ตอนที่ 13
บทที่ 13
October 31, 2026
“คุณไมค์ ท่านรู้จักผู้มีพระคุณคนนี้เหรอครับ” ธาวินถามด้วยความประหลาดใจ
“เมื่อวานพฤกษ์ป่วยหนัก ฉันอยู่ข้าง ๆ ดาตลอด และฉันก็เห็นเขา แต่ 'ผู้มีพระคุณ' ที่คุณเรียกนั้น จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนโกหก!”
“คนโกหก?” ธาวินพูดด้วยความประหลาดใจ “แล้วทำไมคุณผู้หญิงถึงเอาหยกมังกรให้เขาล่ะครับ?”
“สถานการณ์เร่งด่วนในตอนนั้น ดาถูกชายคนนี้ขู่ และทำเรื่องน่าสับสนในเวลานั้น ถ้าเขาเป็นหมอเทวดาจริง ๆ ทำไมอาการของพฤกษ์ถึงกำเริบอีกในวันรุ่งขึ้นล่ะ?”
“ผมคิดว่า แม้ว่าที่พฤกษ์ฟื้นขึ้นจะเกี่ยวข้องกับเขา แต่เขาก็ต้องแอบเล่นสปรกอะไรสักอย่างเพื่อวางกับดับตระกูลธีรชานนท์ เก็บกินเงินและชื่อเสียงมากขึ้น!”
“บางทีที่พฤกษ์ป่วยหนัก เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลัง!”
คำวิพากษ์วิจารณ์อย่างต่อเนื่องของไมค์ ทำให้ธาวินตกอยู่ในความลังเล
ผ่านไปสักพัก ธาวินลังเลแล้วพูดว่า “คุณผู้มีพระคุณ คุณใช้วิธีไหนรักษานายท่านเหรอ?”
หิรัญมองธาวินเงียบ ๆ แล้วพูดอย่างใจเย็น “คุณไม่เชื่อผมเหรอ?”
สำหรับใครที่ไม่เชื่อในตัวเขา หิรัญจะไม่ช่วยเหลือ
เขาไม่อยากถูกแว้งกัดอีก
ธาวินยิ้มอย่างอึดอัดใจ ไม่เห็นด้วยและไม่ปฏิเสธ
ไมค์หัวเราะเยาะ ใช้นิ้วจิ้มหน้าอกหิรัญแล้วพูดว่า “คุณยังแกล้งเป็นผู้เชี่ยวชาญเหรอ? ถ้าคุณมีความสามารถจริง ๆ ทำไมฉันไม่เคยได้ยินชื่อคุณในเมืองขอนแก่นเลยล่ะ? ดูท่าทางต๊อกต๋อยของคุณสิ ดูเหมือนคุณมาจากบนภูเขา ไม่เพียงแต่ยากจนแต่ยังต่ำต้อยอีกด้วย ฉันรู้สึกอับอายเวลาพูดกับคุณ เฮ้ย คนชนชั้นล่าง!”
เพี๊ยะ...
ด้วยการตบ รอยฝ่ามือห้านิ้วก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไมค์ทันที
“กรุณาล้างปากให้สะอาดด้วยนะคะ!” รฐาเสียงเย็นชา
เธอโค้งคำนับเล็กน้อยเพื่อขอโทษธาวินแล้วดึงหิรัญออกจากคฤหาสน์
แม้ว่าเธอจะไม่สนใจหิรัญ ทั้งเกลียดและยังดูถูกอีกด้วย
แต่คราวนี้หิรัญมาเพื่อตระกูลอุดมพล เธอไม่ยอมให้หิรัญต้องทนรู้สึกคับข้องใจอีก
ไมค์ตะลึงกับการตบของรฐา และเขาใช้เวลาสักพักกว่าจะตอบสนอง
“คุณไมค์ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ภายนอกธาวินไถ่ถามทุกข์สุข แต่ลึก ๆ แล้วเขากลับมีความสุขมาก
เขามองทะลุปรุโปร่งว่าไมค์เป็นคนยังไง และความตั้งใจของเขาคืออะไร
เขาคอยรบกวนคุณหญิงทุกวัน ถ้าตระกูลเมธาพงศ์นิธิกุลไม่อยู่ในตำแหน่งที่แข็งแกร่ง เขาคงเข้ามาแทรกแซงนานแล้ว
มุมปากของไมค์กระตุก
ตาของคุณบอด และใบหน้าบวม ยังบอกว่าไม่เป็นไรเนี่ยนะ?
