ตอนที่ 3 คนชั่วชิงฟ้องก่อน

สิบโมงเช้าวันต่อมา ณ เขตวิลล่าซีซาน เมืองอวิ๋นโจว

วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดครบแปดสิบปีของคุณนายหวังโดยเจ้าตัวเลือกจัดงานในโรงแรมที่ดีที่สุดของอวิ๋นโจว

แต่ก่อนหน้านั้นหญิงชราแซ่หวังสั่งให้ทุกคนมารวมตัวกัน ณ วิลล่าอันเป็นที่พักอาศัยของตนเอง

“คุณย่าคะ สุขสันต์วันเกิดค่ะ!”

“คุณแม่ครับ ขอให้แม่มีอายุยืนยาวสองร้อยปี!”

คนกลุ่มใหญ่ที่มารวมตัวกันในวิลล่าคือบรรดาลูกหลานของหญิงชราทั้งสิ้น

คุณนายหวังมีลูกชายสองคน คนโตชื่อหวังจื้อเฉียง อีกคนชื่อหวังจื้อหย่วน ผู้ซึ่งเป็นบิดาของหวังเจียเหยา

ส่วนหวังจื้อเฉียงมีลูกชายชื่อหวังซ่าวเจี๋ย มีลูกสาวชื่อหวังหยวนหยวนโดยอีกฝ่ายมีอายุไล่เลี่ยกับหวังเจียเหยา

ตอนนี้สมบัติหลายสิบล้านของบ้านตระกูลหวัง รวมไปถึงอำนาจในการตัดสินใจต่างๆ ของบริษัทในเครือขึ้นอยู่กับหญิงชราทั้งหมด

ดังนั้นหวังจื้อเฉียงและหวังจื้อหย่วนสองพี่น้องต่างก็ทุ่มเทเอาอกเอาใจมารดาอย่างสุดความสามารถเพื่อแย่งทรัพย์สมบัติกัน

ในโถงห้องรับแขก คุณนายหวังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แดงที่มีมูลค่าหลายแสน หญิงชราอุ้มหมาพุดเดิ้ลตัวหนึ่งไว้ในอ้อมแขน ทอดสายตามองเหล่าหลานๆ ทยอยมอบของขวัญให้ตนเอง ฟังคำอวยพรของพวกเขาและผงกศีรษะอย่างมีความสุข

แล้วในทันใดนั้นเองสายตาพลันเหลือบไปเห็นอึกองหนึ่งของเจ้าหมาพุดเดิ้ล คุณนายหวังถามทันทีว่า

“เขยขยะล่ะ เรียกให้รีบมาทำความสะอาดตรงนี้เร็ว”

เขยขยะที่คุณนายหวังพูดถึงก็คือเย่เฉินนั้นเอง

งานเก็บกวาดอึของเจ้าพุดเดิ้ลในสามปีมานี้เป็นหน้าที่เย่เฉิน

หวังจื้อเฉียงมองไปที่ห้องแล้วถามอย่างเซ็งๆ “เอ๋? เหมือนว่าคนเย่เฉินคนไร้ประโยชน์จะไม่มานะ?”

คุณนายหวังหัวเสียทันที “อะไรนะ? วันครบรอบแปดสิบปีของฉัน เขายังกล้าไม่มาเหรอ? หวังเจียเหยาเกิดอะไรขึ้น?”

หวังเจียเหยาตอบหญิงชราด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “เขาอาจจะไปทำงานแล้ว”

“ทำงาน? ส่งอาหารเดลิเวอรี่น่ะเหรอ? ฮ่าๆ น่าขันจริงๆ” หวังหยวนหยวนหัวเราะเยาะเย้ย

แล้วหวังซ่าวเจี๋ยก็รับลูกน้องสาวโดยพูดจาดูถูกอีกฝ่ายต่อ “ขายขี้หน้าตระกูลหวังของเราจริงๆ มีครั้งหนึ่งขับผมรถมาเซราติไปเจอเขายังไม่กล้าบอกเพื่อนเลยว่าหมอนี่เป็นคนในครอบครัวเรา!”

แววตาคุณนายหวังฉายแววเกรี้ยวกราด “รีบให้เขากลับมาเจอฉันให้ไวเลย! ไม่ได้รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย!”

หวังเจียเหยาจำเป็นต้องพูดความจริงออกมาเมื่อเห็นหญิงชราโกรธ

“คุณย่าคะ ที่จริงวันนี้ที่เขาไม่มาเป็นเพราะพวกเราจะหย่ากัน”

“หย่าเหรอ? ใครอนุญาตให้พวกแกหย่ากัน? แกรู้ไหมว่าปู่ที่ตายไปของแกเป็นคนจัดแจงการแต่งงานครั้งนี้!” คุณนายหวังพูดด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