ตอนที่ 576
ตอนที่ 580 อัศจรรย์!
October 22, 2026
ตอนที่ 580 อัศจรรย์!
วาดรูปส่งๆ กลางอากาศทำไมถึงมีสีได้นะ? แล้วทำไมถึงได้เป็นรูปเป็นร่างได้นะ? ทำไมถึงได้เห็นได้ชัดเป็นรูปเป็นร่างนะ?
เย่เฉินตื่นตระหนกแล้วถาม “ผมฝันไปหรือเปล่าเนี่ย? ตอนนี้ที่ผมเห็นเป็นเรื่องโกหกหรือเปล่า? คุณทำอะไรกับสามัญสำนึกผมหรือเปล่า?”
เย่เฉินสังเกตเห็นว่าสติสัมปชัญญะของตนเองยิ่งเลือนรางไปทุกที รู้สึกเหมือนโดนคนควบคุม แล้วเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ
จงโหย่วเหอกล่าว “คุณชายอย่าเพิ่งคิดเรื่องนี้ แสร้งว่าตัวเองเป็นคนป่วย ดำดิ่งไปเลย รู้สึกว่าจู้โหยวซู่กำลังรักษาโรคมห้หายดี”
เย่เฉินพยักหน้ารับ เพราะอยากจะรู้ว่าจู้โหยวซู่ร้ายกาจขนาดไหน พอจะสูสีกับตระกูลพัคได้หรือไม่ ตนเองต้องลองก่อนถึงจะรู้
แล้วเย่เฉินก็ไม่ต่อต้านเรื่องไร้สมรรถภาพที่จงโหย่วเหอยัดเยียดให้เขาอีก
เพียแต่เย่เฉินไม่อยากจะคิดเรื่องนี้ ว่าตนเองจะให้ความสุขกับซูมู่ชิงและฉินหงเหยียนไม่ได้
ทั้งสองคนล้วนแต่เป็นสุดที่รักของเย่เฉิน เย่เฉินอยู่ดีๆ จะหาเรื่องซวยใส่ตัวทำไม?
ไม่รู้ทำไมถึงได้มีคนๆ หนึ่งโผล่เข้ามาในหัวของเขา
หญิงสาวคนนั้นงดงาม อ่อนหวาน เรือนร่างดีสุดยอด นั่นคืออดีตภรรยาของเขาหวังเจียเหยา!
“โอ้ย!”
เย่เฉินรู้สึกว่าร่างกายตนเองร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ แล้วไอวิเศษก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นทุกที
และจากการให้ความร่วมมือจากสติสัมปชัญญะของเย่เฉิน บวกกับการควบคุมจากจงโหย่วเหอ จู่ๆ ในหัวของเย่เฉินก็ปรากฏกภาพบางอย่างขึ้น…
ก๊อกๆ
เย่เฉินในชุดพนักงานเดลิเวอรี่กำลังเคาะประตูโรงแรม
ประตูโรงแรมเปิดออก แล้วสิ่งที่ลอดเข้ามาในครรลองสายตาก็คือชายหญิงที่คุ้นตาคู่หนึ่ง
ทั้งสองอยู่ในชุดคลุมของโรงแรม สองคนนั้นก้คือฟางเชาและหวังเจียเหยา!
“ที่รัก! คุณ…คุณมาได้ยังไง?”
หวังเจียเหยาทั้งตกใจทั้งลนลาน เมื่อเห็นเย่เฉินก็มีท่าทีตกใจ
แต่ว่าหลังจากนั้นหวังเจียเหยาก็มีท่าทีเย่อหยิ่งไม่แยแสอะไร “ฮึ เย่เฉิน นายเองจะมาโทษว่าฉันนอกใจนายไม่ได้นะ นายไร้ความสามารถทำให้ฉันมีความสุขไม่ได้เอง ฉันจะมีผู้ชายคนอื่นไม่ได้เชียวเหรอ?”
ฟางเชาเองก็ยืนยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ข้างๆ “เย่เฉิน แกทำให้เมียตัวเองมีความสุขไม่ได้เป็นผู้ชายอยู่ไหมเนี่ยแกน่ะ? แกมีอะไรต่างจากขันทีตรงไหน? ฮ่าๆ…”
คำพูดและท่าทางของทั้งสองคนทิ่มแทงใจเย่เฉินจริงๆ
เย่เฉินหัวเสียทันที!
“คุณชาย วาดยันต์สิครับ! ขอแค่วาดรูปตามยันต์นั้นอาการป่วยของคุณชายก็จะหายไปเลยครับ!”
จงโหย่วเหอกล่าวเตือน เขาเองก็สัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปของเย่เฉิน
เย่เฉินในตอนนี้กำลังดำดิ่งกับอาการป่วยของตนเองอย่างเต็มที่ เขาดิ้นรนอยากจะหายจากอาการป่วยนี้ ดังนั้นจึงพยายามจะจดจ่อที่จะวาดยันต์ตามภาพที่ตนเองจำได้
ลวดลายเส้นนั้นไม่ซับซ้อนแต่ว่าเย่เฉินกลับรู้สึกลำบากลำบนเหลือเกินกว่าจะ วาดได้แต่ละเส้นทั้งที่ไม่ใช่ลวดลายซับซ้อนอะไร
ประหนึ่งราวกำลังขึ้นเขาหิมาลัยอย่างไรอย่างนั้น!
“โอ้ย!”
ในที่สุดลายเส้นสุดท้ายของเย่เฉินก็สิ้นสุดลงแล้วรูปยันต์ก็สิ้นสุดลง
ในทันใดนั้นเองรูปภาพที่เย่เฉินวาดก็ลอยขึ้นไปรวมหนึ่งเดียวกับแผ่นยันต์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ สุดท้ายก็เกิดเป็นลูกไฟ เผาไหม้ยันต์จนหายไป
ในตอนนี้เองจงโหย่วเหอก็กดลงบนหลังมือของเย่เฉิน แล้วกระตุกมือเขา
เย่เฉินรู้สึกสดชื่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน!
เขารู้สึกว่าร่างกายของตนเองกลับสู่สภาพเดิม!
“คุณชายรู้สึกยังไงบ้างครับ?” จงโหย่วเหอกล่าวถาม