บทที่ 2

หิรัญเดินกลับไปด้วยความงุนงง มีหลายสิ่งอยู่ในใจ ยากจะแยกแยะให้หมดในช่วงเวลาสั้นๆ

ชื่อหัตถ์พญายมนี้

มือซ้ายชี้เป็น มือขวาชี้ตาย

ด้วยการโบกมือของเขา เขาสามารถควบคุมชีวิตและความตายได้

ส่วนซ่อนพิภพ ก็เป็นเหมือนพวกกังฟูอะไรเทือกๆนั้น ที่ทำให้สามารถใช้หัตถ์พญายมได้ง่ายขึ้น

มีฟังก์ชั่นอื่นๆ ที่ต้องค่อยๆศึกษาทีละขั้นตอน

หิรัญเดินไปพลางก็ฝึกฝนเบื้องต้นไปพลาง

เส้นลมปราณทั้งแปดในร่างกายปรากฏขึ้นในจิตใจราวกับภาพโฮโลแกรม และลมหายใจที่ไหลผ่านจะเดินทางไปทั่วร่างกาย นำมาซึ่งความโล่งใจที่อธิบายไม่ได้

หลังจากผ่านไปได้หนึ่งสัปดาห์ หิรัญก็เงยหน้าขึ้นและอ้าปากค้างราวกับเห็นผี

ที่โรงพยาบาล

เขารีบดูเวลาในโทรศัพท์และพบว่าผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

ภายในครึ่งชั่วโมงเขาเดินจากชานเมืองออกไปกว่าสิบกิโลเมตรจนมาถึงที่หน้าประตูโรงพยาบาล?

“พ่อคะ หนูขอร้องให้พ่อกลับไปที่โรงพยาบาลเถอะ หมอบอกว่าถ้าไม่รักษาตอนนี้ก็จะรักษาไม่ได้แล้ว”

ที่ริมสระน้ำของโรงพยาบาลมีหญิงสาวสวยคนหนึ่งร้องไห้กับชายชราที่สวมเสื้อคอจีนบนรถเข็น

“ลูกดา พ่อทนทุกข์ทรมานมามากแล้วในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา และพ่ออยากจะตายอย่างมีศักดิ์ศรี” ชายชรามองดูพระอาทิตย์ตก ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาค่อยๆปิดลง และเขาก็เสียชีวิตลงอย่างช้าๆ

"พ่อ!" ดวงตาที่สวยงามของพิมพ์มาดาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

บอดี้การ์ดในชุดดำทุกคนคุกเข่าลงและพูดพร้อมกันด้วยเสียงสะอื้น "น้อมส่งคุณพฤกษ์ขึ้นสวรรค์!"

บรรยากาศน่าเศร้า แม้แต่คนที่เดินผ่านไปมาก็ล้วนรับรู้ได้ถึงบรรยากาศนี้

ในตอนนี้ ก็มีเสียงพูดที่ดูจะไม่ค่อยถูกเวลาดังขึ้น "ดะ... ดูเหมือนเขาจะรอดแล้ว"

หิรัญเดินเข้าไปอย่างระมัดระวังและมีเสียงในใจบอกเขาว่าเขาสามารถช่วยชายชราได้

ชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ข้างๆ เขาพูดอย่างเย็นชา: "หมาขี้เรื้อนตัวนี้มาจากไหน? มันพยายามจะเล่นตลกกับความตายของคุณพฤกษ์ ลากมันลงไปแล้วฉีกปากของมันซะ!"

“ครับ” บอดี้การ์ดต้องการจับหิรัญ

“ไมค์ อย่าทำให้เขาอับอาย” พิมพ์มาดาพูดพร้อมเช็ดน้ำตาของเธอ

เขาเกลียดคนที่รังแกคนอื่น เธอไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นต่อเขาหลังจากที่พ่อของเธอเสีย

หิรัญไม่อยากเสือก

แต่ว่าข้อมูลที่ปรากฏในสมองของเขาเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะเพิกเฉย

และเขายังต้องการตรวจสอบว่าการคาดเดาของเขาเป็นจริงหรือไม่

หากคุณสามารถควบคุมชีวิตและความตายของคนได้จริงๆ พี่เขาก็จะรอด

หิรัญมองดูชายชราบนรถเข็นแล้วพูดว่า “ชายชราหัวใจวายเมื่อเดือนมีนาคมปีที่แล้ว ศีรษะแตกเมื่อเดือนพฤษภาคม เท้าเปล่าในเดือนกรกฎาคม อดอาหารในเดือนตุลาคม และไม่ได้ดื่มน้ำจนกระทั่งสัปดาห์ที่แล้ว” เขาได้รับความทุกข์ทรมานจากภาวะหัวใจและปอดล้มเหลว รวมถึงตับและลำไส้แตกแยก...”

ดวงตาที่สวยงามของพิมพ์มาดาเต็มไปด้วยน้ำตา มองหิรัญด้วยความไม่เชื่อ

แม้แต่ไมค์ก็ยังตกใจ

อาการป่วยของชายชราเป็นดังที่เขาพูดทุกคำ!

แถมยังรู้มากกว่าหมออีก!

