ตอนที่ 88 คุณย่าเล็กของหวังเจียเหยา

“คุณชาย!”

พ่อบ้านฟางและฟางจื่อเผิงต่างตื่นตระหนกอย่างยิ่งเมื่อเห็นเย่เฉินโดนสาดน้ำชาใส่

ในฐานะที่เป็นคนใต้บังคับบัญชาเขา เห็นเจ้านายได้รับบาดเจ็บแต่ห้ามไม่ได้ ถือเป็นความผิด

พ่อบ้านฟางขอโทษเขาไม่ขาดปาก “ผมผิดเองครับ มีแต่ใจแต่ไร้เรี่ยวแรง ขาจื่อเผิงก็ขยับไม่ได้”

เย่เฉินหยิบกระดาษมาเช็ดหน้า “ผมไม่เป็นไรครับ น้ำชาแค่อุ่นๆ เท่านั้น ผมเดาได้นานแล้วว่าหล่อนจะสาดน้ำชาใส่หน้าผม”

เย่เฉินตั้งใจยั่วโมโหอีกฝ่าย เพราะต้องการจะบอกให้หญิงสาวรู้ตัวว่าเขาไม่มีทางจะคืนดีกับหล่อนได้!

หลังจากที่หวังเจียเหยาออกมาจากเรือนจิ่งหลงแล้วก็โทรหาซ่งหงเย่

ซ่งหงเย่เพิ่งจะออกมาได้ไม่นานก็วนรถกลับไปรับเพื่อนสนิทไปส่งที่บ้านของคุณย่าเจ้าตัว

เมื่อทุกคนเห็นหวังเจีเหยากลับไปถึงวิลล่าที่ซีซาน ทุกคนก็รุมถามว่าคุยกับเย่เฉินเป็นอย่างไรบ้าง

หวังเจียเหยาหัวเสียแล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อีกรอบ

ซูหลานโอดครวญแทนลูกสาวทันที “เย่เฉินคนนี้นี่เกินไปจริงๆ ทำไมถึงจะให้ลูกสาวฉันแต่งงานกับคนพิการล่ะ?”

แต่หวังจื้อเฉียงกลับหัวเราะแล้วกล่าว “ผมว่าคุณเย่จัดการได้ดีทีเดียว พ่อบ้านฟางมีหลานชายแค่คนเดียว อนาคตอาจจะได้รับมรดกหมื่นล้านมา เจียเหยาเธอปฏิเสธไปอย่างนั้น ไม่แน่ว่าต่อไปอาจจะเสียใจทีหลังก็ได้นะ”

หวังซ่าวเจี๋ยเองก็หัวเราะร่วน “นั่นสิ คนที่จะแต่งงานสามรอบ ยังจะเรื่องมากอีก พี่ว่าพี่เฉินเขาจัดการได้เหมาะสมดีออก”

หวังหยวนหยวนเองก็ฉวยโอกาสนี้เยาะเย้ยหวังเจียเหยา “พี่คะ พี่ยอมแพ้เถอะค่ะ เขาไม่ควรจะเป็นสามีพี่แต่แรกอยู่แล้ว ฉันน่ะควรจะได้เป็นภรรยาเขา!”

“พอได้แล้ว! เลิกพูดทีเถอะ!”

คุณนายหวังขมวดคิ้ว

ที่ผ่านมาคนในครอบครัวหวังจื้อเฉียง หวังจื้อหย่วนมักจะทะเลาะกันบ่อยๆ ไม่ว่าจะเรื่องตำแหน่งในบริษัทเอย ทรัพย์สินของตระกูลเอย

จนตอนนี้พวกเขาสองครอบครัวก็ทะเลาะกันเรื่องเย่เฉิน

คุณนายหวังมองหวังหยวนหยวน “หยวนหยวนแกก็รู้ว่าฉันน่ะรักแกมาก ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากให้แกได้ลงเอยกับเย่เฉิน แต่แกเองก็เห็นแล้วนี่ว่าสองครั้งที่เย่เฉินเจอแก เขามีท่าทีเย็นชากับแกจะตายแถมยังเห็นแกเป็นแค่เด็กน้อย โอกาสของแกตอนนี้มีน้อยกว่าเจียเหยามาก”

หวังเจียเหยาดีใจอย่างยิ่งที่คุณนายหวังออกตัวแทนหล่อน

“แต่คุณย่าคะ เย่เฉินเขาจะให้หนูแต่งกับผู้ชายคนอื่นแปลว่าเขาไม่รักหนูแล้วใช่ไหมคะ?” หวังเจียเหยาถามอย่างเศร้าโศก

คุณนายหวังตอบเสียงเย็น “ความสัมพันธ์ตลอดสามปีจะให้ตัดใจปุบปับได้ยังไง? ต่อให้ไม่รักแกแล้วแต่ก็ไม่มีทางจะไม่อยากได้แก! เป็นสามีภรรยากันมาสามปีกลับไม่เคยนอนร่วมห้อง สำหรับผู้ชายคนหนึ่งแล้วนี่ถือเป็นเรื่องที่น่าเสียดายและเสียหน้ามากเลย! คราวก่อนที่แกคุกเข่าแล้วเป็นลมไป เขายังแอบแต๊ะอั๋งแกอยู่เลย นั่นถือเป็นข้อพิสูจน์ของเรื่องนี้!”

ซูหลานพอจะเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของคุณนายหวังจึงกล่าวถามว่า “แม่หมายความว่าจะเปิดโอกาสให้พวกเขาสองคนร่วมห้องกัน? ยากลำบากอยู่นะคะ คราวก่อนถ้าไม่ได้ฮัวฮัวเขายังไม่อยากจะมาบ้านเราด้วยซ้ำ ให้เจียเหยาไปพบเขาคิดว่าเขาคงไล่ให้อยู่นอกบ้าน”

คุณนายหวังพยักหน้า “เย่เฉินคนนี้ใจเด็ดทีเดียว แต่พวกเราก็ไม่ได้ไม่มีโอกาสเสียทีเดียวหรอก เจียเหยา แกยังจำย่าเล็กของแกได้ไหม?”

หวังเจียเหยาพยักหน้า “จำได้สิคะ คุณย่าเล็กใจดีจะตาย คุณย่าดีกับหนูแล้วก็เย่เฉินมากๆ เลยค่ะ วันนั้นที่หนูกับฟางเชาเปิดห้อง…”