ตอนที่ 501
ตอนที่ 504 ซูมู่ชิง : ฉันยอมรับฉินหงเหยียนได้!
October 22, 2026
ตอนที่ 504 ซูมู่ชิง : ฉันยอมรับฉินหงเหยียนได้!
เห็นเย่เฉินโดนตบ ซูมู่ชิงก็เจ็บแปลบหัวใจ รีบร้อนคว้ามือมารดาแล้วห้าม “แม่คะ แม่ทำอะไรน่ะคะ ลงไม้ลงมือทำร้ายเขาทำไมคะ?”
เหมือนว่าจางเชี่ยนจือยังไม่หายโกรธ “ฉันทำไม! เขาทรยศแก เดี๋ยวเขาจะกลับไปคืนดีกับคนรักเก่าแล้ว ทิ้งแก แม่ตบเขาแค่ฉาดเดียวยังน้อยไป!”
ที่นี่คือบ้านของเย่เฉิน เย่เฉินสามารถตบหน้าแม่ยายคืนได้ แต่เห็นแก่หน้าของซูมู่ชิง เขาจึงไม่ทำแบบนี้
สำหรับผู้หญิงแล้ว การที่เขาทำแบบนี้ก็ถือว่าเกินไปมาก!
เขาไม่สามารถรับปากได้ว่าคราวหน้าที่เจอฉินหงเหยียนเขาจะทำเหมือนอีกฝ่ายเป็นคนแปลกหน้าได้
เขาไม่สามารถสัญญาว่าตนเองจะไม่มีอะไรกับฉินหงเหยียน บางทีวันแรกที่เจอหน้ากันสองคนอาจจะร่วมทำอะไรๆ ต่อมิอะไรกันด้วยซ้ำไป แล้วอาจจะสวมเขาให้ซูมู่ชิง
จางเชี่ยนจือชี้หน้าเย่เฉินแล้วกล่าว “ฉันไม่อนุญาตให้แกไป! ภารกิจครั้งนี้ฉันก็ไม่ให้แกรับ แกรีบไปหาคุณปู่แกเลยนะ ไปบอกเขาว่าแกไม่ขอทำภารกิจนี้!”
เย่เฉินไม่ชอบที่แม่ยายสั่งให้ตนเองทำนั่นนี่ เขารู้สึกผิดกับภรรยา แต่ไม่ใช่กับแม่ยาย!
เย่เฉินอุ้มจางเชี่ยนจือขึ้นทันที!
สีหน้าจางเชี่ยนจือแดงก่ำ เมื่อโดนลูกเขยตนเองอุ้มแบบนี้ ก็รู้สึกเขินอายมากทีเดียว หล่อนดิ้นรนแล้วตะโกน “แก… แกคิดจะทำอะไร ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้”
เย่เฉินไมได้อยากจะแต๊ะอั๋งหล่อน ถ้าหากว่าคิดล่ะก็คืนวันนั้น ในวิลล่าของซูเจิ้นหาง หล่อนคงจะเสร็จเย่เฉินไปแล้ว
“เอาตัวคุณออกไปไงครับ”
เย่เฉินกกล่าวเสียงเย็น
หลังจากนั้นก็เดินตรงออกไปนอกห้อง
จางเชี่ยนจือตะโกนโวยวายอยู่ตรงทางเดิน “ไร้มารยาท ไร้มารยาทจริงๆ เย่เฉินแกมันเนรคุณ กล้าเสียมารยาทกับแม่ยายอย่างฉัน! คนตระกูลเย่ไม่มาสนใจลูกหลานตัวเองหน่อยหรือไง”
และในเวลานี้เองเย่เทียนที่ได้ยินเสี่ยงก็เดินมา เห็นเย่เฉินอุ้มจางเชี่ยนจือก็ตอบ “น้องสามเกิดอะไรขึ้น? นายอุ้มคุณน้าจะทำอะไร?”
เย่เฉินวางแม่ยายลงแล้วกล่าวว “พี่ใหญ่ครับ รบกวนพี่ช่วยเฝ้าแม่ยายผมหน่อย อย่าให้หล่อนมาก่อเรื่องที่ห้องผม ผมมีเรื่องจะคุยกับมู่ชิงตามลำพัง”
พูดจบเย่เฉินก็เดินกลับห้องไป
แต่สิ่งที่ทำให้เย่เฉินประหลาดใจก็คือในตอนนี้ซูมู่ชิงกำลังช่วยเขาเก็บกระเป๋า!
ในฐานะที่เป็นภรรยาของเย่เฉิน หล่อนกลับไม่ห้ามเขา ไม่ขัดขวางเขาเหมือนจางเชี่ยนจือเมื่อครู่
ทว่ายังช่วยเขาเก็บกระเป๋าด้วยซ้ำไป
“มู่ชิง…”
ซูมู่ชิงเห็นเย่เฉินกลับมา ค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วกล่าวเสียงนุ่มนวล “ที่รัก คุณทำใจสบายๆ แล้วไปตามหาพี่หงเหยียนเถอะค่ะ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าทำไมหล่อนถึงต้องไปจากคุณ แต่ฉันรู้ว่าในใจของหล่อนยังต้องชอบคุณอยู่ ฉันเองก็รู้ว่าคุณจะต้องยังลืมหล่อนไม่ลง!”
เย่เฉินลูบมือนุ่มนิ่มของภรรยาเบาๆ “ขอโทษด้วยนะครับ”
ทันใดนั้นเองจู่ๆ ก็มีน้ำตาหยดลงบนใบหน้าของซูมู่ชิงร่วงแหมะลงบนมือของเย่เฉินที่กอบกุมมือหล่อนอยู่ “ที่รัก ได้อยู่กับคุณแบบมีความสุขแบบนี้มาตลอดทั้งเดือน ได้มาที่บ้านคุณด้วย ฉันเองก็ดีใจมากแล้ว แล้วก็พอใจมากด้วย ถ้าหากมีวันหนึ่ง คุณไม่ต้องการฉันแล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรเสียดายค่ะ”
น้ำตาของซูมู่ชิงทะลักหลั่งไหลออกมา หล่อนกล่าวคำพูดที่ฟังแล้วแสนใจกว้างนี้ด้วยเสียงสะอึกสะอื้น ทำให้เย่เฉินเจ็บแปลบหัวใจที่ได้ยิน!
“มู่ชิง ผมเคยทำร้ายคุณไปครั้งหนึ่งแล้ว จะให้ทำอีกเป็นครั้งที่สองได้ยังไงล่ะ? ผมไม่มีทางไม่ต้องการคุณ แต่ว่าหงเหยียนเองก็สำคัญมากสำหรับผม ที่รัก ถ้าผมเจอตัวหงเหยียน… คุณจะยอม…”
เย่เฉินอยากจะถามหญิงสาวว่าหล่อนจะยอมรับอีกฝ่ายได้หรือไม่ เขาอยากจะมีพวกหล่อนทั้งสองคนพร้อมๆ กัน
แต่เขากลับไม่กล้าเปิดปากเอ่ยออกมา