ตอนที่ 100
ตอนที่ 103 หลิ่วอวี่เจ๋อสารภาพรัก!
October 22, 2026
ถึงจะบอกว่าหลิ่วอวี่เจ๋อทำให้หวังเจียเหยาเกิดหวั่นไหวขึ้นมาน้อยๆ แต่หล่อนก็ไม่แสดงออกให้เขาเห็น
หวังเจียเหยาผลักซ่งหงเย่เบาๆ “พูดจาเหลวไหลอะไรฉันไม่ใช่เธอนะที่แต่งงานแล้วยังเลี้ยงเด็กๆ เอาไว้ ฉันไม่ทรยศสามีของฉันหรอกนะ”
ในสายตาหวังเจียเหยา ตอนนี้เย่เฉินเป็นคู่ครองที่สมบูรณ์แบบที่สุดและเติมเต็มความฝันที่หล่อนมีเกี่ยวกับคู่ชีวิต
ซ่งหงเย่กล่าวต่อ “รู้หรอกว่าพวกเธอรักกัน ก็แค่เล่นๆ เอง เธอนี่มันจริงๆ เลย จะบอกอะไรให้นะหลิ่วอวี่เจ๋อคนนี้บ้านมีเงินตั้งแสนล้าน ไม่ได้น้อยไปกว่าสามีของเธอเลยนะ!”
“อะไรนะ?”
หวังเจียเหยาตกใจจนพูดไม่ออก ทำไมเมื่อก่อนผู้ชายรวยหมื่นล้านยังไม่เคยเจอ ตอนนี้พอแต่งงานแล้วแค่เจอใครคนหนึ่งก็เป็นเศรษฐีที่มีเงินแสนล้านไปเสียได้?
ซ่งหงเย่โดนหลิ่วอวี่เจ๋อข่มขู่ จึงจำเป็นต้องชมเขาต่อ “เจียเหยาเรื่องของเธอกับฟางเชา ไม่แน่ว่าวันคีคืนดีเกิดเรื่องแดงขึ้นมาล่ะ บวกกับท่าทีที่เธอมีกับเขาในตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมาอีก
เมื่อสามปีก่อนที่เธอทำอย่างนั้นกับเขา ไม่แน่ว่าวันไหนเกิดเขาไม่อยากได้เธอขึ้นมา ฉันคิดว่าเธอหาตัวสำรองเอาไว้ซักคนก็ดีนะ หลิ่วอวี่เจ๋อก็ดูหลงเธอดีออก เป็นตัวเลือกที่ดีใช้ได้เลย เธอลองคิดๆดูแล้วกัน”
พูดจบซ่งหงเย่ก็จากไป
“คุณหวังครับ ตอนนี้คุณพอมีเวลาไหมครับ? ผมอยากจะเล่าถึงแรงบันดาลใจในการออกแบบและแผนในอนาคตที่ผมวางไว้สำหรับวิลล่าพวกนี้น่ะครับ”
หลิ่วอวี่เจ๋อเสแสร้งวางมาดเป็นคนตั้งใจทำงานอย่างยิ่ง
“ได้ค่ะ” หวังเจียเหยาลูบผมยาวสลวยของตนเองแล้วรับคำอีกฝ่ายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
……
สามวันต่อมา
ฝนตกโปรยปรายในเวลาสามทุ่ม
เย่เฉินยังอยู่ที่ห้องทำงาน เขาร้ว่าช่วงนี้หวังเจียเหยามักจะคอยตรวจงานอยู่ที่อีผิ่นเจียเหยา เพราะตอนี้ภรรยากำลังท้อง เขาจึงเป็นห่วงเป็นใยหล่อนมากกว่าปกติจึงกดโทรหาอีกฝ่าย
“ที่รักคุณยังอยู่ที่อีผิ่นเจียเหยาใช่ไหม? วันนี้เหมือนคุณไม่ได้ขับรถไป ผมไปรับคุณกลับบ้านดีไหม?” เย่เฉินถาม
หวังเจียเหยาที่อยู่ในสายตอบ “ไม่ต้องหรอกค่ะที่รัก นายทำงานของนายเถอะ ฉันเรียกแท็กซี่แล้ว ตอนนี้อยู่ที่บ้านแล้ว!”
“อ้อ ก็ได้ เดี๋ยวผมรีบกลับบ้าน ถ้าคุณเหนื่อยก็นอนก่อนเถอะ”
“ค่ะ รักนะคะ”
พอกดวางสายแล้ว หวังเจียเหยาก็ใช้มือแตะกระจกรถ ขณะชมภาพสายฝนเม็ดเล็กที่โปรยปรายด้านนอกกระจกรถอย่างอิ่มเอมใจ
ในตอนนี้หล่อนกำลังนั่งอยู่ในที่นั่งด้านข้างคนขับของรถหรูมูลค่าห้าสิบล้านของหลิ่วอวี่เจ๋อ
หลิ่วอวี่เจ๋อเพิ่งขับรถมาส่งหล่อนที่วิลล่าเขตเหมยกุยหยวน
รถไม่ได้ขับเข้าไปด้านในแต่กลับจอดที่ถนนฝั่งตรงข้าม
“ขอบคุณนะอวี่เจ๋อที่มาส่ง” หวังเจียเหยากล่าวพร้อมส่งยิ้มน้อยๆ
หลิ่วอวี่เจ๋อกล่าว “ได้ส่งนางฟ้าอย่างคุณกลับบ้านเป็นความฝันที่คนธรรมดาอย่างผมจะหาจากไหน ผมควรจะขอบคุณคุณหวังต่างหาก”
หลิ่วอวี่เจ๋อปากหวานอย่างยิ่ง เขามักจะเยินยออีกฝ่าย หลายวันมานี้ที่ทำงานด้วยกันส่งผลให้หล่อนชอบเขามากกว่าเดิม
หวังเจียเหยาใช้มือตีเขาเบาๆ “นายนี่เอาใจผู้หญิงเก่งจริงๆ ไม่รู้ว่านายหลอกผู้หญิงไปกี่คนแล้ว”
หลิ่วอวี่เจ๋อทำหน้าใสซื่อ “ไม่จริงเลยนะครับ! ชีวิตนี้ผมเคยชมแค่คุณคนเดียว! ผู้หญิงคนอื่นแค่มองผมยังไม่มองเลย”
“ชิ คนโง่น่ะสิถึงจะเชื่อนาย นายหล่อขนาดนี้แล้วก็ยังมีเงินตั้งเยอะ ผู้หญิงที่ตามตื๊อนายไม่รู้ว่ามีกี่คน”
หวังเจียเหยามองเสี้ยวหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มอย่างอดไม่ได้ก่อนจะกล่าว “ดึกมากแล้ว เดี๋ยวสามีฉันก็จะกลับมาแล้วเดี๋ยวถ้าเขาเห็นเข้าคงดูไม่ดี ฉันไปล่ะเจอกันที่บริษัทพรุ่งนี้นะ”
ในตอนที่หวังเจียเหยากำลังเปิดประตูจะลงรถนั้นเอง ใครจะรู้ว่าหลิ่วอวี่เจ๋อก็คว้ามือซ้ายของหญิงสาวเอาไว้
“คุณหวัง…”
หวังเจียเหยาทำอะไรไม่ถูก “นี่นายทำอะไรน่ะ?”