ตอนที่ 288 ตรวจ DNA!

ตอนที่ 288 ตรวจ DNA! ซูมู่ชิงมองเย่เฉินอย่างกระดากอาย เขาเองก็มองหญิงสาวด้วยสายตาเช่นเดียวกัน

ทั้งสองคนต่างก็เป็นคนมีศีลธรรมอย่างมาก ไม่มีทางเผลอตัวเผลอใจไปกับคนแปลกหน้าไปเรื่อยแน่นอน

ทว่าท้ายที่สุดแล้วทั้งสองคนก็ต้องมานอนบนพื้น โดยมีซือซือคั่นตรงกลาง

พวกเขาตัดสินใจว่ากล่อมแม่หนูตัวน้อยก่อนแล้วค่อยว่ากัน

หลังจากนั้นเย่เฉินก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องของตนเอง

45 นาทีต่อมาไฟในห้องก็ดับลง แล้วมืดสนิท

ซือซือหลับสนิทอย่างรวดเร็ว ส่วนเย่เฉินกับซูมู่ชิงก็แกล้งหลับเพื่อนอนเป็นเพื่อนซือซือ

“คุณหนูซู คุณหนูซู”

เมื่อเห็นซือซือหลับสนิทแล้ว เย่เฉินก็เรียกซูมู่ชิง เสียงแผ่ว

ทว่าเรียกไปตั้งหลายที ซูมู่ชิงก็ไม่มีท่าทีตอบรับ

“หรือว่าหล่อนก็หลับไปแล้ว?”

เย่เฉินเองก็ประหลาดใจ แล้วเปิดไฟฉายในโทรศัพท์ส่องไปหาหล่อน

ซูมู่ชิงนอนตะแคงหันหน้ามาทางเย่เฉินกับซือซือ เมื่อมองผ่านแสงไฟฉายก็ทำให้เห็นเสี้ยวหน้าที่งดงามของซูมู่ชิงเลือนลาง

“เสี้ยวหน้าของหล่อนเหมือนหวังเจียเหยาจัง…”

ไม่รู้ว่าผู้หญิงหน้าตาสวยๆ จะเหมือนๆ กันหมดหรือเปล่า แต่เย่เฉินคิดว่าเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายคล้ายคลึงกับหวังเจียเหยาอย่างมาก

“คุณหนูซู…”

เย่เฉินยื่นมือออกไปแตะแขนของหญิงสาว โดยที่เจ้าหล่อนสวมชุดนอนอยู่ดันั้นเขาจึงไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวอีกฝ่าย

ทว่าซูมู่ชิงยังไม่มีปฏิกิริยตอบสนอง

นี่ทำให้เย่เฉินรู้สึกประะหลาดใจ เพราะว่าเขาพอจะมองออกว่าซูมู่ชิงไม่ได้นอนด้วยซ้ำ

“หล่อนไม่ได้นอนหลับเห็นๆ แล้วทำไมหล่อนถึงไม่ตอบนะในตอนที่เราปลุก?”

เย่เฉินสำรวจสีหน้าท่าทางของซูมู่ชิงอย่างละเอียด แล้วพบว่าในตอนที่ตอนเองแตะต้องตัวหล่อน หญิงสาวจะหอบหายใจถี่กระชั้นแล้วมีท่าทีตื่นเต้น

ทันใดนั้นเองเย่เฉินก็นึกขึ้นมาได้ว่า ครั้งล่าสุดที่เจอกันพวกเขาเจอกันที่ร้านกาแฟซือเฉิน

ครั้งนั้นเย่เฉินทำไปเพื่อทดสอบว่าด้านนอกร้านกาแฟซือเฉินของซูมู่ชิงมีบอดี้การ์ดหรือไม่ ดังนั้นถึงได้จงใจทำทีลวนลามหล่อน ทำท่าทีแกล้งจะจุมพิตหญิงสาว

และในเวลานั้นเองซูมู่ชิงก็มีท่าทีเช่นนี้!ลมหายใจหอบถี่กระชั้น ตึงเครียด! แต่ว่าไม่กล้าร้องเสียงดังและก็ไม่กล้าปฏิเสธ!

เหมือนจะรู้ว่าเย่เฉินจะจุมพิตหล่อน!

“โอ้ยจะเป็นลม!”

เหมือนว่าเย่เฉินพอจะเข้าใจสาเหตุในการแกล้งหลับครั้งนี้ของซูมู่ชิง!

หล่อนอาจจะรู้สึกว่าเย่เฉินเรียกหล่อนเพราะแค่อยากจะหยั่งเชิงว่าหล่อนนอนหลับหรือเปล่า

ถ้าหากว่าไม่ได้หลับ เย่เฉินก็จะสามารถแต๊ะอั๋งหล่อน หรือว่าจะจูบหล่อนก็ได้

มีผู้ชายจำนวนมากในโลกใบนี้ที่ทำแบบนี้

แต่เย่เฉินไม่ได้คิดอะไรแบบนี้ ที่เขาเรียกหญิงสาวเพราะมีเรื่องสำคัญ!

เย่เฉินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “คุณหนูซู ผมรู้ว่าคุณยังไม่หลับ คุณออกมาหน่อยได้ไหม? ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”

เมื่อได้ยินเย่เฉินพูดเช่นนี้ ซูมู่ชิงถึงได้ลืมตา ใบหน้าแดงก่ำ มีสีหน้าเก้อเขิน “อ้อ”

ตอนนี้เป็นช่วงหน้าหนาว อากาศด้านนอกห้องหนาวมาก ทั้งสองคนสวมเสื้อขนเป็ดตัวหนาออกมาด้านนอกตัวบ้าน

เพิ่งเดินออกมาก็พบว่าในตัวบ้านมีหิมะสีขาวบางๆ ปกคลุมอยู่