ตอนที่ 90 ตัวตนของเย่เฉินเปิดเผยไปนานแล้ว!

“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่! ไม่ใช่แบบเมื่อก่อนสิ! พวกเราต้องสนิทสนมกันมากๆ มากๆ ต่างหาก!”

หวังเจียเหยาร้อนรน หล่อนรู้ว่าตัวเองพูดผิดอีกแล้ว หล่อนทำให้เย่เฉินนึกถึงเรื่องแย่ๆ ที่ตนเองเคยทำกับเขาในตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา

เย่เฉินเหยียดยิ้ม “ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกมั้ง? แค่ไม่ให้คุณย่ารู้ว่าพวกเราหย่ากันก็น่าจะพอแล้วล่ะมั้ง?”

สำหรับข้อเสนอเรื่อง ‘แกล้งทำเหมือนกับว่ายังไม่ได้หย่ากัน’ เขาเห็นด้วย ถึงหวังเจียเหยาไม่พูด เขาเองก็อาจจะเป็นฝ่ายพูดก่อนด้วยซ้ำไป

เพราะคุณย่าเล็กหวังอย่างมากว่าคนทั้งสองจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ตอนนี้หญิงชราใกล้จะตายถ้ารู้เรื่องที่พวกเขาหย่ากันเกรงว่าจะตายไปด้วยใจที่ไม่เป็นสุขนัก

อย่างไรเสียหญิงชราผู้นี้ก็เป็นผู้มีพระคุณกับเย่เฉิน เขาจะทนให้อีกฝ่ายจากไปอย่างทุกข์ทรมานได้อย่างไร?

หวังเจียเหยาอธิบาย “จำเป็นสิ จำเป็นมากๆ เลย! คุณย่าบอกว่าย่าเล็กรู้ตัวตนของนายนานแล้ว แล้วก็รู้เรื่องที่ทั้งสองตระกูลตกลงกัน ตอนนี้เวลาสามปีที่กำหนดก็ผ่านไป ถ้าหากเราสองคนยังไม่หย่ากัน นายก็จะต้องบอกความจริงฉันแล้ว พอฉันรู้เรื่องของนายก็ย่อมไม่ทำกับนายเหมือนเดิม เราสองคนจะต้องรักกันมากๆ ถึงจะถูก!”

เย่เฉินนิ่งไป “คุณย่าเล็กรู้ตัวตนของผมเหรอ?”

ตอนนี้มาคิดดูแล้ว การคาดเดาของคุณนายหวังก็มีเหตุผลอยู่บ้าง

เขยที่แต่งเข้าอย่างเย่เฉิน คนอื่นละเลยเขา เยาะเย้ยเขา มีแต่คุณย่าเล็กที่ดีกับเขาขนาดนี้

บางทีคุณย่าเล็กอาจรู้ความจริงของเรื่องนี้เหมือนกับพี่ชายของหล่อน!

เย่เฉินถอนหายใจยาว ไม่ว่าจะพูดอย่างไรหญิงชราคนนี้ก็เป็นคนดีทีเดียว ไม่ใช่เฉพาะกับเย่เฉินแต่ดีกับคนอื่นเหมือนๆ กัน

ต่อให้หล่อนดีกับเขาแบบนั้นเพราะรู้ตัวตนของเย่เฉินจริงๆ แต่บุญคุณที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้อย่างไรก็ต้องทดแทน

เย่เฉินนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ก็ได้ ผมรับปากแล้วกัน ตอนนั้นคุณจะทำอะไรก็ตามใจคุณแล้วกัน”

หญิงชราป่วยใกล้ตาย เย่เฉินทำได้แค่ให้ความร่วมมือแสดงกับอีกฝ่ายให้ดีที่สุดเท่านั้น

“อืม” หวังเจียเหยาดีใจอย่างมาก “เย่…ที่รัก ตั้งแต่ตอนนี้ฉันจะเรียกนายว่าที่รักแล้วกัน จะได้ไม่พลาดเวลาเจอคุณย่าเล็กเรียกชื่อกันเฉยๆ เดี๋ยวคุณย่าจะสงสัย!”

เย่เฉินหัวเราะเสียงเย็น “ตามใจ”

อย่างไรเสียก็เป็นแค่การแสดงเท่านั้น ต่อให้หวังเจียเหยาเรียกเขาว่าที่รัก เขาก็ไม่มีทางเห็นอีกฝ่ายเป็นภรรยา!

หวังเจียเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ที่รักว่างตอนไหนคะ? คุณย่าบอกว่าทางที่ดีออกเดินทางคืนนี้ อย่างช้าก็พรุ่งนี้ตอนเช้า ไม่อย่างนั้นอาจจะไปไม่ทันดูใจคุณย่าเล็กเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว!”

เย่เฉินไม่ได้มีธุระอะไรที่สำคัญ เขาอยากจะเป็นคนกล่าวขอบคุณหญิงชราในเรื่องเมื่อก่อนด้วยตัวเองจึงกล่าว “ออกเดินทางตอนนี้เลยแล้วกัน”

ตอนนี้ 20.46 น.เดินทางไปหยางหนิงใช้เวลาสองชั่วโมงครึ่ง จะได้นอนพักที่นั่นสักคืนพอดี

หวังเจียเหยาดีใจอย่างยิ่งรีบกล่าว “ได้เลย อย่างนั้นในเมื่อพวกเรายังไม่ได้หย่ากัน ฉันว่าฉันนั่งรถ มายบัคของนายไปดีกว่าคุณย่าน้อยจะได้ไม่สงสัย ให้มันสมจริงสักหน่อย”

หวังเจียเหยายังคงระลึกถึงรถมายบัคคันนั้นอยู่ตลอดเวลา

เย่เฉินไม่ปฏิเสธ “ก็ได้”

หวังเจียเหยาจึงกล่าวต่อว่า “ขอบคุณนะคะที่รัก! แล้วก็พ่อบ้านฟางมีรถโรลส์-รอยซ์ป้ายทะเบียนปักกิ่งคันหนึ่งใช่ไหมคะ? คุณย่าบอกว่าอยากจะนั่งคันนั้น”

คนบ้านนี้ขี้อวดจริงๆ แค่ไปเยี่ยมญาติ แถมญาติใกล้จะตายยังมีอารมณ์จัดแจงอะไรพวกนี้อีก เย่เฉินคิดในใจ