บทที่ 11

หิรัญขมวดคิ้วพร้อมถาม "หยกมังกรอะไร? เกี่ยวอะไรกับผม?"

“หยุดทำเป็นงงได้แล้ว จี้หยกที่คุณเอามาในงานเลี้ยงไม่ใช่หยกมังกรเหรอ? หยกมังกรเป็นสัญลักษณ์สูงสุดของตระกูลธีรชานนท์ นี่ไม่ใช่ความลับในเมืองขอนแก่น ผมไม่เชื่อว่าคุณไม่รู้เรื่องนี้?” ปกป้องจงใจวางกับดักเพื่อโยนความผิดให้กับหิรัญ

หิรัญตระหนักได้ทันที

ชายชราที่เขาช่วยเหลือก่อนหน้านี้ชื่อพฤกษ์ ธีรชานน์ และเขาจะต้องเป็นคนคัดท้ายเรือของตระกูลธีรชานนท์

เขาส่งมอบจี้หยกให้กับตระกูลธีรชานนท์โดยไม่รู้ตัว และเดินไปรอบ ๆ เป็นวงกลมใหญ่ ทำให้เกิดความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

หิรัญเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาจึงเห็นพิมพ์มาดาอยู่ที่โรงพยาบาล

เป็นไปได้ว่าในตอนนั้นเธอไปหาการันต์เพื่อขอความช่วยเหลือ

รฐามองเห็นเจตนาร้ายของปกป้องและโต้กลับ: "หิรัญเพิ่งมอบหยกมังกรให้กับตระกูลธีรชานนท์โดยไม่มีคำอธิบายใด ๆ เป็นคุณลุงที่จงใจโกหกเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว โดยบอกว่าหิรัญเป็นลูกศิษย์ของเขา ซึ่งทำให้เกิดความเข้าใจผิดแก่ตระกูลธีรชานนท์ ส่งผลให้เกิดความเข้าใจผิดหลายครั้ง”

“รฐา เธอกำลังพูดเรื่องอะไร?”

ปรางพูดด้วยความโกรธ "ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ในตอนนั้น พิมพ์มาดามาถามด้วยตนเอง พ่อของฉันจะพูดอะไรได้ล่ะ? สามีไร้น้ำยาของเธอให้หยกมังกรกับเธอเหรอ? ฉันกล้ารับประกันว่าถ้าพ่อของฉันพูดอย่างนั้นจริง ๆ พิมพ์มาดาจะได้พบกับสามีไร้น้ำยาของเธออย่างแน่นอน แล้วเราจะไม่แย่ไปกว่านี้อีกเหรอ?”

“ฉันเห็นด้วยกับที่ปรางพูด” ณิชาเหลือบมองไปที่หิรัญและพูดอย่างถากถาง “แล้วตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าทำไมหยกมังกรถึงปรากฏตัวในมือของคนไร้น้ำยาคนนี้”

หญิงชรามองไปที่หิรัญแล้วพูดอย่างใจเย็น: "บอกฉันมาสิ ทำไมเธอถึงมีหยกมังกร?"

“คุณย่ากำลังถามนายอยู่ รีบตอบเร็ว ๆ สิ!” ปกป้องใช้อำนาจของเขาพร้อมตะโกน

สีหน้าของหิรัญไม่เปลี่ยน และเขาพูดอย่างใจเย็น: "ผมรักษาพฤกษ์ ธีรชานน์ และพิมพ์มาดาก็มอบมันให้ผมเป็นของขวัญขอบคุณ"

ศาลบรรพชนของตระกูลตกอยู่ในความเงียบงัน และไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นมา

“พฤกษ์ป่วยมาหลายปีแล้ว แม้แต่หมอเก่ง ๆ บางคนก็ช่วยอะไรไม่ได้ แต่เป็นเธอเหรอ?”

“เธอเป็นสิ่งไร้ค่า ยากจนจนไม่มีแม้แต่จะกิน ต้องอาศัยตระกูลอุดมพลเพื่อช่วยเหลือเธอ เธอจะรักษาพฤกษ์ได้ยังไง?”

“ถ้าเธอมีความสามารถขนาดนั้นจริง ๆ แล้วทำไมถึงมาเป็นลูกเขยที่มาแต่งเพียงสองล้านห้าล่ะ? เธอเป็นแค่คนขี้ขลาดที่ชอบเกาะผู้หญิงกินเหรอ?”

