บทที่ 9

"ลูกทรยศ ทำให้ชื่อเสียงตระกูลอุดมพลของฉันเสียหาย ฉันไม่ควรให้เขาเข้าบ้านตั้งแต่แรก!" หญิงชราตบข้างเตียงอย่างโกรธแล้วพูดอย่างเคร่งขรึมว่า: "หลังฉันกลับไป ฉันจะถามเจ้าสามสั่งสอนเขา ถ้าสอนเขาไม่ดี ฉันจะเอาเรื่องพวกเขา!"

การันต์มีรอยยิ้มบนใบหน้า

เขารับเครดิตและให้หิรัญรับความผิด

โครงการทรัพยากรในมือของรฐาจะต้องเป็นของตัวเอง

สมบูรณ์แบบ!

ไม่นานนัก ข้างนอกมีนักข่าวสถานีโทรทัศน์มา สัมภาษณ์หญิงชรา ประชาสัมพันธ์โรงพยาบาล

การันต์จะพลาดโอกาสดี ๆ แบบนี้ไปได้อย่างไร การันต์ได้รับคำชมเป็นเอกฉันท์จากหญิงชราและญาติ ๆ ตระกูลอุดมพล จึงยกความดีความชอบให้การันต์เพียงคนเดียว

หลังจากที่ถูกนักข่าวพูดเกินจริงและตัดแต่ง การันต์ก็กลายเป็นดาวรุ่งในวงการการแพทย์เทียบเท่ามนัสทันที

หิรัญลงไปชั้นล่างเห็น รฐายืนอยู่ในห้องโถง

หิรัญถามว่า: "คุณลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ตอนที่คุณกับมนัสคุยกันที่ทางเดิน" รฐามีสีหน้าซับซ้อน

เมื่อนึกถึงความเคารพที่หมอมีต่อหิรัญ และแม้กระทั่งความเคารพที่มนัสมีให้ รฐายากที่จะยอมรับทั้งหมดนี้

มีความรู้สึกว่าโดนหลอก โดนกลั่นแกล้ง

ผู้ชายคนนี้ที่สละศักดิ์ศรีความเป็นลูกผู้ชายและกลายเป็นลูกเขยด้วยเงิน2.5ล้าน มีทักษะทางการแพทย์จริงเหรอ?

"คุณอยากถามว่า ผมรู้ทักษะทางการแพทย์ได้ยังไง?" หิรัญเดาความคิดของหญิงสาวแล้วยักไหล่แล้วพูดว่า: "ผมบอกตามตรง คุณโทษผมไม่ได้ ทักษะทางการแพทย์ที่ผมรู้ทั้งหมดมาจากอินเทอร์เน็ต"

"ค้นหามา?" ดวงตาสวยของรฐาเบิกกว้าง แบบนี้?

"ใช่ ผมเคยบอกแล้ว หลังจากที่พี่สาวผมป่วยหนัก ผมมักจะไปศึกษาหัวข้อการแพทย์และอ่านหนังสือทางแพทย์บางเล่ม ผมเคยเห็นเคสที่เกี่ยวข้องในโพสต์หนึ่ง คล้ายกับกรณีของหญิงชรา ก็เลยลองดู คุณไม่คงคิดว่าผมเป็นหมอเทวดาที่กลับชาติมาเกิดใช่ไหม?"

หิรัญถามกลับ แต่รฐาปฏิเสธทันที

"จะเป็นไปได้ยังไง ความสามารถของคุณฉันก็พอจะรู้บ้าง" รฐาโกรธจัด ดวงตาสวยเผยความรำคาญเล็กน้อย: "ฉันคิดว่าคุณใจกล้าเกินไป แค่อ่านโพสต์แล้วใช้กับย่า ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น คุณจะทำอย่างไร?!"

หิรัญถามด้วยความประหลาดใจว่า "คุณเป็นห่วงผมเหรอ?"

รฐาตกใจรีบหันหน้าพูดว่า: "ใครเป็นห่วงคุณ ฉันกลัวว่าคุณจะทำให้ฉันลำบาก!"

ในเวลานี้เธอจําได้ว่าก่อนหน้านี้เธอใส่ร้ายหิรัญ รวมถึงความไม่ไว้วางใจต่อหิรัญในตอนหลังและค่อนข้างรู้สึกผิด

แต่ด้วยนิสัยเย่อหยิ่งของเธอ เธอจะไม่พูดจาดีกับหิรัญ และจะไม่ขอโทษเด็ดขาด

"สาวน้อย ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่!"

