ตอนที่ 140 สามีหน้าโง่ที่โดนปิดหูปิดตา!

เย่เฉินชะงักนิ่งไป

เขาคิดว่าอาหารมื้อนี้จะเป็นอาหารที่ธรรมดาเรียบง่าย ไม่ว่ายังไงก็คิดไม่ถึงว่าฉินหงเยียนจะมาสารภาพรักกับตนเองเอาในเวลานี้ที่นี่

เรื่องที่หญิงสาวชอบเขานั้น เวลาก็ผ่านมาตั้งนาน เขาเองไม่ใช่คนโง่จะไม่รู้ได้อย่างไร！

แต่ความรู้สึกของผู้ใหญ่กับเด็กนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

โดยเฉพาะหลังจากที่ทำงาน และยิ่งเป็นเจ้าคนนายคนด้วยแล้ว

จะให้มาพูดคำว่าฉันชอบคุณ สำหรับผู้หญิงอายุสามสิบปีถือว่าไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่ใครจะรู้ฉินหงเหยียนที่โลดแล่นในวงการธุรกิจมาหลายปี เห็นผู้ชายเป็นแค่ของเล่น ไม่เคยจะมีแฟนสักคน

แต่กลับลดตัวลงมาสารภาพรักกับผู้ชายคนหนึ่งก่อน

เย่เฉินซาบซึ้งใจอย่างมาก แต่ว่าเมื่อเขามองเรือนร่างภายใต้เสื้อยืดของหญิงสาว พลันมีความคิดบางอย่างผุดขึ้นในหัวเขา

“ฉินหงเหยียนจะเหมือนหวังหยวนหยวนที่เดาได้ว่าเรื่องโดนขับออกจากตระกูลเป็นแค่การโกหกหรือเปล่านะ? คุณเลือกรักผมเพราะเงินของตระกูลเย่หรือเปล่า?”

หากเป็นเย่เฉินคนเดิมเมื่อสามปีก่อน ไม่สิ เย่เฉินคนเดิมเมื่อปีก่อนก็ได้

เมื่อเจอผู้หญิงที่ชื่นชมตนเองแบบนี้ หนำซ้ำยังโดดเด่นเก่งกาจ เขาอาจจะไม่พูดพร่ำเพลง พุ่งเข้าไปจูบหล่อนโดยไม่คิดหน้าคิดหลังก็ได้

แต่ว่าตอนนี้เมื่อเจอผู้หญิงแบบหวังเจียเหยามา ทำให้เขาไม่ใสซื่อไร้เดียงสาแบบเดิมอีกต่อไป!

เขารู้สึกว่าผู้หญิงร่วมชาติของตนเองนั้นเห็นแก่เงินเกินไป ไม่ว่าจะเป็นคนที่พิ้นเพบ้านดีหรือไม่ก็ตาม

ผู้หญิงสวยรวย ไม่ขาดแคลนเงินทอง เวลามีแฟนก็ไม่สนใจหรอกว่าอีกฝ่ายจะรวยไหม แต่สุดท้ายถ้าต้องแต่งงานกันขึ้นมาก็ต้องหาคนที่เหมาะสมกันอยู่ดี

ส่วนผู้หญิงที่พื้นเพ้บ้านไม่เท่าไหร่ ต่างก็อยากจะแต่งงานกับผู้ชายรวยๆ เพื่อเปลี่ยนแปลงชะตาของตนเอง

ฉินหงเหยียนอายุเยอะกว่าหวังเจียเหยา แถมทำงานมาก่อนหวังเจียเหยาหลายปี ถ้าจะพูดเรื่องการวางแผนและวิธีการนั้น หล่อนย่อมต้องเหนือกว่าอีกฝ่ายหลายขุม

กระทั่งหวังเจียเหยาที่ได้คำชี้แนะจากคนอย่างซ่งหงเย่ ยังหลอกเขาได้

ถ้าฉินเหยียนเกิดคิดจะหลอกเขาขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าคงไม่ยากเย็นอะไร

เย่เฉินอ่านฉินหงเหยียนไม่ออก!

เขาไม่รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าชอบตนเองจริงๆ หรือว่าแค่เสแสร้งแกล้งทำ

“หงเหยียน…”

เขาเอื้อมมือไปกุมมือหญิงสาว ในตอนที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างนั้นเอง

เจิ้งปินก็พุ่งพรวดเข้ามาทันที

“โอ้ยขอโทษด้วยนะๆ ที่ทำให้คุณฉินกับน้องเย่เฉินรอนาน”

ชายหนุ่มตัวอ้วนเดินเข้ามา

เจิ้งปินสูงประมาณ 165 ซม. แต่น้ำหนักนั้นน่าจะทะลุ 90 กก. ไปแล้ว เขาเป็นหัวล้านสวมแว่นตา

เป็นเพื่อนตัวอ้วนและเซ่อซ่าหน่อยๆ แบบที่ทุกคนมักจะมีอยู่รอบตัว

เจิ้งปินถือเหล้าเหมาไถมาด้วย หลังจากทรุดตัวนั่งเห็นบนโต๊ะมีผักอยู่ห้าอย่าง คือ ผักกาด ผักคอส ตั้งโอ๋ ผักกาดก้านขาวและผักชี

เจิ้งปินประหลาดใจน้อยๆ “ทำไมสั่งแต่ผักกันล่ะเนี่ย? สั่งเนื้อสิ! เนื้อวัวเป็นอาหารแนะนำของร้านนี้ พวกเขาเลือกใช้เนื้อของวัวอายุ 3-4 ปีที่มาจากอวิ๋นกุ้ย ขนส่งมาที่โรงเชือดของอวิ๋นโจวโดยรถไฟ หลังจากเชือดแล้วจะถูกส่งมาที่ร้านภายใน 3 ชั่วโมง”

“รายการพวก A Bite Of China [1]และ CHEF NIC [2]ก็มาถ่ายที่นี่กัน”

“วันนี้ผมขอเป็นเจ้ามือเอง พวกคุณอย่าแย่งจ่ายล่ะ เด็กๆ!”

เจิ้งปินเรียกพนักงานแล้วสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