บทที่ 10

"นายพูดว่าอะไรนะ?!" ชาตรีกระโดดขึ้นมาทันทีและพูดด้วยความโกรธ: "นายพูดอีกทีสิ? อย่างนาย ยังต้องการหย่ากับลุกสาวฉัน?!"

แม้จะเป็นเรื่องดีที่หิรัญยอมหย่า แต่เขาก็พูดออกมาง่าย ๆ ทําให้ความเย่อหยิ่งที่สูงส่งของพวกเขาถูกโจมตีและหัวใจของเขาถูกบีบจนตื่นตระหนกมาก

ทำไม เขาดูถูกตระกูลอุดมพล? เขาเป็นขยะ ทำไม!

"สามีได้ยินฉันไหม? ไอ้ขยะนี่เริ่มบ้ามากขึ้นเรื่อย ๆ โอเค ถึงเวลาประชุมครอบครัว นายรอได้เลย ฉันจะคิดบัญชีกับนาย!" ปุณิกาชี้ไปที่หิรัญกระทืบเท้าแล้วกรีดร้อง

ในที่สุดรฐาก็ตอบสนอง และจ้องมองไปที่หิรัญ

เมื่อก่อนแม้กระทั่งฝันเธอก็อยากที่อย่า

แต่ในเวลานี้ใจของเธอไม่มีความสุข แต่กลับรู้สึกเศร้ามาก

ในเวลานี้ โทรศัพท์มือถือของชาตรีก็ดังขึ้น

"แม่โทรมา"

"แม่คุณใจอ่อนแล้วหรือเปล่า จะคืนธุรกิจให้พวกเราแล้ว?"

ชาตรีส่ายหัวแล้วออกไปรับโทรศัพท์

ปุณิกาคิดเรื่องเงินล้านจึงตามออกไป

หิรัญและรฐาอยู่ในห้องนั่งเล่น ทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไร และบรรยากาศก็ค่อนข้างจะบอบบางเล็กน้อย

รฐาเปิดหน้าต่างห้องนั่งเล่น ลมยามค่ำคืนพัดมา พัดผมสีดำของเธอ

เธอหายใจเข้าลึกสองสามครั้ง หันกลับมาและทำหน้าบูดบึ้งด้วยความโกรธ: "คุณมีสิทธิ์อะไรหย่ากับฉัน!"

หิรัญถามอย่างสับสน: "คุณไม่อยากหย่าเหรอ?"

"ล้อเล่นอะไร? แน่นอนฉันต้องการหย่า ฝันยังอยาก!"

"ตั้งแต่เราอยู่ด้วยกัน คุณเคยแบ่งปันความกดดันสักเล็กน้อยให้ฉันไหม? ฉันเบื่อคุณมานานแล้ว!"

"ฉันบอกแล้วไงว่าคืนนี้ฉันจะนอนสบายมาก จนตื่นมาหัวเราะจากความฝันได้เลย!"

รฐาพูดเสียงดัง

หิรัญพูดอย่างปฏิเสธไม่ได้ว่า: "ผมรู้ว่าผมไม่คู่ควรกับคุณ ดังนั้นจากกันไปแต่โดยดีดีกว่า แบบนี้ดีกับเราทั้งคู่"

"ฮึ่ม คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? คุณไม่มีสิทธิ์ขอหย่า ฉันเป็นคนเดียวที่ไม่ชอบคุณ!"

"คุณอย่าไม่พอใจ ถ้าฉันไม่ช่วยคุณ พี่สาวคุณคงไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว และคุณคงอาศัยอยู่ตามถนนและกลายเป็นขอทาน คุณจะก็สามารถตัดทิ้งได้ทั้งหมดแค่หย่า?"

หิรัญเก็บเรื่องเหล่านี้ไว้ในใจเสมอ จึงยอมทนกับความอัปยศอดสูและการดูถูกของตระกูลอุดมพล

หิรัญเงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวว่า: "ก่อนหย่า ผมจะชดใช้สิ่งเหล่านี้แก่คุณพร้อมดอกเบี้ย และของที่ผมเอามาจากตระกูลอุดมพลจากคุณ แล้วผมก็จะให้พวกเขาคายออกมาทุกอย่าง และสนับสนุนคุณให้อยู่ในตำแหน่งสูงสุดของตระกูลอุดมพลหรือแม้แต่เมืองขอนแก่น"

"คุณน่ะเหรอ คุณดูแลตัวเองยังจะยากเลย ยังอยากจะให้ย่ายอม เพ้อฝันจริง ๆ" ดวงตาที่สวยงามใต้อายไลเนอร์ที่มีเสน่ห์ของรฐาเผยให้เห็นการดูถูก

หลังจากนั้นไม่นานชาตรีและปุณิกาก็กลับมา

พวกเขาสูญเสียหน้าไปก่อนหน้านี้ ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด ดวงตาของพวกเขาหมองคล้ำ และเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"จบแล้ว" ชาตรีนั่งอย่างอ่อนแอบนโซฟา เขาเงยหน้าขึ้นมองรฐา กลอกคอแล้วพูดอย่างยากลำบาก: "ลุงของเธอ...เขาเจอปัญหาใหญ่แล้ว!"

