บทที่ 15

“การันต์คิดว่าจะพิชิตโลกได้ด้วยการใช้กลเม็ดเดียว แต่ถ้ารักษาไม่ถูกวิธีก็ไร้ผล”

หิรัญมองดูสีหน้าของธาวินอย่างละเอียด หิรัญก็เดาได้ว่าการันต์แอบเรียน กระบวนท่าที่3 ใน"ปัญญาตำราแพทย์"แล้วทำพลาดตอนแทงเข็ม ทำให้อาการของชายชราแย่ลง

ธาวินพูดด้วยน้ำเสียงเข้มว่า “ไอ้หนุ่ม นายเอาแต่บอกว่ารักษาคุณพฤกษ์ได้ แต่ก็ยังบอกอีกว่าตัวเองไม่ใช่หมอ ไม่คิดว่ามันแปลกๆไปหน่อยหรอ ฉันแนะนำว่าให้ถ่อมตัวหน่อยก็ดี ไม่เช่นนั้นคุณพฤกษ์ได้ยินแบบนี้นายอาจถูกลงโทษจริงๆก็ได้ พอถึงตอนนั้นนายก็อาจจะไม่รอด”

แม้แต่คนที่ไม่เคยเห็นก็เข้าใจอาการของเขานี่มันไร้สาระเกินไปแล้ว

แม้แต่หมอเทวดายังยากที่มีความสามารถแบบบนี้เลย

เว้นแต่อาการของชายชราจะเกี่ยวข้องกับเขา!

หากเป็นกรณีนี้ พอถึงตอนนั้นจริงๆคนที่ตายคงจะไม่ได้มีแค่คนเดียว

หิรัญหลับตาลง เขาขี้เกียจเกินกว่าจะอธิบายอะไร

ณ คฤหาสน์ตระกูลธีรชานนท์ ในที่สุดทุกคนก็ต้อนรับคุณมนัสที่รอคอยมาอย่างยาวนาน

“คุณมนัส ชีวิตของพ่อผมขึ้นอยู่กับคุณแล้ว” ดนุวัศโค้งคำนับให้แก่มนัส

แพทย์ท่านนี้มีชื่อเสียงมากในเมืองขอนแก่น กระทั่งทั่วประเทศก็รู้จักชื่อเขา ถ้าหากว่าแม้แต่เขายังรักษาคุณพฤกษ์ไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นคุณพฤกษ์ก็คงถึงวาระสุดท้ายแล้วจริงๆ

“ได้ยินมามานานแล้วว่าคุณพฤกษ์ ไม่เพียงแต่เป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้ใจบุญที่มีชื่อเสียงด้วย เขาได้ทำความดีมานับไม่ถ้วน ผมจะทำให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน” มนัสพูดอย่างสุภาพ แล้วรีบตรวจรูม่านตาและชีพจรให้นายพฤกษ์ที่อยู่บนเตียงทันที

มนัสครุ่นคิดว่า ถ้าหากลองใช้เทคนิคการฝังเข็มกับพฤกษ์แล้วแต่อาการของชายชราไม่ดีขึ้น

“เฮ้อ” การถอนหายใจของมนัสครั้งนี้ทำให้ผู้คนส่วนใหญ่รู้สึกหนาวสั่นเช่นกัน

“คุณมนัส อาการของพ่อผม…”

“แย่มาก อวัยวะภายในของพ่อคุณมีเลือดออกและเสียหายอย่างรุนแรงและมีเลือดไหลซึมใต้ผิวหนังมากมาย อาจดูเหมือนเขาจะสบายดี แต่จริงๆ แล้วร่างกายของเขาเน่าเสีย ผมเกรงว่า จะคงอยู่ได้จนถึงได้ไม่เกินรุ่งสาง”

ดนุวัศมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นท้องสีขาวจางๆ อยู่ตรงขอบฟ้า อีกหนึ่งชั่วโมงก็จะรุ่งสาง

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความโศกเศร้า พิมพ์มาดา อดใจไม่ไหวจึงทิ้งตัวลงข้างเตียงแล้วน้ำตาไหล

เธอได้รับการเอาใจใส่และเลี้ยงดูจากชายชราตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก และความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขานั้นใกล้ชิดยิ่งกว่าพ่อแม่ของเธอเสียอีก

ตอนนี้ชีวิตของเธอแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่เธอก็ไร้พลังและไม่สามารถยอมรับความจริงที่โหดร้ายนี้ได้

ดนุวัศ กล่าวว่า “คุณมนัส ฆาตกรฝังเข็มพ่อฉันอยู่ชั้นล่าง คุณอยากเจอเขาไหม”

“ผมเห็นเขาตอนที่ผมขึ้นมาชั้นบน เขาเป็นอาจารย์แพทย์ที่หน้าซื่อใจคด ไร้ความสามารถ แม้แต่แม่ของเขาเองเขายังรักษาจนเกือบตาย ผมพูดได้เลยว่าเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาใช้เทคนิคอะไรในการฝังเข็ม พอถามเขา เขาก็บอกว่าคงจะเข้าใจผิดเลยทำให้ทิศทางการรักษาผิดไปด้วย” มนัสพูดตรงๆ เขาไม่ประทับใจการันต์เลย

“ไอ้สารเลว!” ดนุวัศชกกรอบประตูด้วยสีหน้าโกรธจัด

ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าหมาตัวนี้ พ่อของฉันอาจจะยังรอดอยู่ก็ได้

“จัดการมันซะแล้วคอยดูมันไว้ให้ดี พอรุ่งสาง ถ้าพ่อฉันเกิดอะไรขึ้นมา จะต้องรีบจัดการมันก่อน!” ดนุวัศสั่งคนของเขา

สักพักเสียงกรีดร้องอันน่าสงสารของการันต์ที่ถูกทุบตีก็ดังมาจากห้องโถงด้านล่าง

“คุณลุง คนร้ายที่หลอกให้การันต์ ไปฝังเข็มกำลังเดินทางมาที่นี่ อีกสักครู่ปล่อยให้ผมจัดการเองนะครับ” ไมค์กล่าว

“อืม” ดนุวัศไม่พอใจและไม่อยากเสียพลังงานไปกับเรื่องนี้

“คุณมนัส พ่อผมหมดหวังแล้วจริงๆ เหรอ?” ดนุวัศหันไปมองมนัสแล้วถามด้วยความเสียใจที่อดกลั้นเอาไว้

มนัสพูดว่า “ก็ไม่ได้หมดหวังขนาดนั้น ยังมีอีกวิธีหนึ่ง ที่จะรักษาพ่อของคุณได้อย่างแน่นอน”

“จริงเหรอ? โปรดช่วยผมที ไม่ว่าคุณต้องการอะไร ตระกูลธีรชานนท์ จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้คุณพอใจ!” ดนุวัศพูดอย่างตื่นเต้น

พิมพ์มาดาก็เงยหน้าขึ้นมาทันทีด้วยน้ำตาคลอเบ้ามองมนัสด้วยความหวังสุดท้ายริบหรี่