ตอนที่ 95 เป้าหมายก็คือทรัพย์สินแสนล้าน!

สองวันต่อมา หลังจากเย่เฉินและคนตระกูลหวังจัดการเรื่องงานศพคุณย่าเล็กเรียบร้อยก็เดินทางออกจากเมืองหยางหนิง

เย่เฉินและหวังเจียเหยานั่งจับมือกันอยู่บริเวณที่นั่งด้านหลังของมายบัคแลนดอเล็ตรุ่นลิมิเต็ดด้วยใบหน้าที่มีความสุข

หวังเจียเหยากล่าวปากถามด้วยท่าทีสนิทสนม “ที่รัก คืนนี้ฉันอยากชวนพวกเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยไปเลี้ยงฉลองกันที่บ้านเราได้ไหมคะ?”

ถ้าหากว่าเป็นห้องชุดในเขตซินเฉิง หวังเจียเหยาย่อมไม่จำเป็นต้องถามความเห็นของเย่เฉิน

คำว่า ‘บ้านเรา’ ที่หลุดมาจากปากหวังเจียเหยานั้นย่อมหมายถึงวิลล่าหรูหราในเขตเหมยกุยหยวนที่เย่เฉินเพิ่งซื้อ

ทั้งสองคนเป็นสามีภรรยากันแล้ว ถ้าอย่างนั้นบ้านของเย่เฉินย่อมเป็นบ้านของหวังเจียเหยาเช่นกัน

เย่เฉินไม่ได้มีท่าทีต่อต้านเมื่ออีกฝ่ายเรียกเขาว่าที่รักอีกแล้ว แต่กล่าวถาม “คุณย่าเล็กเพิ่งเสีย คุณฉลองอะไร?”

หวังเจียเหยากล่าว “ก็ฉลองที่ฉันเป็นผู้หญิงเต็มตัวแล้วไง! ก็ฝีมือนายนั่นแหละ ชิ!”

ขณะที่กล่าวประโยคสุดท้ายแล้วหวังเจียเหยาก็ทุบเย่เฉินน้อยๆ

เมื่อคืนวานในที่สุดความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาระหว่างเย่เฉินและหวังเจียเหยาก็กลายเป็นจริงเสียที นับว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนก็พัฒนาไปอีกครั้ง

เย่เฉินไม่ได้อยากจะตะต้องหล่อน แต่หวังเจียเหยาเป็นฝ่ายลงมือก่อน

บวกกับที่เย่เฉินรับปากคุณย่าเล็กไว้ว่าจะให้โอกาสอีกฝ่ายอีกครั้ง

สามปีมานี้ไม่ได้นอนกับหวังเจียเหยา ถือเป็นความน่าเสียดายอย่างสูงสุดของเย่เฉิน เขาเองก็เป็นผู้ชายธรรมดาจะทนไหวได้อย่างไร

จากคืนวานทำให้เย่เฉินได้พิสูจน์แล้วว่าหวังเจียเหยาไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับฟางเชาจริงๆ เขาจึงรู้สึกมีความสุขอย่างยิ่ง

“เอาสิ ถ้าคุณอยากชวนเพื่อนมาเที่ยวก็เอาสิ”

เย่เฉินจำได้ว่าเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยส่วนมากของหวังเจียเหยาเป็นคนอวิ๋นโจว หรือไม่ก็พอเรียนจบแล้วก็อยู่ทำงานที่อวิ๋นโจวต่อ

ผู้หญิงพวกนี้เป็นพวกคนชอบดูถูกคนอื่น ก่อนนี้พวกหล่อนมักจะเหยียดหยามเขา เมื่อได้พบตนเองอีกครั้งจะมีท่าทีอย่างไรนะ!

“ขอบคุณนะคะที่รัก!”

หวังเจียเหยาจุมพิตบนหน้าผากของหวังเจียเหยาด้วยท่าทีรักใคร่

จากนั้นหวังเจียเหยาก็เอนศีรษะไปพิงไหล่ของเขาแล้วออดอ้อน “ที่รักฉันอยากไปวิลล่าของนายที่ภูเก็ตจังเลย! แล้วฉันก็อยากไปเจอคุณปู่ คุณย่า คุณพ่อ คุณแม่ของนาย แล้วก็พี่ใหญ่ พี่รอง น้องสาวคนที่สี่ ห้า หก เจ็ดของนาย! ฉันอยากให้พวกเขารู้ว่าฉันคือลูกสะใภ้ตระกูลเย่ของพวกเขา!”

……

เวลาหนึ่งทุ่ม ณ วิลล่าเขตเหมยกุยหยวน

ซ่งหงเย่รวมไปถึงหญิงสาวอายุยี่สิบต้นๆ ห้าหกคนมาที่วิลล่าของเย่เฉิน

บรรดาหญิงสาวเพิ่งจะย่างกรายเข้ามาในตัวบ้านก็เอ่ยชมการตกแต่งที่หรูหรา และข้าวของราคาแพง รวมไปถึงเฟอร์นิเจอร์ที่พวกหล่อนไม่แม้แต่จะเคยเห็นมาก่อนไม่ขาดปาก

“เจียเหยา สามีเธอนี่รวยจริงๆ ฉันไม่เคยเห็นบ้านที่หรูหราแบบนี้มาก่อนเลย!”

“คุณเย่นี่เหมาะสมกับพี่เจียเหยาจริงๆ พวกพี่ทั้งหน้าตาดีแล้วก็มีชาติตระกูลที่ดีด้วย วางแผนว่าจะมีน้องกันเมื่อไหร่เหรอคะ?”

“นั่นสิ จริงด้วย พวกเรารอกินบะหมี่ซั่ว[1]ของเธอสองคนอยู่นะ!”

หวังเจียเหยาลำพองใจเมื่อได้ยินคำชื่นชมของเพื่อนสมัยเรียน

ที่ผ่านมาหวังเจียเหยาเองค่อนข้างเขินอายที่จะพาเย่เฉินมาพบเพื่อนของหล่อน เพราะเพื่อนๆ เหล่านี้ต่างก็ชอบดูแคลนคนอื่นอย่างยิ่ง พวกหล่อนมักจะเหน็บแนมตนเองเรื่องที่เย่เฉินแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง

ตอนนี้ทุกคนต่างก็รู้ว่าเย่เฉินเป็นประธานบริษัทหัวเซิ่งกรุ๊ป ทำให้เพื่อนๆ พวกนี้เริ่มริษยาหวังเจียเหยาขึ้นมา

หวังเจียเหยากล่าว “ฉันกับเย่เฉินเองก็เองวางแผนจะมีลูกกัน ถ้าโชคดีล่ะก็น่าจะใกล้ติดแล้ว”

แล้วเพื่อนอีกคนก็เสริมขึ้น “ฉันช่วยนับให้ ถ้าเธอท้องเดือนนี้ก็น่าจะคลอดเดือนกุมภาพันธ์ เอ๊ะ เดือนกุมภาพันธ์นี่ราศีอะไรนะ?”