ตอนที่ 498 ไป๋หู่ออกหน้า!

ตอนที่ 498 ไป๋หู่ออกหน้า!

ประเทศอังกฤษเป็นถิ่นของเย่เฉิน คิดไม่ถึงว่าจะมีคนกล้าจับตัวแม่ยายเขาไป ไม่รู้จักกลัวอะไรเลย!

เย่เฉินพาซูมู่ชิงไปที่ห้องรับแขก พร้อมกันก็เรียกพ่อบ้านฟางมาเพื่อบอกให้เขาเตรียมเงินสดจำนวนสิบล้านปอนด์

เงินจำนวนนี้สำหรับคนที่รวยๆ แล้วทรัพย์สินที่มีอาจจะเป็นเพียงแค่ของที่ประดับหน้าตา แต่ถ้าให้หาเงินสดมาอาจจะไม่มีก็ได้

แต่สำหรับคนตระกูลเย่แล้ว เงินสดพันล้านก็ยังเป็นเรื่องธรรมดา

ปราสาทแห่งนี้ไม่ได้มีแค่เงินสด ทั้งทอง เครื่องประดับต่างๆ ล้วนแต่อยู่เต็มปราสาท

ในตอนนี้เองเย่เทียนในชุดนอนก็เดินลงมาจากด้านบน

“น้องสาม น้องสะใภ้ ดึกดื่นแบบนี้ทำอะไรกัน?”

เย่เทียนเดินลงมาพลางถามอย่างประหลาดใจ

เย่เฉินหันมองพี่ชาย “พี่ใหญ่ ผมทำพวกพี่ตื่นหรือเปล่าครับ?”

เย่เทียนส่ายหน้า “อ้อ ไม่หรอก พี่มาเข้าห้องน้ำพอดี ได้ยินเสียงก็เลยเดินลงมาดู เอ๊ะ? เตรียมเงินเยอะแยะไปทำอะไรเนี่ย?”

เย่เฉินตอบพี่ชายอย่างตรงไปตรงมา “ก็แม่ของมู่ชิงเล่นพนันได้เงินมาเยอะเลยครับที่คาสิโน ตอนที่ออกมาโดนจับตัวไป พวกโจรจะเอาเงินสิบล้านครับพี่”

“อะไรนะ? เรียกค่าไถ่เหรอ? ใครทำไมใจกล้าแบบนี้กล้าจับตัวคนของตระกูลเย่เรา!”

เย่เทียนหัวเสีย

เย่เทียนล้วงมือถือออกมาแล้วกล่าว “เย่เฉิน นายไม่ต้องเตรียมเงินสดหรอกนะ ที่อังกฤษนี่ไม่มีเรื่องอะไรที่ตระกูลเย่เคลียร์ไม่ได้! นายส่งที่อยู่มาให้พี่ เดี๋ยวพี่จะให้ไป๋หู่ไปช่วยแม่ยายนายออกมาเอง”

จางเชี่ยนจือเป็นแม่ยายของเย่เฉิน ถึงแม้ว่าแม่ยายของเขาคนนี้จะดูถูกเหยียดหยามเขา มักจะเหน็บแนมเขาเสมอ

แต่อย่างไรเสียหล่อนก็เป็นแม่แท้ๆ ของภรรยา

พอจางเชี่ยนจือเจอเรื่องแบบนี้ ตนเองที่เป็นลูกเขยอยากจะช่วยแม่ยายตนเองออกมาด้วยความสามารถของตนเอง

เย่เฉินจึงกล่าว “ไม่ต้องหรอกครับพี่ ผมให้ชิงหลงไปช่วยก็ได้ครับ”

ในตอนนี้เอง รอยยิ้มประหลาดก็ผุดขึ้นบนใบหน้าพี่ชาย “ทำไมล่ะ น้องสาม นายไม่เชื่อว่าพี่จะช่วยแม่ยายนายออกมาอย่างปลอดภัยใช่ไหม? ก็จริงน่ะนะ ชิงหลงเก่งกว่าไป๋หู่จริงๆ ล่ะนะ งั้นนายก็บอกให้ชิงหลงไปเถอะ”

คำพูดนี้ของเย่เทียนทำให้น้องชายอย่างเย่เฉินได้ยินเข้าก็ไม่สบายใจ!

