ตอนที่ 338
ตอนที่ 341 เรามีชะตาแต่ไร้วาสนาต่อกัน!
October 22, 2026
ตอนที่ 341 เรามีชะตาแต่ไร้วาสนาต่อกัน!
ในนาทีก่อนเย่เฉินยังเป็นเป้าหมายที่พวกเขาต้องการสังหาร
แต่ในตอนนี้ชีวิตของคนทั้งตระกูลตกอยู่ในกำมือของเย่เฉินแล้ว!
เห็นเย่เฉินเล็งปืนใส่ซูเจิ้นหาง เหมือนมีเจตนาจะฆ่าเขา คนตระกูลซูก็ตื่นตระหนก
“หยุดเดี๋ยวนี้! เย่เฉินแกมันเดียรัจฉาน ถ้าแกกล้าแตะต้องปู่ของฉันแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะเอาแกให้ตาย!”
ซูมู่หลินตะโกนอย่างไร้เรี่ยวแรง
ซูมู่เสวี่ยตะโกน “ถ้านายกล้าลั่นไกปืนฆ่าพวกเราคนไหนขึ้นมา แกก็อย่าหวังออกจากบ้านหลังนี้เลย!”
เย่เฉินได้ยินคำพูดของซูมู่หลิน ก็หัวเสีย เขาทนไอ้เดียรัจฉานนี่มานานแล้ว!
ตอนเย่เฉินและหวังเจียเหยารักกันอย่างหวานซึ้ง ระหว่างที่พวกเขาสองคนพยายามจะมีลูก จู่ๆ ซูมู่หลินก็แอบมาทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงกับหวังเจียเหยาในตอนที่เย่เฉินไปทำงาน
อีกทั้งสองคนนี้ยังมีมารหัวขนออกมาทิ่มแทงใจเขา!
โชคดีที่ตระกูลเย่มีธรรมเนียมที่ต้องตรวจ DNA เด็กๆ มิฉะนั้นเย่เฉินอาจะต้องเลี้ยงลูกคนอื่นฟรีๆ ไปหลายปี!
เย่เฉินสาวเท้าเดินไปหาซูมู่หลิน แล้วลั่นกระสุนปืนใส่ขาอีกฝ่าย!
ปัง!
“โอ้ย!”
ซูมู่หลินกุมขาตัวเองแล้วตะโกนเสียงกร้าว
บนใบหน้าของเขาฉายแววเจ็บปวดและตื่นตระหนก เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเย่เฉินจะกล้าลั่นไกปืนใส่ตนเอง!
และคิดไม่ถึงเลยว่าในโลกใบนี้จะมีคนกล้ายิงตนเอง!
เย่เฉินยิงปืนใส่เขาโดยที่ไม่ยั้งมือใดๆ แถมยังกล่าว “ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวคุณขอเอาไว้ ผมจะยิงคุณให้ตายไป!”
คนที่เคยแตะต้องผู้หญิงของเขา เขาไม่มีทางปล่อยให้รอดตัว
ทั้งฟาเชาและหลิ่วอวี่เจ๋อต่างก็สูญเสียความสามารถในการมีลูกไป ส่วนซูมู่หลินก็ทำให้เขาเป็นคนพิการไปก็แล้วกัน!
กระสุนนัดนี้ทำให้คนทั้งตระกูลซูโวยวายเสียงหลง โดยเฉพาะแม่ของซูมู่หลิน
“แกไอ้เดียรัจฉาน คิดไม่ถึงว่าจะกล้าทำร้ายลูกชายฉัน แกมันไร้ซึ่งความเป็นคน เสียดายที่ฉันตั้งใจรับแกเป็นเขย!”
มารดาของซูมู่หลินร้องไห้คร่ำครวญ เชื่อว่าไม่ว่ามารดาคนใดเห็นลูกชายตนเองโดนปืนยิ่งใส่ก็ต้องทุกข์ทรมานแบบนี้
ถ้าหากว่าทำได้เย่เฉินไม่มีทางจะยิงปืนนัดนี้ต่อหน้าพ่อแม่ของเขา
แต่ซูมู่หลินคนนี้สารเลวเกินไป เขาท้าทายตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า เย่เฉินทนเขาไม่ไหวอีกต่อไป!
และในขณะนี้เอง ซูมู่เสวี่ยก็กล่าวอย่างเคียดแค้น “เย่เฉิน ฉันขอแนะนำให้นายวางปืนลง ที่นี่คือเมืองหลวง! ตอนนี้ทรัพย์สินของนายก็โดนอายัดอยู่ นายออกไปต่างประเทศก็ไม่ได้ นายยังจะกล้าทำตัวเหนือ…”
เจ้าหล่อนยังไม่ทันได้พูดคำว่าเหนือกฎหมายจบ เย่เฉินก็ทำเรื่องที่หล่อนเรียกเหนือกฎหมายต่อทันที…
เพี้ยะ!
เย่เฉินไม่ได้ยิงซูมู่เสวี่ย อย่างไรเสียหล่อนก็เป็นเด็กผู้หญิง อีกทั้งยังไม่เคยทำร้ายเขารุนแรงนักหนา ดังนั้นเขาจึงตบสั่งสอนเท่านั้น
“นายกล้าตบฉันเหรอ? ไอ้สารเลว…”
ซูมู่เสวี่ยเย่อหยิ่งเป็นนิสัย หลังจากโดนตบแล้ว เจ้าหล่อนก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์
ทว่า…
เพี้ยะ!
เย่เฉินตบหล่อนซ้ำอีกที
“พูดสิ พูดต่อ คุณพูดหนึ่งครั้ง ผมก็จะตบคุณอีกหนึ่งที”