บทที่ 4

วันเดอร์เป็นหนึ่งในโรงแรมที่หรูหราที่สุดในเมืองขอนแก่น ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาไท ซึ่งเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในพื้นที่

ตอนอากาศดีสามารถมองเห็นเมืองขอนแก่นได้เกือบทั้งหมด

หิรัญถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหยุดไว้นอกเส้นสีแดง

หลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นกายที่คุ้นเคยก็มาจากด้านหลัง

เขาหันกลับมาก็เห็นรฐา ยืนอยู่ข้างหลัง ความสุขุมและใบหน้าละเอียดอ่อน เครื่องหน้าเหมาะเจาะ ผิวที่นุ่มเหมือนเจลาติน ดวงตาสวยราวดวงดาว แค่ยืนอยู่ที่นี่ก็ดึงดูดความสนใจของชายและหญิงนับไม่ถ้วน

ที่เรียกว่าภาพจิตรกรรมบนภูเขาเปรียบเสมือนรฐา

มีสายลมเล็กน้อยบนภูเขา พัดผ่านเส้นผมของเธอจนปลิวไปตามลม และเธอก็สวยงามอย่างหาที่เปรียบมิได้

“นี่พี่ใส่ชุดนี้มาเหรอ?” ดวงตาสวยของรฐาเหลือบมองหิรัญ

เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีขาว และรองเท้าผ้าใบที่มีราคาไม่เกิน 1000 ละมั้ง แม้แต่ยามที่เฝ้าประตูก็ยังดูแพงกว่าเขาเลย

“โทรมนิดหน่อยแต่สะอาดมากนะ” หิรัญลูบไปที่แขนเสื้อ

รฐาขมวดคิ้วไม่พอใจแต่ไม่ได้พูดอะไร

อย่างไรก็ตามหลังจากนี้อีกไม่นานพวกเขาทั้งสองก็จะไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกัน

“เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับคุณพฤกษ์ที่ได้ออกจากโรงพยาบาล ผู้คนจากเมืองขอนแก่นล้วนมาร่วมแสดงความยินดีที่นี่กันหมด”

“นอกจากนี้ คุณย่ากับคุณลุงก็อยู่ที่นี่ด้วย อย่าพูดไร้สาระหลังจากที่คุณเข้าไปแล้ว ไม่มีใครสามารถปกป้องคุณได้หากเกิดอะไรขึ้น”

รฐาเดินถือกล่องของขวัญเข้าไปข้างใน

ใช่แล้ว เขาลืมเตรียมของขวัญมา

หิรัญตบหัว รู้สึกหมดหนทางเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าเขาจะยืมเงินหลายพันเพื่อมาซื้อของขวัญ แต่ในสายตาตระกูลธีรชานนท์เขาก็ไม่ต่างไปจากขยะ

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่าง เขาก็หยิบจี้หยกออกมาจากกระเป๋าของเขา

พิมพ์มาดามอบสิ่งนี้ให้เขาเมื่อวานนี้

แม้ว่าหิรัญจะไม่เข้าใจหยกมากนักแต่จี้หยกนี้ก็มีสีสดใสและให้ความรู้สึกอ่อนโยนต่อการสัมผัส นอกจากนี้ อีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนธรรมดาดังนั้นของขวัญจึงต้องมีความพิเศษและเขาก็คงเอามันออกมาใช้ได้

หิรัญเก็บจี้หยกไว้ในกระเป๋า แล้วตามไปอย่างรวดเร็ว แล้วกล่าวอย่างไม่แน่นอนว่า “ขอบใจนะ ผมจะคืนเงินให้เร็วๆ”

เมื่อมีหัตถ์พญายมแล้ว หิรัญ ก็ไม่กลัวที่จะหาเงินไม่ได้

รฐายังคงแสดงสีหน้านิ่งๆ กล่าวอย่างใจเย็น “ฉันไม่อยากให้คุณเป็นพวกโลเล พูดสิ่งที่ไม่ควรพูด และทำให้ฉันอับอาย”

น้ำเสียงเย็นชาและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งเย็นชา

เธอให้เงิน 500,000 บาทมาจริงๆ

หิรัญอยากจะเอ่ยขอบคุณบ้าง แต่เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของเธอ เขาก็กลืนกลับเข้าไป

ทั้งสองอยู่ด้วยกันมาเกือบปีแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงรู้โดยธรรมชาติว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดื้อธรรมดา

มีบางอย่างที่เธอทำและไม่ยอมรับโดยตรง หากคุณจริงจังกับเธอ มันจะกระตุ้นให้เธอต่อต้าน

ระเบียงโรงแรม

พรมแดง ไวโอลิน ชายและหญิงแต่งกายด้วยชุดราตรี ชนแก้วไวน์กัน

หิรัญปรากฏตัวขึ้นที่นี่ ดึงดูดสายตาแปลกๆ จากผู้คนมากมาย

ส่วนเรื่องที่ตระกูลอุดมพลยอมแต่งลูกเขยไร้ประโยชน์กลายเป็นเรื่องตลกของชาวบ้านมานานแล้ว

เมื่อหิรัญเดินผ่านไป พวกเศรษฐีชายหญิงที่อยู่ข้างๆ ก็ปิดปากและจมูกของตนอย่างไม่ลังเล ราวกับว่าหิรัญมีกลิ่นเหม็นเล็กน้อย

