ตอนที่ 157
ตอนที่ 160 ไม่ใช่ลูกของเย่เฉินเหรอ?
October 22, 2026
ถึงแม้ว่าซ่งหงเย่จะไม่ได้เอ่ยชื่อแต่ใครก็ฟังออกว่าหญิงสาวกำลังด่าเย่เฉิน
เย่เฉินที่เดิมจะเดินออกจากร้าน ชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อได้เช่นนี้
เขารู้ว่าซ่งหงเย่กำลังหาเรื่องเขา หวังเจียเหยาเพิ่งตั้งท้องได้สองเดือน อย่างน้อยๆ กว่าเด็กจะคลอดก็ปาเข้าไปตั้งปีหน้า
ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องซื้อเตียงเด็กอ่อนในตอนนี้!
แต่หวังเจียเหยากลับไม่คิดแบบนั้น หล่อนกล่าวเสียงเย็น “ฉันไม่หวังอะไรกับผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินหรอก ฮึ หลิ่วอวี่เจ๋อของฉันจะซื้อให้ลูกของเราใช่ไหมคะที่รัก?”
หลิ่วอวี่เจ๋อ “ของมันแน่อยู่แล้ว”
หวังเจียเหยากล่าว “เตียงเด็กอ่อนอยู่ชั้นบนไม่ใช่เหรอคะ? พวกเราไปดูเตียงเด็กอ่อนกันก่อนดีกว่าแล้วค่อยมาดูเตียงเราสองคน”
หลิ่วอวี่เจ๋อพยักหน้ารับ จากนั้นก็เดินไปพูดกับเซลล์ “เธอไม่ต้องตามมาแล้ว”
บทสนทนาของคนพวกนี้มีรายละเอียดลึกๆ มากเกินไป หลิ่วอวี่เจ๋อกลัวว่าเซลล์ที่นี่จะรู้มากไปแล้วจะส่งผลเสียกับเขา
ทั้งสามคนค่อยๆ เดินขึ้นไปด้านบนเพื่อเลือกซื้อเตียงเด็กอ่อนให้ลูกของเย่เฉิน
เย่เฉินยืนที่เดิม ถ้าหากเขาไปตอนนี้แล้วก็จะดูเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบอย่างเห็นได้ชัด
อย่างไรเสียเขาต่างหากที่เป็นพ่อของเด็ก เรื่องซื้อเตียงให้ลูกนั้นควรเป็นหน้าที่เขา
ฉินหงเหยียนพอจะเข้าใจอารมณ์ของชายหนุ่มจึงกล่าว “เย่เฉิน คุณขึ้นไปด้านบนเถอะค่ะ เงินที่จะซื้อเตียงเด็กอ่อนฉันออกให้ เดี๋ยวจะโอนให้คุณเลยแสนหยวน”
เย่เฉินกุมมือของหญิงสาวแล้วตอบ “ขอบคุณนะครับหงเหยียน แต่ยังพอมีเงินนิดหน่อย เตียงเด็กอ่อนคงไม่แพงมาก คุณไม่ต้องโอนเงินให้ผมหรอกนะถ้าผมต้องใช้เงินเดี๋ยวผมจะมาหาคุณอีกที”
“อื้ม งั้นฉันรอคุณที่นี่นะคะ”
ดังนั้นเย่เฉินถึงได้ค่อยๆ เดินขึ้นไปด้านบน
ทั้งสามคนเห็นเย่เฉินเดินขึ้นมาด้านบนก็กวาดตามองเขาโดยไม่ได้นัดหมาย
เย่เฉินเดินไปหาหวังเจียเหยา “คุณเลือกเตียงเด็กอ่อนสิ ผมจ่ายเอง”
หลังจากที่ทั้งสามคนได้ยินเช่นนั้นก็ยังไม่สนใจเย่เฉิน
ซ่งหงเย่เห็นเตียงสีขาวขนาดเล็ก ก็เดินไปดูอย่างอารมณ์ดี “เจียเหยาเธอดูเตียงเด็กอ่อนหลังนี้สิ น่ารักจังเลย เด็กน้อยนอนอยู่ในนี้คงต้องสบายมากแน่”
หวังเจียเหยาเองก็ชอบมากเช่นกัน เตียงเด็กอ่อนเป็นของชิ้นเล็กๆ หญิงสาวจึงชอบทุกหลัง
หวังเจียเหยาลูบท้องแล้วถาม “ลูกจ๋า ลูกชอบไหมจัะ?”
ใครจะรู้ว่าในวินาทีต่อมา หวังเจียเหยาก็อุทานอย่างประหลาดใจ “สวรรค์! ลูกตอบฉันแล้ว! ลูกดิ้นแล้ว!”
“จริงเหรอ? จริงเหรอ? ไหนขอฉันฟังหน่อย”
ซ่งหงเย่รีบร้อนค้อมตัวลงไปแนบหูเข้าที่ท้องเพื่อนสนิท “จริงด้วย! ดิ้นแล้วเหมือนกำลังบอกว่าหนูชอบเลย!”
หลิ่วอวี่เจ๋อเองก็ตื่นเต้น “ไหนผมขอฟังหน่อย”
เขาแนบหูเข้ากับท้องของหวังเจียเหยาพลางพูด “ลูกจ๋า! เรียกพ่อเร็ว!”
หลังจากเย่เฉินได้ยินเขาก็ไม่พอใจอย่างมาก นั่นมันลูกของฉันนายมีสิทธิ์อะไรให้ลูกของฉันเรียกนายว่าพ่อ!
เย่เฉินก็รู้สึกว่าพวกเขากำลังแสดงละครอยู่ เด็กเพิ่งอายุครรภ์สองเดือน จะดิ้นได้ยังไง!
เย่เฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ กล่าวกับพวกเขาสามคน “พวกคุณเลิกแสดงละครได้แล้ว เด็กอายุครรภ์สองเดือนยังดิ้นไม่ได้ อย่างน้อยๆ ต้องสามสี่เดือนนู่น ผมไม่มีใบปริญญา ไม่ได้แปลว่าผมไม่เคยเรียนหนังสือ!”
เย่เฉินคิดว่าที่พวกเขาสามคนทำแบบนี้ก็เพราะจงใจจะยั่วยุเขา ล่อลวงให้เขาอยากไปฟังด้วยเหมือนกัน