ตอนที่ 150 เหวินเชี่ยนเชี่ยนจากเทียนไห่!

ขับรถจากอวิ๋นโจวไปถึงเทียนไห่ใช้เวลาเพียงแค่สองชั่วโมงครึ่ง

ครั้งนี้เย่เฉินขับรถช้าๆ แล้วสามชั่วโมงต่อมาทั้งสองคนก็ถึงที่เทียนไห่

เทียนไห่เป็นเมืองนานาชาติระดับโลก ชาวต่างชาติทั้งหลายข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกล ก็ต้องมาชมภาพทิวทัศน์ที่แตกต่าง

อวิ๋นโจวอยู่ใกล้เทียนไห่ ตลอดสามปีที่ผ่านมา เย่เฉินมาที่นี่หลายครั้ง

ทว่าทุกครั้งเขาจะมาเป็นเพื่อนหวังเจียเหยา หนำซ้ำนอกจากอยู่โรงแรมแล้วก็ต้องไปซื้อของเป็นเพื่อนหวังเจียเหยา

จนมาวันนี้ก็ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับสเน่ห์ของเมืองนี้ให้ดีๆ

ตอนนี้เขามีเวลามากมายที่จะได้ไปสัมผัสมันกับหวังเจียเหยา

เมื่อขับรถเข้าพื้นที่เขตเทียนไห่ เย่เฉินก็พบว่าถนนหนทางในเมืองนี้เป็นระเบียบเรียบร้อย คนขับรถต่างก็มีมารยาท อาจเกี่ยวข้องกับการลงโทษที่เข้มงวดของเมืองเทียนไห่

เราจะสามารถเห็นคนขาว คนดำหรือคนบางคนที่ดูเหมือนเป็นคนจีนซึ่งที่จริงแล้วอาจเป็นคนเกาหลีหรือญี่ปุ่นอยู่เต็มถนนไปหมด

ฉินหงเหยียนเปิดกระจกที่นั่งข้างคนขับ หล่อนชี้ไปที่ตึกสูงเสียดยอดฟ้าแล้วกล่าว “เย่เฉินเคยไปที่นั่นหรือยัง?”

เย่เฉินปรายตามองแล้วกล่าว“ศูนย์กลางเศรษฐกิจโลกเหรอ? ไม่เคยไปเลย”

ฉินหงเหยียนกล่าวพร้อมยิ้ม “คืนนี้ลองไปดูกันไหมล่ะ? ห้องชมวิวอยู่ที่ชั้น 97 สูง 439 เมตร! ได้ยินอยู่ข้างในนั้นมองโลกด้านล่างน่าจะรู้สึกดีมากทีเดียว!”

“ได้เลย” เย่เฉินเองก็อยากจะสัมผัสเหลือเกิน

ไม่ใช่เพราะเขาไม่เคยเห็นถึงได้อยากไป

แต่เป็นเพราะเมื่อหลายปีก่อนพื้นที่ตั้งของศูนย์กลางเศรษฐกิจโลกเป็นของตระกูลเย่

ไม่เพียงแค่ที่นี่เท่านั้น มีอีกหลายแห่งรวมไปถึงธนาคาร ห้างสรรพสินค้าบางส่วนในตอนนี้ ตระกูลเย่เคยซื้อเอาไว้ก่อนนี้

ตอนนั้นคุณปู่ของเย่เฉินลงทุนในโปรเจ็กต์จำนวนมากที่เทียนไห่ สามารถพูดได้ว่าเป็นเรียกลมเรียกฝนได้เลย

ธุรกิจของหลิ่วหย่วนหางในตอนนั้นยังเป็นธุรกิจขนาดเล็กอยู่เลย

คุณปู่ของเย่เฉินช่วยคนในเทียนไห่เอาไว้ไม่น้อย เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นตอนนี้ยังอยู่เทียนไห่หรือเปล่า แล้วเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?

และในเวลานี้เองมือถือของฉินหงเหยียนก็ดังขึ้น

“เชี่ยนเชี่ยนโทรมาน่ะ”

ฉินหงเหยียนมองมือถือแล้วรายงานเย่เฉิน

ฉินหงเหยียนในตอนนี้นั้นเป็นแฟนสาวในอุดมคติสุดๆ แค่โทรศัพท์เข้าก็รายงานเย่เฉินทันที

ที่จริงแล้วเย่เฉินเชื่อใจฉินหงเหยียนอย่างมาก หล่อนไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้

เชี่ยนเชี่ยนคนนี้เป็นเพื่อนสนิทของฉินหงเหยียน หล่อนทำบริษัทผลิตภัณฑ์เสริมความงาม เป็นผู้หญิงเก่ง เถ้าแก่เนี้ยที่ประความสำเร็จอย่างมาก

และหล่อนเป็นคนที่ชวนฉินหงเหยียนมาเทียนไห่

“ฮัลโหลเชี่ยนเชี่ยน เพื่อนรัก วันนี้เธอมาถึงเทียนไห่แล้วใช่ไหม?”

เหวินเชี่ยนเชี่ยนมักจะเรียกฉินหงเหยียนว่าเพื่อนรักอยู่ตลอด

“ฉันมาถึงแล้วเพิ่งจะเข้าเมือง”

“อะไรนะ? คิดไม่ถึงว่าเธอจะมาถึงแล้ว! เธอบอกว่าจะมาตอนกลางคืนไม่ใช่เหรอ? รีบส่งโลเคชั่นมาเลยนะ เดี๋ยวฉันไปรับ!”

“ไม่ต้องหรอกฉันขับรถมา”

“งั้นเธอมาหาฉันที่บริษัทแล้ว มาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ เดี๋ยวคืนนี้เลี้ยงข้าว”

วางสายแล้วฉินหงเหยียนก็หันมองเย่เฉินอย่างเหนื่อยหน่าย “เกรงว่าคืนนี้เราคงจะไม่ได้ไปชมวิวกันที่ศูนย์กลางเศรษฐกิจโลกแล้วล่ะ”

เย่เฉินถามด้วยรอยยิ้ม “เพื่อนสนิทคุณคนนั้นนัดคุณใช่ไหม?”

ฉินหงเหยียนพยักหน้า “อืมเดิมทีกะว่าเราสองคนจะไปเดินเล่นกันก่อน พรุ่งนี้ค่อยบอกหล่อนใครจะไปรู้ว่าหล่อนจะโทรมาเร่งฉันยิกๆ”

เย่เฉินพอจะมองออกว่าทั้งสองคนน่าจะสนิทกันมาก

ดังนั้นเย่เฉินก็ขับรถพาฉินหงเหยียนไปที่บริษัทของเหวินเชี่ยนเชี่ยน

พอมาถึงตึกซินเม่าเพิ่งจะเข้าไปในตัวตึก ก็มีผู้หญิงที่แต่งตัวทันสมัย สวมชุดกระโปรงสีชมพู ทาลิปสติกสีสดเดินมาหาฉินหงเหยียน

“หงเหยียน!”

“เชี่ยนเชี่ยน”

เมื่อทั้งสองคนเจอกันก็โผเข้าดอกกันถึงขนาดที่จุมพิตกันเลยทีเดียว

ฉินหงเหยียนโดนเหวินเชี่ยนเชี่ยนจับจูบ อีกทั้งยังจูบปากด้วย