หิรัญไม่สนใจจึงเดินตามลิน รฐาไปพบตระกูลอุดมพลในมุมห่างไกล

ในฐานะผู้นำของเมืองขอนแก่น ตระกูลธีรชานนท์ มีเงินมากและอำนาจที่ลึกซึ้งอย่างยิ่ง

ครั้งหนึ่งมีเจ้านายเหมืองทองคนหนึ่งซึ่งลูกชายไม่รู้ฟ้าสูงดินต่ำเขาจีบลูกสาวคนหนึ่งที่มีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับตระกูลธีรชานนท์ในงานเลี้ยง เขาถูกตระกูลธีรชานนท์ทุบตีจนตายคาที่ และโยนลงแม่น้ำ

หลังจากนั้น หัวหน้าเหมืองทองคำก็ร่วมมือกับนักธุรกิจที่ร่ำรวยคนอื่นๆ จัดการกับตระธีรชานนท์

ในคืนหนึ่งพฤกษ์ ธีรชานนท์ออกหน้าลงมือด้วยตัวเอง เป็นผลให้พวกเขาถูกขุดรากถอนโคน ล้มละลายและเงินนับหมื่นล้านต้องถูกชดใช้ไปกับหนี้

ไม่มีใครรู้ภูมิหลังที่แท้จริงของตระกูล ธีรชานนท์พวกเขารู้แค่ว่าไม่มีใครที่รุกรานตระกูลธีรชานนท์แล้วจบลงด้วยดี

ตระกูลอุดมพลเป็นเพียงครอบครัวธรรมดาในเมืองขอนแก่น การได้รับการต้อนรับจากตระกูลธีรชานนท์นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

“คุณน้อง ทำไมมาช้าจัง”

“ลูกชายคนโตของตระกูลเทพปภาที่ฉันแนะนำให้ครั้งก่อนเป็นยังไงบ้าง คืบหน้าบ้างไหม”

“ครั้งนี้มีคนมีฐานะมาไม่น้อยเลย ฉันว่าธนาก็ไม่เลวนะ ครอบครัวเขาเปิดเหมืองถ่านหินสองแห่ง เธออยากให้ฉันช่วยติดต่อให้ไหม”

ปรางลูกพี่ลูกน้องและญาติหลายคนเข้ามาพูดคุยโดยไม่สนใจหิรัญเลยสักนิด ทำราวกับเขาเป็นอากาศ

หิรัญเคยถูกเยาะเย้ยและไม่เคยพูดอะไรสักคำ

ปกป้องลูกพี่ลูกน้องของรฐาก็ไม่พลาดโอกาสที่จะทำให้หิรัญต้องอับอาย

“หิรัญ ฉันเพิ่งจะเซ็นสัญญากับอาร์กรุ๊ปไป 5 ล้านและจะขยายสาขาไปเมืองข้างๆ ที่นั่นต้องการพนักงานทำความสะอาดหนึ่งคนพอดี เงินเดือนเดือนละ 15,000 นายอยากลองดูไหม?”

ปกป้องพูดถากถางหิรัญและมองเขาด้วยสายตาริษยาและเกลียดชัง

ในด้านรูปลักษณ์และความสามารถ พี่ปรางนั้นแตกต่างจากรฐามาก

เมื่อมีโอกาสก็จะเหยียบย่ำหิรัญเพื่อทำให้ตัวเองดูสูงส่งขึ้น

หิรัญพูดอย่างใจเย็น “ไม่เป็นไร ผมมีวิธีหาเงินของผม”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงรีบตอบตกลงอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะการรักษาพี่ของเขาจำเป็นต้องใช้เงิน

แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว

“ก็จริง มือขวานายมันพิการ จะไปขอทานใต้สะพานลอย วันๆหนึ่งก็ยังพอซื้อข้าวกินได้”

ปรางพูดเสริม ทำให้เกิดเสียงหัวเราะจากญาติๆ

ลุงการันต์ เป็นคนที่โตที่สุดในบรรดาญาติกลุ่มนี้ นอกจากนี้ ยังเป็นอาจารย์แพทย์และปัญญาชนอีกด้วย

เมื่อเห็นว่าหิรัญมามือเปล่าจึงพูดอย่างไม่พอใจว่า “หิรัญ ครั้งนี้มาแสดงความยินดีกับคุณพฤกษ์ ทำไมไม่เตรียมของขวัญมาด้วยล่ะ”

ก่อนที่หิรัญจะพูดอะไร ลุงการันต์ก็พูดอย่างไร้ความปราณีว่า “จะต้องให้ผมพูดอะไรอีกฮึ นายนี่ช่างไร้ค่าจริงๆ ตระกูลธีรชานนท์เลี้ยงดูนายให้ข้าวให้น้ำ ไม่ใช่ใช้ให้นายมาทำให้อับอายขายขี้หน้านะ”

หิรัญกล่าวอย่างใจเย็น “ผมได้เตรียมของขวัญไว้แล้ว”

รฐากำลังจะนำของขวัญให้หิรัญเพื่อช่วยเขา แต่ก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นหิรัญหยิบจี้หยกออกมา

“โอ๊ะ นี่มันอะไรน่ะ?”

ด้วยกลัวว่าหิรัญจะเก็บมันกลับไป ปกป้องจึงก้าวไปข้างหน้าและคว้าจี้หยกมาไว้ในมือของเขา

“สีปลอมมาก ดูเหมือนทำจากแก้ว”