“ช่างมันเถอะ ผู้หญิงไม่ควรค่าแก่การมาคิดเล็กคิดน้อย” ไมค์โบกมือของเขาแสร้งทำเป็นมีน้ำใจ
ธาวินพยักหน้ายิ้มแล้วพูดอย่างลังเลว่า “แค่ชายหนุ่มดูจะมีแนวโน้มมากที่สุดที่จะรักษานายท่าน รีบพาเขาเข้าไป อาการของนายท่าน…”
“ไม่ต้องห่วง ผมมีแผนรับมือแล้ว”
คฤหาสน์
ในห้องโถง การันต์คุกเข่าลงหันหน้าไปทางห้องชั้นสอง
บอดี้การ์ดทั้งสองที่ประตูมองดูการันต์ด้วยสายตาที่มีเจตนาฆ่า
หากพิมพ์มาดาไม่พูดและไม่ให้ทำร้ายชีวิตใครในตอนนี้ การันต์คงโดนสองคนนี้ทุบตีจนตาย
ไมค์และธาวินเดินเข้ามา
ธาวินกล่าว “คุณผู้หญิงอยู่ในห้องชั้นสอง นายท่านก็อยู่ด้วย”
ไมค์กล่าว "ฉันจะไม่ขึ้นไปรบกวนการฝึกตนของพฤกษ์ คุณกรุณาไปเรียกดาลงมาก่อน ฉันมีข่าวดีจะมาบอกเธอต่อหน้า"
ธาวินขึ้นไปชั้นสอง
ไมค์นั่งสบาย ๆ บนโซฟา ไขว้ขาแล้วพูดกับการันต์ "เงยหน้าขึ้น ผมขอถามอะไรคุณหน่อยสิ"
การันต์เงยหน้าขึ้น เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะเข่าชาหรือเพราะกลัวเกินไป ตัวสั่นและพูดว่า “ท่าน ผมผิดไปแล้ว ผมบริสุทธิ์ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับผม... ใช่ ทั้งหมดเป็นความรับผิดชอบของลูกเขยที่ไร้ประโยชน์ของผม!"
“คุณยังมีหลานสาวเหรอ?” ไมค์จำอะไรบางอย่างได้จึงหรี่ตาแล้วพูดว่า “มีผู้หญิงคนหนึ่งในตระกูลของคุณอายุประมาณยี่สิบสี่หรือยี่สิบห้า ผมยาว สวยมาก และมีผู้ชายคนหนึ่งที่มีท่าทางดูยากจน คุณรู้ว่าผมกำลังพูดถึงใครใช่ไหม?”
“คุณกำลังพูดถึงหลานสาวผม รฐา”
“โอ้? ชื่อนี้ค่อนข้างเป็นบทกวี ช่างสมกับชื่อ” ดวงตาของไมค์เต็มไปด้วยความหยาบคาย
นังสารเลว ขนาดแม่ของฉันยังไม่เคยตีฉันเลย กล้าดียังไงมาตีฉัน? แล้วยั งมาตบหน้าฉันอีก? !
ดูสิถ้าฉันไม่พาคุณมาที่นี่ ฉันจะทำคุณพันครั้งหมื่นครั้ง!
“ผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เธอคือใคร?”
“เขาชื่อหิรัญ เป็นลูกเขยของตระกูลอุดมพลที่แต่งเข้ามาเมื่อครึ่งปีก่อน”
“ผมจำได้ เขาคือคนที่ให้ตระกูลอุดมพลจัดงานมงคลเพื่อขจัดเสนียดจัญไรใช่ไหม?”
ในตอนแรก ตระกูลอุดมพลมีการคัดเลือกลูกเขยเพื่อจัดงานมงคลเพื่อขจัดเสนียดจัญไรซึ่งถือเป็นเป็นเรื่องใหม่สำหรับเมืองขอนแก่น ไมค์เคยได้ยินข่าวลือบ้าง
“ท่านครับ หยกมังกรถูกมอบให้ผมโดยคนไร้ประโยชน์คนนั้น ผม ผมฝังเข็มให้พฤกษ์ เทคนิคนั้นเขาเป็นคนสอนผม เพราะงั้นผมบริสุทธิ์ เรื่องนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของเขาทั้งหมด”
การันต์ไม่ได้โกหก
เมื่อหิรัญสั่งให้มนัสแสดงรูปแบบที่สามของ "ปัญญาสตำราแพทย์" การันต์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็จดจำอย่างเงียบ ๆ
วางแผนที่จะจับผิดทีหลัง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าหญิงชราจะรอดจริง ๆ