ตอนที่ 501 เย่เทียนให้ของขวัญ!

ตอนที่ 501 เย่เทียนให้ของขวัญ!

จางเชี่ยนจือและเย่เทียนไม่ได้มีความสัมพันธ์ธรรมดา เพียงแต่ว่าทั้งสองคนปกปิดกันได้อย่างแนบเนียน คนอื่นๆ จึงไม่เห็นความผิดปกติ

เย่เทียนกล่าวพลางระบายยิ้ม “ได้เลยครับ คุณน้า คุณน้าโดนจับตัวไปไว้ที่โรงงานนานขนาดนั้น ที่นั่นขี้ฝุ่นเยอะแยะ เมื่อคืนคุณปู่ดื่มเหล้าไป วันนี้ตื่นสาย เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงผมค่อยไปเรียกคุณปู่ก็ได้”

จางเชี่ยนจือยิ้มน้อยๆ “ขอบคุณนะคะ”

ซูมู่ชิงรีบคว้ากระเป๋าเดินทางของมารดา “แม่คะ เดี๋ยวหนูช่วยเลือกเสื้อผ้านะคะ”

“จ้ะ”

ซูมู่ชิงรีบพามารดาของตนเองไปที่ห้องของหล่อนก่อน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

คนตระกูลซูและคนตระกูลเย่ก็มารวมตัวกันที่ห้องอาหาร

เย่ฉงไห่มองจางเชี่ยนจือด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแล้วถาม “คุณนายซู อาหารเช้าของบ้านเราถูกปากไหม?”

จางเชี่ยนจือจับมีดและส้อมตอบอีกฝ่ายอย่างนับถือ “ท่านเย่ เรียกดิฉันว่าเชี่ยนจือก็ได้ค่ะ”

หล่อนกวาดตามองอาหารที่ละลานตาบนโต๊ะแล้วตอบ

“ท่านเย่คะ ฉันไม่เคยทานอาหารเช้าที่เยอะขนาดนี้มาก่อน มีทั้งเนื้อทั้งผัก อาหารก็หลายกหลาย แถมการจัดจานก็ละเอียดอย่างมาก ตอนที่ยกอาหารพวกนี้ขึ้นโต๊ะเหมือนภาพวาดเลยล่ะคะ ฉันไม่อยากจะแตะตะเกียบเลยล่ะค่ะ อ้อ ไม่สิส้อม”

ซูมู่ชิงระบายยิ้ม “แม่คะ คนที่บ้านสามีหนูเนี่ยให้ความสำคัญกับอาหารมากเลยค่ะ ไม่เหมือนบ้านเราจะกินไข่ดาวก็แค่วางบนจาน ยกมาแล้วกินเลย แต่เชฟของเขาเนี่ยให้ความสำคัญกับอาหารทุกจาน ต่อให้เป็นแค่ไข่ดาวธรรมดา ก็จะวางผักสีเขียว หรือไม่ก็ผลไม้ หรือว่ามีซอสตกแต่งค่ะ”

ซูหมิงเจ๋อพยักหน้าพลางกล่าว “นี่ถึงจะเป็นวิถีชีวิตของตระกูลเศรษฐี เทียบกับเราแล้ว เราเหมือนพวกบ้านนอกเลย ฮ่าๆ”

ในฐานะที่ซูหมิงเจ๋อเป็นลูกชายตระกูลซู ตามหลักแล้วเขาควรจะรักษาเกียรติของตระกูลเอาไว้ แต่ว่าเขากลับถ่อมตัว เพราะอาสาวของเย่เฉินเป็นนางในดวงใจของเขา

จางเชี่ยนจือชิมผลไม้สีเหลือง เมื่อสัมผัสได้ถึงความอร่อยแล้วจึงเอ่ยถาม “นี่คืออะไรกันคะ? รสชาติเหมือนมะม่วงแล้ว แต่ก็มีบางอย่างที่ไม่ค่อยเหมือนด้วย”

ซูมู่ชิงเองก็ช่วยอธิบาย “นี่คือผลไม้ที่ตระกูลเย่ปลูกเองค่ะ ทั้งโลกมีแค่ที่นี่เท่านั้นค่ะ ชื่อเหมือนจะเป็นภาษาอิตาเลี่ยน แม่คะ ถ้าแม่ชอบ อีกเดี๋ยวหนูพาแม่ไปสวนของเย่เฉิน ที่นั่นมีผลไม้อร่อยๆ เยอะเลยค่ะ!”

จางเชี่ยนจือผิวดีมาก เป็นผู้หญิงที่อายุ 40 กว่าปีที่ผิวพรรณเหมือนคนอายุ 30 ปีกว่า

นอกจากการใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวราคาแพงลิ่วแล้ว สิ่งสำคัญอีกอย่างก็คือหล่อนชอบกินผลไม้ เรียกได้ว่าบ้าผลไม้เลยทีเดียว แทบจะกินทุกวัน

“ได้จ้ะๆ”

จางเชี่ยนจือกล่าวอย่างมีความสุข”

เย่ฉงไห่เห็นจางเชี่ยนจืออารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย จึงเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน “แม่ยายเย่เฉิน ผมต้องขอโทษจริงๆ นะครับ ที่คุณมาอังกฤษก็โดนจับตัวเรียกค่าไถ่ เป็นเพราะความประมาทของผมเอง ผมต้องขอโทษคุณไว้ ณ ที่นี้เลยด้วย ผมขอรับรองเลยว่าผมจะไม่มีทางปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”

คนใหญ่คนโตอย่างเย่ฉงไห่ขอโทษคนอายุน้อยกว่าแบบนี้ ซูหมิงเจ๋อกับจางเชี่ยนจือจะกล้ารับคำขอโทษของอีกฝ่ายได้อย่างไร?

จางเชี่ยนจือรีบกล่าว “ท่านเย่คะ เกรงใจกันเกินไปแล้วค่ะ นี่เป็นเพียงอุบัติเหตุเล็กน้อยเท่านั้น อีกอย่างหลานชายคนโตของคุณก็ช่วยจัดการปัญหาให้ดิฉันเรียบร้อยแล้ว ฉันต่างหากควรขอบคุณเขาค่ะ!”

ซูหมิงเจ๋อเองก็กล่าว “เชี่ยนจือดื้อไป ทั้งๆ ที่เสี่ยวเฉินบอกแล้วว่าจะไปรับ แต่ก็ยังดึงดันจะไปคาสิโนให้ได้ เรื่องนี้ท่านเย่อย่าได้ใส่ใจเลยครับ”

และในตอนนี้เองพ่อบ้านฟางก็ถือหนังสือถ่ายโอนกรรมสิทธิ์เล่มหนึ่งมาวางตรงหน้าเย่เทียน

“คุณชายใหญ่ครับ เราซื้อ sentosa casino แล้วครับ”

เย่เทียนวางช้อนลงแล้วพยักหน้า ขณะเอื้อมมือไปรับเอกสารมาแล้วลุกขึ้น ก่อนจะเดินไปหาจางเชี่ยนจือ

“คุณน้าครับ ผมซื้อคาสิโนที่คุณน้าไปมาเมื่อวานแล้ว ผมขอยกให้คุณน้า ขอแค่คุณน้าเซ็นชื่อคาสิโนนั่นก็จะเป็นของคุณน้าครับ”