ตอนที่ 207
ตอนที่ 210 หวังเจียเหยาคุณนี่มันชักจะน่ารังเกียจเกินไปแล้ว!
October 22, 2026
เห็นภาพเหตุการณ์ตรงนี้ คิดไม่ถึงว่าในใจเย่เฉินจะเกิดรู้สึกทนไม่ได้!
หลิ่วอวี่เจ๋อและหวังเจียเหยาเดิมทีเป็นสามีภรรยา ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรก็สมเหตุสมผล
แต่ว่าในวินาทีนี้เย่เฉินยังคงรู้สึกว่าตนเองยังเป็นสามีของหวังเจียเหยา เขาไม่อาจทนได้เห็นผู้หญิงของตนเองระเริงรักกับชายอื่นได้!
ส่วนหวังเจียเหยาก็ไม่ได้ปัดป้องอะไรอีก อาจะเพราะกลัวว่าถ้าปฏิเสธอีกฝ่ายอาจจะทำให้เขาสงสัย!
เย่เฉินกำหมัดแน่น เขาในวินาทีนี้อยากจะเปิดประตูตู้ออกแล้วเดินไปประเคนหมัดใส่หน้าหลิ่วอวี่เจ๋อ!
แต่ว่าเมื่อคิดให้ดีๆ แล้วก็พบว่าตนเองมีคุณสมบัติอะไรไปต่อยอีกฝ่าย?
“หลิ่วอวี่เจ๋อต่างหากเป็นสามีของหวังเจียเหยา ตอนนี้หล่อนไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวเราแล้ว!”
เย่เฉินปลอบตนเองแบบนี้เพื่อลองสงบจิตใจที่บ้าคลั่งของตนเอง
แต่ว่าเย่เฉินกลับคิดได้ว่าในช่วงเวลาที่หญิงสาวยังเป็นภรรยาของตนเอง หล่อนเองก็เคยทำแบบนั้นกับหลิ่วอวี่เจ๋อหรือเปล่านะ?
ทันทีที่คิดถึงภาพเหตุการณ์เหล่านี้ก็อาจจะเกิดขึ้นในตอนที่พวกเขาสองคนยังแต่งงานกัน เย่เฉินเองก็กำมือแน่นอีกครั้ง เพื่อสะกดอารมณ์ของตนเองที่อยากจะออกไปต่อยหลิ่วอวี่เจ๋อ!
แต่ว่าเขาเองก็สะกดอารมณ์เอาไว้ได้อีกครั้ง
“หลังจากต่อยเขาแล้วล่ะ? ทันทีที่ฉินหงเหยียนรู้ว่าฉันหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้าในห้องโรงแรมของพวกเขา จะอธิบายอะไรไปก็คงไม่มีประโยชน์แล้ว”
และเย่เฉินก็ต้องใช้เวลา 10 นาทีที่ถือได้ว่ายากลำบากที่สุดในชีวิตของเขา!
10 นาทีต่อมา
“เอาเถอะน่า นายควรไปได้แล้วนะ พวกข่ายจื่อรอนายอยู่นะ”
หวังเจียเหยาจับเสื้อสายเดี่ยวขึ้นมา แล้วเอ่ยปากไล่สามีอีกครั้ง
หลิ่วอวี่เจ๋อเช็ดคราบลิปสติกบนริมฝีปาก “ได้ งั้นผมไปก่อนนะครับ เดี๋ยวตอนดึกผมกลับมาต่อ! ฮ่าๆ เย่เฉินไอ้โง่ ผู้หญิงอายุ 30 ปีกว่าๆ อย่างฉินหงเหยียนมีอะไรดีนะ ไม่ได้ครึ่งหนึ่งของคุณเลยครับ!”
หลังจากหวังเจียเหยาได้ยินจู่ๆ สามีของตนเองด่าเย่เฉินแบบนี้ ก็ลนลานไปทันที เพราะตอนนี้เย่เฉินหลบอยู่ในตู้!
“เอาน่าๆ คุณรีบไปเถอะ”
หวังเจียเหยาลุกขึ้นแล้วดันหลังอีกฝ่ายออกไป เพราะกลัวว่าเย่เฉินออกมาจากตู้แล้วซ้อมเขา
หลังจากหลิ่วอวี่เจ๋อไปแล้ว เย่เฉินก็ออกมาจากตู้
หวังเจียเหยาพบว่าสีหน้าของเย่เฉินก็เปลี่ยนไป!
ท่าทางเขาเคร่งเครียด หัวเสียไม่พูดไม่จา ดูแล้วหัวเสียอย่างมาก!
เย่เฉินไม่พูดอะไรแต่หุนหันจะออกจากห้อง
หวังเจียเหยารั้งแขนเย่เฉิน “เฮ้อ นายอย่าเพิ่งรีบไปสิ นายไปตอนนี้เดี๋ยวหลิ่วอวี่เจ๋อก็เห็นนายสิ อีกเดี๋ยวค่อยไปโอเคไหม”
เย่เฉินนั่งบนโซฟาแล้วก็ยังคงปิดปากเงียบสนิท
หวังเจียเหยาเห็นสีหน้าของเย่เฉินก็หัวเราะร่วน “เย่เฉิน นายหึงใช่ไหมล่ะที่เห็นฉันกับหลิ่วอวี่เจ๋อพลอดรักกัน?”
เย่เฉินหัวเราะเสียงเย็น “น่าขันจริงๆ ผมจะไปหึงคุณทำไมล่ะ? พวกคุณสองคนเป็นสามีภรรยา พวกคุณอยากจะพลอดรักกันยังไงก็ทำไปเลย ผมถือว่าเป็นหนังสดดูฟรีไม่เสียเงิน!”
หวังเจียเหยาหัวเราะ “ฮึ ยังจะปากแข็งอีก ฉันแต่งงานกับนายมาสามปี นายหึงหรือเปล่า โกรธไหม คิดว่าฉันจะมองไม่ออกหรือไง? นายยังชอบฉันอยู่ใช่ไหมล่ะ?”
หวังเจียเหยาพูดพลางหอมแก้มเขา
เย่เฉินผุดลุกขึ้นจากโซฟาทันที แล้วผลักหวังเจียเหยาออกด้วยท่าทีรังเกียจ “อี๋! แหวะ! หวังเจียเหยาคุณนี่น่ารังเกียจเกินไปแล้วนะ! คุณเพิ่งจะจูบกับหลิ่วอวี่เจ๋อไปยังจะมาจูบผมอีกเหรอ?”
หวังเจียเหยาโกรธมาก ตนเองทอดสะพานให้เขาไปตั้งหลายครั้งหลายคราว แต่เย่เฉินกลับไม่ยอมตามน้ำ