ตอนที่ 189 สวี่ฉู่หมิงประกาศความเป็นเจ้าของ!

ณ วิลล่าเฝยชุ่ย บ้านข้างฉินหงเหยียนและเย่เฉิน

หลิวอวี่เจ๋อเองก็กลับบ้านมาในสภาพที่เมามายโดยได้บอดี้การ์ดประคองเขามาที่บ้าน ใบหน้าของเขาฉีกยิ้มกว้าง

ทันทีที่ผลักประตูเข้ามาก็กล่าวกับภรรยา

“ฮ่าๆ โดนสวมเขาแล้ว โดนสวมเขาแล้ว!”

หวังเจียเหยาเองรู้สึกหวาดระแวงเหมือนโดนจับได้ว่าตนเองทำผิด เพราะเมื่อครู่เจ้าหล่อนเพิ่งอาศัยจังหวะช่วงที่หลิวอวี่เจ๋อไม่อยู่บ้านใช้เย่เฉินล้างแค้นสามีตนเองมา

“นาย…นายพูดอะไรน่ะ”

หวังเจียเหยากำลังดูทีวีอยู่ในห้องรับแขก เห็นอีกฝ่ายกลับบ้านมาจึงปิดทีวี

หลิ่วอวี่เจ๋อระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ผมบอกว่าเจ้าเด็กเย่เฉินโดนสวมเขาอีกแล้ว ฮ่าๆ เด็กน้อยที่น่าสงสาร ตัวเองมีสภาพยังไงยังไม่รู้ตัวอีกเหรอเนี่ย? ไปมีแฟนเป็นคนทั่วไปก็ไม่มีอะไรแล้ว แต่ดันคบหากับผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมอย่างคุณและฉินหงเหยียน ฮ่าๆ เขาจะไม่ถูกสวมเขาได้ยังไง?”

“บนอินเตอร์เน็ตมีคำพูดไม่ใช่เหรอไง? บอกว่าคนจนอย่างหวังจะงาบคนสวย ไม่เชื่อให้ลองไปถามบัณฑิตอู มีเงินทองแต่งงานแล้วก็ต้องระวัง… เอ๊ะ ประโยคต่อไปคืออะไรนะ?”

หลิ่วอวี่เจ๋อที่ยังมีฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขานั่งลงข้างๆ หวังเจียเหยาแล้วอยากจะกอดหญิงสาวเอาไว้

หวังเจียเหยายังตั้งท้อง และรังเกียจกลิ่นแอลกอฮอล์ของหลิ่วอวี่เจ๋อ จึงผลักเขาออก

“ฉันจะรู้ได้ยังไง? มือของนายยังเจ็บอยู่เลย ทำไมดื่มเยอะแบบนี้ล่ะ จริงสิ นายบอกว่าฉินหงเหยียนไปเปิดห้องกับสวี่ฉู่หมิงหรอ?”

หลิ่วอวี่เจ๋อส่ายหน้า “เปล่านะ สวี่ฉู่หมิง เขาอายุจะห้าสิบกว่าแล้ว แก่จนทำอะไรไม่ได้แล้ว ดื่มเหล้าไปนิดหน่อย ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ต่อให้ไปโรงแรมก็คงนอนทันทีที่หัวถึงหมอน ฉินหงเหยียนกลับมาแล้ว แม่นี่คอแข็งดีจริงๆ ผมกับพี่ชายมอมหล่อนไปตั้งเยอะ แต่เจ้าหล่อนไม่เมาเลยแถมยังทำเราสองคนพี่น้องไปอ้วกที่ห้องน้ำมาตั้งหลายหน”

“อุ๊บ…”

ในขณะที่หลิ่วอวี่เจ๋อพูดก็อยากจะอ้วกขึ้นมา

หวังเจียเหยารีบร้อนลากเขาไปห้องน้ำ

ใบหน้าหวังเจียเหยาฉายแววรังเกียจ ขณะมองหลิ่วอวี่เจ๋อคุกเข่ากอดชัดโครกอ้วกแตก

หญิงสาวลอบกล่าวกับตนเอง “ไร้ประโยชน์จริงๆ! ตอนนั้นฉันตาบอดไปชอบเขาได้ยังไงเนี่ย? เคยแต่งงานมาสามรอบถึงได้รู้ว่าเย่เฉินดีที่สุดเลย…”

หวังเจียเหยาอดนึกถึงเรื่องของตนเองและเย่เฉินที่เกิดเมื่อครู่ไม่ได้ แล้วรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้า

……

8 โมงเช้าวันต่อมา เย่เฉินและฉินหงเหยียนกำลังกินข้าวเช้าด้วยกัน วันนี้เย่เฉินไม่ได้ไปทำงาน เพราะว่ามีเรื่องต้องจัดการมากมาย

ฉินหงเหยียนกินข้าวเช้าไปพร้อมกับเล่นโทรศัพท์มือถือไปด้วย

เย่เฉินเหลือบมองหน้าจอมือถือของหญิงสาว เห็นที่หล่อนกำลังไถหาร้านอาหารแล้ววถาม “คุณดูอะไรอยู่?”

ฉินหงเหยียนกล่าวว่า “วันนี้คุณจะเลี้ยงข้าวสวี่ฉู่หมิงไม่ใช่เหรอ? ฉันจะช่วยคุณเลือกร้านไงคะ เขาคนนั้นน่ะเรื่องมาก ถ้าคุณเลือกร้านอาหารที่ธรรมดาเกินไปเขาจะดูถูกคุณ”

เรื่องเงินไม่จำเป็นต้องให้เย่เฉินต้องเป็นกังวล เพราะยังไงเสียหล่อนก็มีเงิน เขาจะเลือกร้านอาหารแพงๆ ร้านไหนในเทียนไห่ก็ได้ พอถึงตอนนั้นฉินหงเหียนก็แค่โอนเงินให้ชายหนุ่ม ให้เขาเอาไปจ่ายก็เป็นอันใช้ได้

เย่เฉินกล่าวพลางหัวเราะ “ไม่ต้องหรอกครับ ผมเลือกสถานที่ที่จะไปกินข้าวได้แล้วล่ะ”

“ฮะ? คุณไปเลือกตอนไหนกันคะ? จองที่ไหนไว้?” ฉินหงเหยียนวางมือถือแล้วถาม

ชายหนุ่มตอบ “แม่น้ำหวงผู่”

ฉินหงเหยียนไม่ประหลาดใจแต่อย่างใด “ที่ว่ายทานน่ะเหรอคะ? ฉันเองก็อยากจะจองที่นั่นพอดี คุณจองร้านไหนไป?”

เย่เฉินวางตะเกียบแล้วอธิบาย “ไม่ใช่ร้านที่ว่ายทาน แต่เป็นแม่น้ำหวงผู่ ในแม่น้ำหวงผู่น่ะ”