สามีภรรยาคู่หนึ่งรีบเข้ามาในโรงพยาบาล คือแม่ยายปุณิกา และพ่อตาชาตรี

"สาวน้อย ครอบครัวลุงกับป้าของเธออยู่ชั้นบนกันหมดแล้ว ลงมาไม่โดนนินทาเหรอ เร็วเข้า!" ปุณิกากัดปากตัวเองแล้วมองกลับไปหาชาตรีที่กำลังสะพายเป้อยู่ และสาปแช่ง: "ฉันบอกให้ไปเอาของแค่นี้ชักช้าร่ำไร เร็วเข้า!"

ชาตรีบ่น: "มันเต็มไปด้วยเครื่องสำอางและรองเท้าของคุณ คุณลองหิ้วเองดู!"

"คุณยังเถียงฉันอีก ถ้าแม่คุณไม่ก่อปัญหา ฉันก็จะยังทำสปาอยู่ที่มัลดีฟส์! ฉันพึ่งไปเมื่อวานซืน พึ่งลงเครื่องบินก็ต้องกลับมาแล้ว โชคร้ายจริงๆ!" ปุณิกาชี้ด่าแล้วหยิบลิปสติกและกระจกอันเล็กออกมา

หิรัญไปช่วยพ่อตาถือเป้

ชาตรีถามอย่างใจดีว่า: "หิรัญ ย่านายเป็นยังไงบ้าง?"

รฐากังวลว่าหิรัญจะพูดไร้สาระจึงพูดก่อนว่า: "คุณย่าปลอดภัยแล้ว หมอบอกว่าไม่ได้ร้ายแรงอะไร ต้องขอบคุณ..."

รฐาอยากช่วยหิรัญรับเครดิต แต่ถูกขัดจังหวะโดยปุณิกาว่า: "หญิงชราป่วยนิดหน่อยเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ ปัญหาเล็ก ๆ ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่"

หลังจากทาลิปสติกเสร็จ ปุณิกาก็เหลือบมองหิรัญแล้วพูดว่า: "นาย เอาของวางไว้ที่ลิฟต์ อย่าเอาขึ้นไป ไม่งั้นจะทำให้ฉันอับอาย!"

หิรัญก้มหน้าก้มตาขนของ

ปุณิกาตั้งแง่กับเขามากกว่าญาติคนอื่น ๆ อีก

หิรัญแต่งงานเข้ามา ซึ่งทำให้เธอเสียโอกาสในการหาลูกเขยที่ร่ำรวย

ในทางกลับกัน ปรางลูกสาวของลุงคนโตได้พบกับสามีที่เป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทระดับใหญ่

เปรียบเทียบแล้ว แม่ยายกลับรู้สึกไม่สมดุลมากยิ่งขึ้น

ปุณิกาพัดที่ทางเข้าลิฟต์ และคอยดูหิรัญขนของ

มองหิรัญบนลงร่างที่แต่งตัวแผงตลาด ไม่มีร่องรอยของชนชั้นสูง มองแวบแรก ดูเหมือนคนยากจนในหุบเขา

เธอกลอกตาด้วยความรังเกียจหันกลับมาหารฐา แล้วพูดว่า: "สาวน้อย พ่อกับแม่เจอผู้ชายรวย ๆ หล่อๆ ข้างนอก ครอบครัวเขาทำเหมืองน้ำมัน มีรายได้ปีละ 3-4 ร้อยล้านเป็นอย่างน้อย แล้วค่อยมาคุยกันทีหลัง"

รฐาพูดอย่างโกรธ ๆ: "แม่ ให้รูปถ่ายและเบอร์โทรศัพท์ของหนูกับคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกแล้วใช่ไหม แม่เคยคิดถึงความรู้สึกของหนูบ้างไหม?"

"ทำไมฉันจะไม่คิดถึงเธอล่ะ เกือบหนึ่งปีแล้วตั้งแต่ขยะนี้แต่งงานเข้ามา ถึงเวลาที่เธอถีบหัวส่งเขาแล้ว ก็ไม่ใช่ต้องหาผู้ชายใหม่เหรอ?"

"ที่หนูพูดไม่ใช่เรื่องนี้"

รฐาโกรธมาก

หิรัญขนของเสร็จก็หันหลังจะจากไป

ปุณิกาถามว่า: "เฮ้ เฮ้ เฮ้ กลับไปกวาดถูพื้นที่บ้านเดี๋ยวนี้"

"ผมต้องดูแลพี่สาว" หิรัญขมวดคิ้ว