ตอนที่ 208 หวังเจียเหยาและเย่เฉินลอบพบกันอีกครั้ง!

เมื่อการแข่งขันสิ้นสุดลง แฟนบาสจำนวนสามหมื่นคนต่างก็ทยอยกันออกจากสนามกีฬาไซตามะเป็นลำดับ

หลิ่วอวี่เจ๋อและฉินหงเหยียนต่างก็ค่อยๆ เดินออกมาด้านนอก

หลิ่วอวี่เจ๋อมองเวลา นี่มันสามทุ่มแล้ว

“ที่รัก พวกข่ายจื่อเขานัดผมไปเที่ยวบาร์สก็อต พวกเราไปนั่งเล่นกับพวกเขาสักหน่อยดีไหม?”

มาที่ญี่ปุ่นก็เพื่อมาเที่ยว ตอนนี้เพิ่งจะสามทุ่ม หลิ่วอวี่เจ๋อยังเที่ยวไม่หนำใจ เขาไม่อยากจะกลับโรงแรมไวขนาดนั้น

ตอนนนี้หวังเจียเหยายังคงเอาแต่หมกมุ่นกับเรื่องที่ว่าหล่อนเจอเย่เฉินได้ยังไง แล้วบังเอิญที่หลิ่วอวี่เจ๋ออยากจะออกไปเที่ยวพอดี หวังเจียเหยาก็แสร้งกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

“ฉันยังตั้งท้องอยู่เลยจะให้ไปร้านเหล้าได้ยังไง!”

หลิ่วอวี่เจ๋อกล่าวพลางหัวเราะ “คุณก็ไม่ต้องดื่มเหล้าสิ เดี๋ยวผมสั่งน้ำผลไม้ให้เอง”

หวังเจียเหยากลอกตาใส่ “ไม่ดูพวกนายดื่มกันแล้วตัวฉันดื่มไม่ได้ รู้สึกแย่จะตายชัก นายไปเที่ยวเถอะ ฉันจะกลับไปนอนที่โรงแรม”

หลิ่วอวี่เจ๋อรู้สึกผิดที่จะปล่อยให้หวังเจียเหยาอยู่ที่โรงแรมคนเดียวจึงกล่าวว่า “งั้นผมไม่ไปแล้วก็ได้ กลับโรงแรมเป็นเพื่อนคุณดีกว่า”

หวังเจียเหยารีบร้อนกล่าว “ไม่ต้องหรอก นายไปเที่ยวกับพวกเขาเถอะ กว่าจะได้มาโตเกียวสักครั้งหนึ่ง อย่าทำให้นานยหมดสนุกเพราะฉันเลย”

หลิ่วอวี่เจ๋อหอมภรรยาฟอดหนึ่ง “ขอบคุณนะครับที่รัก ภรรยาของผมนี่ใจดีที่สุดเลย!”

เดินออกจากสนามกีฬาแล้ว หลิ่วอวี่เจ๋อก็โบกรถให้หวังเจียเหยาแล้วส่งหล่อนกลับไปที่โรงแรม Andaz อันเป็นที่พักของพวกเขา

แล้วตัวเขาเองนั้นก็ไปดื่มเหล้ากับเพื่อนที่บาร์สก็อต

……

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ในตอนนี้เย่เฉินกำลังอยู่บนเรือหรูหราของทีมนักบาสชาวอเมริกา และพูดคุยกับพวกเขาอย่างออกรสอยู่

“เฮ้ คริส นายว่าเจมส์จะเก่งกว่า Kareem Abdul-Jabbar แล้วกลายเป็นนักบาสที่ทำคะแนนได้สูงที่สุดในประวัติศาสตร์ของ NBA ไหม?”

Stephen Curry ถามเย่เฉิน

เย่เฉินดื่มเหล้ากับพวกเขาจนกลายกลมกลืนกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับพวกเขา”

“ผมว่าเขาน่าจะทำได้นะครับ เขารักษาสภาพร่างกายได้ดีมากเลย”

เจมส์กุมมือเย่เฉินด้วยความตื้นตัน “ขอบใจนะ บัดดี้ ถ้าหากมีวันนั้นขึ้นมาจริงๆ นายจะต้องมาเป็นสักขีพยานให้การแข่งขันของฉันนะ อ้อจริงสิพาแฟนคนสวยของนายคนนั้นมาด้วยล่ะ!”

“แน่นอนสิ ฉันจะต้องพาฉินหงเหยียนไปที่สนามแข่งด้วยแน่ๆ” เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

และในตอนนี้เองจู่ๆ โทรศัพท์ของเย่เฉินก็ดังขึ้น คิดไม่ถึงว่าสายที่โทรเข้ามาคือหวังเจียเหยา

เย่เฉินเลิกคิ้วหล่อนโทรมาทำไมกันนะ?

“ฮัลโหล” เย่เฉินรับสาย

“เย่เฉิน…นายรีบมาเร็ว ฉันปวดท้อง”

เสียงของหวังเจียเหยาฟังแล้วอ่อนระโหยโรยแรงอย่างมาก!

ทันทีที่เขาได้ยินว่าหล่อนปวดท้อง ก็รีบลุกขึ้นอย่างเป็นกังวลทันที นั่นเพราะสายเลือดของเขาอยู่ในท้องหญิงสาว!

“คุณเป็นอะไร? แล้วทำไมโทรหาผม? หลิ่วอวี่เจ๋อล่ะ? ให้เขาไปส่งคุณไปโรงพยาบาลสิ!”

เย่เฉินผุดลุกขึ้น เขาก็รู้หลิ่วอวี่เจ๋อเป็นคนสารเลว เขาไม่ได้รักหวังเจียเหยาแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นไม่มีทางจะรักเด็กในท้องของหวังเจียเหยา

แต่ว่าอย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นสามีภรรยากัน ภรรยาของตนเองเจ็บปวดจนมีสภาพแบบนั้นจะไม่ยอมไปสส่งไปโรงพยาบาลก็เกินไปแล้วมั้ง?

หวังเจียเหยากล่าว “เขาออกไปดื่มเหล้ากับเพื่อนแล้ว ฉันโทรหาเขาก็ไม่ติดเลย…”

เย่เฉินวางแก้วลงทันที “คุณอยู่ไหน?!”

ใช้เวลาแค่สิบห้านาที เย่เฉินก็มาถึงห้องพักในโรงแรม Andaz ที่หวังเจียเหยาพักอยู่

ในระยะทางสุดท้ายเย่เฉินแทบจะวิ่งไปหาอดีตภรรยาอยู่แล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เย่เฉินรีบร้อนไปเคาะประตูห้องด้วยลมหายใจที่หอบกระชั้น

ประตูห้องงถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ทว่าสิ่งที่ลอดเข้ามาในครรลองสายตานั่นกลับไม่ใช่หวังเจียเหยาที่อ่อนแอ ไร้เรี่ยวแรง กุมท้อง ร้องโอดโอย

แต่เป็นหวังเจียเหยาคนสวยที่แต่งหน้าอย่างสวยสดงดงาม ในชุดนอนสายเดี่ยวซาตินแทน!