อาการป่วยของพฤกษ์ ธีรชานน์กำเริบ

เมื่อพิมพ์มาดาเห็นข่าวสัมภาษณ์ก็พาคนไปโรงพยาบาลทันทีและเชิญการันต์ไปที่บ้านตระกูลธีรชานนท์

การันต์และตระกูลอุดมพลตื่นเต้นกันใหญ่

แม้ว่าตระกูลอุดมพลจะมีหยกมังกร แต่พิมพ์มาดายังไม่เคยเห็นหิรัญตัวจริง และยังคงมีทัศนคติรอดูไม่มากก็น้อย

แต่ถ้ารักษาพฤกษ์ให้หายต่อหน้าได้ ความสัมพันธ์ของตระกูลอุดมพลและตระกูลธีรชานนท์ก็จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

เมื่อถึงตอนนั้นสถานะของตระกูลอุดมพลและการันต์ ในเมืองขอนแก่นยังไม่พุ่งสูงขึ้นอีกเหรอ?

การันต์จึงได้ฝังเข็มรักษาอาการป่วยของพฤกษ์ด้วยความมั่นใจ

ส่งผลให้พฤกษ์ซึ่งยังมีสติอยู่ได้หมดสติไปทันทีและตกอยู่ในอันตรายอย่างร้ายแรง

ตระกูลธีรชานนท์โกรธมาก!

หมอเทวดาอะไรกัน!

หมอมือสองชัด ๆ!

กล้าล้อเล่นกับตระกูลธีรชานนท์ หาเรื่องตาย!

การันต์ถูกควบคุมตัว

สัญญาที่ลงนามโดยทั้งสองครอบครัวในงานเลี้ยงก็กลายเป็นกองกระดาษเหลือทิ้ง

ที่แย่ไปกว่านั้นคือตระกูลธีรชานนท์ได้พูดออกไปแล้ว

ถ้าพฤกษ์ตาย นาทีต่อมาก็จะไม่มีตระกูลอุดมพลในเมืองขอนแก่นอีกต่อไป

ไม่มีใครสงสัยความจริงของประโยคนี้

ตระกูลธีรชานนท์บดขยี้ตระกูลอุดมพลง่ายกว่าขยี้มดให้ตาย

ถ้าไม่ใช่เพราะหยกมังกร ตระกูลอุดมพลก็คงไม่มีอีกต่อไป

ตระกูลอุดมพลทั้งหมดต่างตื่นตระหนกและไม่มีใครสามารถนั่งนิ่งได้

หญิงชราตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องจึงออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนด

สมาชิกของตระกูลถูกเรียกกลับมาที่บ้านบรรพบุรุษ และมีการประชุมฉุกเฉินข้ามคืนเพื่อหารือเกี่ยวกับมาตรการรับมือ

สิ่งที่หิรัญต้องประหลาดใจก็คือ หญิงชราโทรหาเขาด้วย

บ้านบรรพบุรุษของตระกูลอุดมพลอยู่ที่เมืองอยุธยา

"ลุงกับป้าคราวหน้าบอกผมหน่อยนะครับผมจะให้คนขับรถมารับจะได้ไม่ต้องเดินทางลำบาก" เมื่อถึงประตู ปกป้องก็รีบเข้ามาทักทายทันที

ชาตรีโบกมือแล้วพูดว่า: "ลำบากเกินไป มันอยู่ไกลมากและนายขอให้คนขับมารับ มันเสียเวลา"

"ผมเปิดบริษัทใกล้บ้านคุณ ไป-กลับใช้เวลาแค่สิบนาที ไม่เสียเวลา"

ปุณิกาพูดอย่างบูดบึ้ง: "ปกป้อง นายเปิดบริษัทอีกแล้วเหรอ? ธุรกิจนายใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ ปีหนึ่งทำเงินได้เท่าไหร่เหรอ?"

"ไม่เยอะ ถึงมือ 3 ล้าน ยังมีหนี้ข้างนอกอีกประมาณ 5 ล้าน มันเป็นเรื่องเล็กน้อยไม่ต้องพูดถึง" ปกป้องยิ้มอย่างสุภาพ

"ยังไม่เยอะอีกเหรอ คิดเป็น 1 ใน 3 ของธุรกิจของตระกูลอุดมพลแล้ว"

ขณะที่เธอพูดเธอก็ทำหน้ารังเกลียดหิรัญ

การเปรียบเทียบคนทำให้คนไม่พอใจ

เด็กผู้หญิงจากครอบครัวอื่นไม่มีพรสวรรค์และไม่มีหน้าตา แต่พวกเธอสามารถหาคนที่ดีกว่าพวกเธอได้

ลูกเขยของอีกครอบครัวอื่นมีเงินเดือนปีละหลายล้าน มีรถยนต์หรูหราและคฤหาสน์ให้อยู่อาศัย และเปิดบริษัทหลายแห่ง

ครอบครัวของตนไม่เพียงไม่หาเงินเท่านั้น แต่ยังหาเงินนอกบ้านทุกวันเพื่อเลี้ยงดูพี่สาวที่ไม่มีวันตาย

"เอ่อ เงินที่หามาได้ก็ลําบาก ผมกลับอิจฉาน้องเขยหิรัญ มีเวลาเหลือเฟือที่จะดูแลรฐา และคุณสองคน" ปกป้องยิ้มมองหิรัญ แต่คําพูดของเขาเต็มไปด้วยการแสดง

"เขาเหรอ เขาเป็นแมงดา ฉันรู้สึกไม่สบายเมื่อพูดถึงเขาตอนนี้ ฉันคิดว่าเก็บขอทานข้างถนนยังดีกว่าขยะนี้"