พูดจบหิรัญก็ถามพิมพ์มาดาว่า “ที่ผมพูดนั้นถูกต้องกี่เปอร์เซ็นต์”

“ถูกหมด” ดวงตาที่สวยงามของพิมพ์มาดาแสดงความหวัง เธอมาหยุดอยู่ที่หน้าหิรัญและพูดว่า “คุณมีมีวิธีที่จะช่วยพ่อของฉันได้จริงๆหรอ”

หิรัญเมื่อมองดูพิมพ์มาดาร้องให้แล้วดูน่าสงสาร ภายใต้ผมยาวสีแดงไวน์ของเธอที่ส่องแสงสว่างเหมือนกับดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดิน ลำคอสีขาวเหมือนหิมะของเธอก็เผยออกมาเล็กน้อย เผยให้เห็นถึงความเซ็กซี่ของผู้หญิงที่ไม่มีที่สิ้นสุด

พิมพ์มาดาสวยมาก

ในความรู้สึกของหิรัญ มีเพียงรฐา อุดมพลภรรยาในนามของเขาเท่านั้นที่สามารถเทียบกับเธอได้

ไมค์พูดอย่างรวดเร็ว "ดา คุณเศร้าเกินไป แม้แต่ประธานสมาคมการแพทย์ประจำจังหวัดเราคุณธงไชย ที่เป็นหมอเทวดาที่เก่งที่สุดในจังหวัดเรายังรักษาไม่ได้แล้วเลย แล้วไอ้คนนี้นี่จะทำอะไรได้? ระวังถูกหลอก"

“ถ้ามีโอกาสช่วยพ่อได้ ฉันยอมถูกหลอกพันครั้งหรือหมื่นครั้งก็ได้” พูดจบพิมพ์มาดาก็คุกเข่าลงหาหิรัญแล้วพูดว่า “คุณคะ ถ้าคุณสามารถช่วยพ่อให้พ่อของฉันกลับมามรชีวิตได้ ตระกูลธีรชานน์ของเราจะภักดีต่อคุณไปชั่วชีวิตและฉัน...จะทำทุกอย่างเพื่อคุณ”

หิรัญรีบช่วยพยุงเธอลุกขึ้นแล้วพูดว่า: "ผมเข้าใจความเจ็บปวดของคุณที่ต้องสูญเสียครอบครัวไป จริงๆ แล้วผมไม่แน่มั่นใจว่าจะช่วยเขาได้ไหม"

ไมค์หัวเราะเยาะและพูดว่า: "กลยุทธ์หลอกลวงของคุณยังอ่อนเกินไป ดา ผมพนันได้เลยว่าไอ้คนนี้มันเป็นพวกโกหก เชี่ยวชาญในการฉ้อโกงเงินในโรงพยาบาลโดยเฉพาะเลย"

หิรัญขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ถึงแม้ผมจะต้องการเงินมาก แต่ผมก็จะไม่มีวันทำเงินที่ผิดศีลธรรม ไม่ต้องพูดถึงการฉ้อโกงเงินจากผู้ป่วย!”

“ปากแข็งจริงนะ ดูเหมือนว่านายนี่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ”

พิมพ์มาดาพูดด้วยความโกรธ: "ไมค์อย่าเสียมารยาทกับเขา"

สีหน้าของไมค์ดูแย่

เขาตามจีบพิมพ์มาดามาเป็นเวลาสามสี่ปี แต่พิมพ์มาดากลับว่าเขาเพราะผู้ชายที่เพิ่งพบ

หน้าไมค์ดูมืดมนลงและแอบเก็บความแค้นเอาไว้ในใจ

“คุณคะ ต้องขอบคุณความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของคุณ ฉันขอมอบหยกมังกรชิ้นนี้ให้กับคุณ” พิมพ์มาดายื่นหยกเลือดรูปมังกรชิ้นหนึ่งซึ่งประเมินค่าไม่ได้ตั้งแต่แรกเห็นให้หิรัญ

หยกมังกรเป็นสัญลักษณ์สูงสุดของตระกูลธีรชานนท์

หากใครได้รับหยกนี้เขาจะกลายเป็นแขกผู้มีเกียรติที่สุดของตระกูลธีรชานนท์ทั้งหมด แม้ว่าผู้นำตระกูลจะมาพบเขาก็ต้องได้รับการปฏิบัติด้วยความสุภาพ

แน่นอนว่าหากหิรัญสามารถช่วยชายชราได้จริงๆ เขาก็สมควรได้รับหยกมังกรชิ้นนี้เช่นกัน

หิรัญ ปฏิเสธไม่ได้ก็เลยต้องยอมรับ

เมื่อมาถึงชายชราก็ยกมือซ้ายชี้ไปที่หน้าผาก

มือซ้ายชี้เป็น มือขวาชี้ตาย

ปฎิบัติตามวิธีที่เคยฝึก เดินพลังลมปราณ

หิรัญรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในร่างกาย และมีรัศมีสีขาวปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ รวมทั้งหมด 5 ชั้นจากด้านในสู่ด้านนอก

จากภายในสู่ภายนอก ชั้นแรกมีช่องรับแสงที่เล็กที่สุด และชั้นที่ 5 มีช่องรับแสงที่ใหญ่ที่สุด

รูรับแสงแต่ละชั้นมีพื้นผิวที่ซับซ้อนแตกต่างกัน

เมื่อหิรัญมองไปที่พิมพ์มาดา และคนอื่นๆ ก็ไม่มีอะไรแสดงออกมา

แน่นอนว่ารูรับแสงนี้สามารถมองเห็นได้ด้วยตัวเองเท่านั้น

หิรัญครุ่นคิด ข้อมูลของชายชราก็ท่วมท้นในใจ

ชื่อ : พฤกษ์ ธีรชานนท์

อายุ: 83

สาเหตุ : สูงส่งจนผู้คนอิจฉา

ผลลัพธ์: พิษเรื้อรัง อวัยวะภายในทั้งห้าได้รับความเสียหาย และชีวิตแขวนอยู่บนความเป็นความตาย

การตัดสินระดับแรก

หิรัญมองตะลึง