั่นก็หลายล้าน ฉันปรึกษากับที่บ้านหน่อย น่าจะไม่มีปัญหา”

ในตอนนี้ยังไม่ถกว่ามีปัญหาหรือเปล่า ต้องรักษาหน้าไว้ก่อน

หลังจากพอร์เชอสีขาวขับมาใกล้ เด็กสาวไว้ผมแดงเห็นคนที่ขับรถชัดเจนก่อน จึงกล่าวอย่างตกใจ : “หลิงเอ๋อร์ นั่นเป็นเพื่อนสองคนนั้นของเธอไม่ใช่เหรอ ? รถนั่นเป็นของพวกเขา ? คนเราตัดสินกันที่หน้าตาไม่ได้ มองดูแล้วก็เป็นเพียงคนบ้านนอกสองคน นึกไม่ถึงว่าจะเป็นคนมีเงินมาก”

ทว่าเธอคิดอีกทีพลางพูดต่อ : “รถคันนี้พวกเขาคงไม่ได้เช่ามาหรอกนะ? ตอนนี้มีพวกต้มตุ๋นประเภทนี้เยอะ เช่ารถยนต์หรูหราไปหลอกเด็กสาวที่ไร้เดียงสาอย่างเธอไปทั่ว เธอต้องระวังไว้ล่ะ”

“ฉันว่าสองคนนี้น่าจะเป็นพวกต้มตุ๋น อีกเดี๋ยวเราก็คิดหาวิธีไล่พวกเขาไป” หลันญ่าหมิงพูดด้วยความแค้นเคือง

ซ่งหลิงเอ๋อร์พูดอย่างหมดคำจะพูด : “พวกเขาเป็นเพื่อนของฉันจริง ๆ ”

ในตอนนี้เองพอร์เชอได้จอดอยู่ข้างรถของหลันญ่าหมิงแล้ว มังกรสามเลื่อนกระจกรถลงพลางกล่าว : “ไปกัน”

หลันญ่าหมิงใช้สายตาที่เปี่ยมด้วยความเกลียดชังชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดถึงว่าตกลงสองคนนี้เป็นพวกต้มตุ๋นหรือเปล่า เพียงพวกเขาอยู่ก็เห็นได้ชัดว่าขวางมือขวางเท้า

จากนั้นรถสองคันมุ่งไปยังหมู่บ้านเสี้ยเหอตาม ๆ กัน

ภัตตาคารโจวซื่อเป็นร้านอาหารที่มีเอกลักษณ์ที่ตกแต่งด้วยสไตล์โบราณ ในวันปกติธุรกิจก็ไปได้สวย ทว่าในเวลานี้ยังเช้าอยู่ จึงไม่มีลูกค้ามากนัก