บทที่ 7

หิรัญดวงตาฉายแววเจตนาฆ่า!

พ่อแม่ของตนถูกทำให้อับอายไม่มีใครสามารถยอมได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพ่อแม่ของเขาเสียชีวิตไปแล้ว ประโยคนี้เผยให้เห็นรอยแผลเป็นในหัวใจของเขาโดยตรง

หิรัญเอื้อมมือไปบีบคอปกป้องราวกับกำลังบดกระดูกและพูดเสียงเย็นชา: "นาย กำลังหาเรื่องตาย"

ทันใดนั้น ทางเดินก็เงียบสงัด

บรรดาญาติต่างมองดูหิรัญด้วยความประหลาดใจ

โดยเฉพาะรฐา

ในความทรงจำของเธอ เขาเชื่อฟังมาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ไม่กล้ารุกรานใครในตระกูลอุดมพล

ตอนนี้เขาดูเหมือนเป็นคนละคน

ตั้งแต่พบกันที่โรงแรมวันเดอร์ก็รู้สึกว่าหิรัญแตกต่างไปจากปกติ

ณิชากลับมาตั้งสติแล้วตะโกนด้วยความโกรธว่า: "ยังกล้าทำร้ายคนอื่นอีก กล้าดียังไง!"

"ไอ้กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของหรือไง"

"พวกใช้ความรุนแรง สันดานคนจน"

เสียงที่ด่าทอรุนแรงทุกชนิดดังเข้ามาในหูของเขา ทำให้หิรัญหงุดหงิดอย่างยิ่ง

ในเวลานี้ อุปกรณ์ในวอร์ดส่งเสียงสัญญาณเตือนอย่างรวดเร็ว

เหมือนเล็บแมว ข่วนรำคาญใจ

หญิงชราไม่ไหวแล้ว!

"ปล่อยนายไปก่อน ระวังตัวไว้!" หิรัญปล่อยปกป้องแล้วเดินเข้าไปในวอร์ด

ในวอร์ด หมอวุ่นวายกันมาก

การันต์มือถือเข็มเงินและยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยอย่างโง่เขลา

มนัสพูดด้วยความโกรธ: "ฉันให้นายทิ่มเข็มแค่ครึ่งนิ้ว ทำไมนายถึงทิ่มเข็มตั้งนิ้วหนึ่ง!"

อาการของหญิงชรามีความซับซ้อน และมนัสต้องการลูกมือ

ผู้ช่วยไม่อยู่ หมอที่อยู่ก็เป็นแผนตะวันตกทั้งหมด

การันต์อาสาและร่วมมือกับมนัสในการฝังเข็ม

สองสามเข็มแรก การันต์ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

แต่เข็มสุดท้ายการันต์ตัดสินใจโดยไม่ได้รับอนุญาต เปลี่ยนครึ่งนิ้วเป็นหนึ่งนิ้ว

เขาคิดว่าไม่เป็นไร

วัตถุประสงค์ของการทำเช่นนี้คือเพื่อแสดงให้เห็นว่าเรียนรู้ล้ำเลิศ แก้สถานการณ์เฉพาะหน้าได้ เพื่อโปรโมตชื่อเสียงของตัวเอง

ในท้ายที่สุด เพียงครึ่งนิ้วก็ฆ่าหญิงชราได้โดยตรง

"อวัยวะของผู้ป่วยมีเลือดออกทั่วร่างกาย รีบฉีดอะดรีนาลีนเร็ว…"

"ติ๊ด..."

เสียงสัญญาณเตือนของเครื่องมือดังขึ้น แต่มนัสไม่ยอมแพ้ เขายังคงฝังเข็มต่อกี่เข็ม แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว

"เห้อ ประกาศเถอะ" มนัสวางเข็มเงินลง

ทุกคนในที่เกิดเหตุรู้ว่าหญิงชราคนนี้ไม่สามารถช่วยได้แล้ว

การันต์รู้สึกตัว คุกเข่าลงกับพื้นและร้องว่า: "มนัส คุณต้องช่วยแม่ของผมนะ ผมยอมคุกเข่าคำนับ ผมขอร้องล่ะ!"

มนัสโกรธจนเป่าหนวดเคราและจ้องมอง แต่ถึงอย่างไรชีวิตคนก็เสียไปแล้ว เขาก็ไม่สามารถตําหนิใครได้แล้ว ส่ายหัวว่า: "ยอมแพ้เถอะ ไม่มีใครสามารถช่วยแม่ของคุณได้แล้ว"

"ผมสามารถลองได้!"