ชิงหลง ไป๋หู่ จูเชว่ ถามเรียงกันตามอายุแล้ว ควรจะถูกจับคู่แบบนี้ เย่เทียนกับชิงหลง เย่เซวียนกับไป๋หู่ ส่วนเย่เฉินควรจะคู่กับจูเชว่

แต่เย่ฉงไห่กลับยกชิงหลงที่เก่งที่สุดให้เย่เฉินที่เด็กที่สุดแทน

ถึงแม้ว่าเย่เทียนจะไม่พูดอะไร แต่เย่เฉินรู้ดีว่าพี่ชายคนโตของตัวเองย่อมต้องไม่พอใจ แล้วรู้สึกไม่ยุติธรรม!

เย่เฉินไม่อยากจะทำให้สายสัมพันธ์ของพี่น้องต้องแย่ลงไปเพราะเรื่องนี้จึงรีบร้อนกล่าว “จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงครับพี่ใหญ่ พี่คิดอะไรแบบนั้นล่ะครับ ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะครับ ไป๋หู่คลุกคลีอยู่กับเรื่องพวกนี้มากกว่าชิงหลงเสียอีก เขาย่อมต้องเข้าใจคนพวกนั้นมากกว่าอยู่แล้ว งั้นต้องรบกวนพี่ด้วยนะครับ ช่วยส่งไป๋หู่ไปช่วยแม่ยายผมด้วยนะครับ”

เมื่อได้ยินน้องชายชมคนของตัวเอง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเขา เขาพยักหน้ารับแล้วหันมองเย่เฉินและซูมู่ชิงพลางกล่าว “พวกเธอสบายใจเถอะ พี่จะต้องพาคุณน้ากลับมาอย่างปลอดแน่นอน”

พูดจบเขาก็เดินห่างออกไปแล้วโทรศัพท์

เย่เฉินตบบ่าภรรยาแล้วปลอบ “ที่รัก คุณสบายใจได้เลยครับ ไป๋หู่มือขวาพี่ใหญ่คนนี้เก่งมาก เขามีประสบการณ์ในการจัดการเรื่องพวกนี้มาก่อนครับ ที่พวกเขากล้ากระตุกหนวดเราแปลว่าพวกเขาเป็นแค่โจรกระจอกแน่นอน ไม่อย่างไม่นั้นจะต้องเคยได้ยินชื่อตระกูลพวกเราบ้าง ไป๋หู่จัดการคนพวกนั้นน่าจะง่ายเหมือนปอกกล้วยเลยล่ะครับ”

เย่เฉินแจกแจงเรื่องพวกนี้ เขาเชื่อในความสามารถของไป่หู่ เชื่อว่าเขาจะต้องสามารถจัดการเรื่องพวกนี้ได้เรียบร้อย ไม่จำเป็นต้องส่งชิงหลงไปด้วยซ้ำ

เหมือนกับการชู้ตบาสสามแต้ม เด็กประถมก็ทำได้้ แล้วทำไมต้องส่งนักกีฬา NBA ไปด้วยล่ะ?

แน่นอนว่าความสามารถไป๋หู่กับชิงหลงไม่ได้ต่างกันมากมายนัก

ถ้าหากว่าให้แข่งกันตัวต่อตัว แล้วจะให้สู้กันหาคนชนะให้ได้นั้น อาจจะ 5-5 เสมอกัน ชิงหลงอย่างมากอาจจะชนะอีกฝ่ายได้มากกว่าครั้งหนึ่ง

จุดที่ชิงหลงมีมากกว่าไป๋หู่ก็คือ มันสมอง การมองภาพโดยรวม นิสัยรวมไปถึงความสามารถในการรับมือสงครามที่แข็งแกร่งกว่า

……