หิรัญยิ้มอย่างเย็นชา เขาเดาฉากนี้ได้

ไม่ว่าเขาจะพูดหรือทำอะไร มันก็ไร้สาระในสายตาของญาติ ๆ เหล่านี้

ปกป้องหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า "เอาล่ะ แม้ว่าหยกมังกร ตระกูลธีรชานนท์จะมอบให้นาย นั้นเป็นเพราะโชคเข้าข้างนาย และบังเอิญไปรักษาพฤกษ์ เพราะงั้นเรื่องมันก็ชัดแล้ว แล้วคุณล่ะ ถ้านายไม่จุ้นจ้านและนำหยกมังกรมา มันก็จะไม่นำปัญหามาสู่ตระกูลอุดมพล!”

ญาติ ๆ ต่างแสดงความเห็นชอบ

แม้ว่าเหตุผลจะไม่ได้ถูกร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่พวกเขาก็ยินดีที่จะมีแพะรับบาป

“หิรัญ เธอมีอะไรจะพูดอีกไหม?” หญิงชราถามอย่างทำตัวสูงส่ง

“คุณย่า คุณไม่คิดว่ามันไร้สาระเหรอ?” หิรัญขี้เกียจที่จะพูดกับย่าของเขาแล้วด้วยซ้ำ เขาพูดอย่างไร้อารมณ์ "ผมมอบหยกมังกรให้กับตระกูลธีรชานนท์เป็นของขวัญ พวกคุณเก็บมันไว้กับตัวแล้วเอาเครดิตไป ตอนนี้พอเกิดเรื่อง แล้วยังสร้างความปั่นป่วนวุ่นวายให้คนอื่นและสร้างปัญหาให้ผมเหรอ?”

หญิงชราดุ "เธอพูดแบบนั้นกับผู้ใหญ่ได้ยังไง? มีมารยาทบ้างไหม! ทุกสิ่งที่ลุงของเธอทำก็เพื่อเกียรติยศของครอบครัว เขาผิดอะไร?"

“ในทางตรงกันข้าม เธอยังไม่ให้เงินช่วยเหลือครอบครัวเลย และเธอยังเป็นตัวถ่วงอยู่ตลอด”

“ฉันได้ยินมาว่าตอนที่ฉันอยู่ในอาการโคม่า เธอจงใจก่อปัญหาและขัดขวางไม่ให้หมอมาช่วยฉัน การกระทำที่เนรคุณแบบนี้ในอดีตจะต้องได้รับโทษประหารชีวิต”

หญิงชราถามคำถามทีละคนและกล่าวหาหิรัญโดยตรงในข้อหาที่ไม่มีมูลหลายประการ

หิรัญยิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูด "คุณย่า ตอนนั้นคุณฟื้นคืนสติแล้ว แต่คุณยังไม่รู้ว่าใครช่วยคุณเหรอ?"

แม้ว่าหิรัญจะไม่สามารถรักษาหญิงชราได้หลังจากทำการตัดสินความเป็นความตายระดับแรกกับหญิงชราแล้ว แต่ก็ช่วยเร่งกระบวนการฟื้นตัวของหญิงชราให้เร็วยิ่งขึ้น

หญิงชราฟื้นคืนสติ แต่เธอพูดหรือขยับไม่ได้

ต่อมาเมื่อหิรัญและมนัสมาช่วยเหลือ หญิงชราคงรู้เรื่องนี้ดี เธอจงใจไม่พูด เพียงเพื่อให้เครดิตลูกชายคนโตของเธอ และใช้โอกาสนี้ลงโทษหิรัญ!

แม้ว่าความหน้าซื่อใจคดของลูกชายคนโตของเธอทำให้เธอไม่มีความสุข แต่เขาก็ยังเป็นลูกชายของเธอ

ในสายตาของหญิงชรา หิรัญซึ่งเป็นหลานเขยจะเทียบกับลูกชายคนโตของเธอได้อย่างไร

ญาติ ๆ ต่างมีสีหน้าที่ต่างกัน บ้างก็กลัวเล็กน้อย

โชคดีที่ผมไม่ได้พูดอะไรที่ไม่ควรพูด ไม่อย่างนั้นหญิงชราคงไม่ได้ยินทุกอย่าง

เมื่อถึงเวลาคิดบัญชีย้อนหลัง ไม่มีใครสามารถทนได้

ใบหน้าที่สวยงามของรฐาซีดลง และทันใดนั้นเธอก็เข้าใจว่าทำไมโครงการในมือของเธอจึงถูกถอนออก

หิรัญเป็นเพียงข้อแก้ตัว