หิรัญเดินผ่านฝูงชนมาที่ข้างเตียงผู้ป่วย มือซ้ายตบเข้าที่หน้าผากของหญิงชราอย่างเว้นระยะห่าง

สาเหตุ : การเสพชาดเป็นเวลานานเพื่อให้คงความอ่อนเยาว์ ดื่มน้ำขี้เถ้ากระดาษเป็นจำนวนมากเพื่อขอพรพระพุทธเจ้า ทําให้สารพิษสะสมที่ศีรษะเกิดเนื้องอกในสมองอย่างรุนแรง และถูกกระตุ้นโดยแรงภายนอก ถ้ำกลาง เลือดไหลย้อนกลับ

ผลลัพธ์: เนื้องอกเลือดแตก เลือดออกในสมองจำนวนมาก อวัยวะต่าง ๆ มีซีสต์ที่รุนแรง ใกล้ตาย

วินิจฉัยระดับสอง

ความกังวลของหิรัญเกิดขึ้นจริง

ในตอนแรก อาการของหญิงชราไม่รุนแรง และเธอสามารถรักษาให้หายขาดได้ด้วยการวินิจฉัยระดับแรก

แต่การันต์รักษาเธออย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ทำให้อาการของหญิงชราแย่ลง

บวกกับการตัดสินใจโดยไม่ได้รับอนุญาตของเขา ส่งหญิงชราไปหายมบาล ความยากลําบากเพิ่มขึ้นเป็นระดับสอง

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบัน ยังคงเป็นไปไม่ได้ที่จะบรรลุการช่วยเหลือระดับสอง

ถ้าหญิงชราเสียชีวิตเกรงว่าจะลำบาก

ตนไม่สำคัญ มากสุดก็แค่ออกไป

แต่รฐาไม่ได้ เธอจะต้องได้รับผลกระทบอย่างมาก

หิรัญสงบลงอย่างรวดเร็ว เตรียมรักษาระดับหนึ่ง รักษาอาการป่วยให้มั่นคงก่อนค่อยว่ากัน

หมอและพยาบาลต่างรู้สึกโกรธเมื่อเห็นหิรัญทำอะไรบางอย่างกับร่างของหญิงชรา

"คุณเป็นใคร ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา?"

"คนไข้ตายแล้ว คุณเข้ามาวุ่นวายทำอะไร?"

"อายุก็ไม่น้อยแล้ว ยังไม่เคารพคนตายอีก ศีลธรรมเสื่อมทรามเกินไปแล้ว"

ในสายตาของหมอและพยาบาล หิรัญเป็นชายหนุ่มโง่เขลา ตบหน้าผากศพหญิงชรา เป็นการไม่เคารพอย่างมาก

ความถูกต้อง ความยุติธรรม และความซื่อสัตย์ที่สืบทอดกันมาหลายพันปีของบรรพบุรุษของเขาล้วนถูกทำลายโดยเขา!

ญาติ ๆ เข้ามาเห็นเหตุการณ์นี้สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก

ปกป้องด่าด้วยความโกรธ: "หิรัญ แม้แต่ศพย่าก็ยังกล้าแตะต้อง ฉันเห็นว่านายยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานอีก"

"โยนกระดูกให้หมา หมายังกระดิกหางให้ ตระกูลอุดมพลเลี้ยงนายมานาน นายตอบแทนแบบนี้เหรอ?"

"นายไอ้คนไร้หัวใจ สมควรแล้วที่พ่อแม่ตาย!"

ญาติ ๆ ก็เริ่มด่าทอ ด่าแบบหยาบคายมาก

"หิรัญ! หยุด!" รฐารีบวิ่งเข้ามา เห็นเหตุการณ์นี้ ก็เกิดความโกรธและความผิดหวังในใจอย่างบอกไม่ถูก

เขากำลังทำอะไร?

ตบหน้าผากคุณย่าด้วยมือเหรอ?

คุณย่าเสียแล้ว ยังคิดว่าตัวเองเป็นเทวดาอยู่เหรอ?

แม้แต่หมอชั้นนำก็ยังรักษาไม่ได้ แล้วทำไมเขาถึงยังกล้ารักษา?

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้ว รฐาก็รู้สึกว่าตัวเองไร้สาระมาก

กลับมีความคาดหวังกับลูกเขยที่แต่งเข้าบ้าน!