ตอนที่ 98 หวังเจียเหยาต้องการหุ้น!

อวิ๋นโจว

เย่เฉินเพิ่งจะมาถึงวิลล่าเขตเหมยกุยหยวนตอนใกล้จะรุ่งเช้า

เวลานี้เพื่อนๆ สมัยมหาวิทยาลัยของหวังเจียเหยาต่างก็กลับกันไปหมดแล้ว

เพื่อนๆ ของหวังเจี๋ยกลับไปแล้วก็จริง แต่คิดไม่ถึงว่าพ่อกับแม่ของหวังเจียเหยากลับมาที่บ้านแถมยังกำลังเก็บของอยู่

เย่เฉินเห็นเข้าจึงกล่าวว่า “พ่อครับ แม่ครับไม่ต้องเก็บของพวกนี้หรอกครับ มีแม่บ้านนะครับ”

ซูหลานที่เย่เฉินเรียกว่าแม่รีบร้อนเดินมา แล้วรินชาให้อีกฝ่ายจากนั้นก็กล่าวว่า

“พ่อลูกเขยดึกดื่นขนาดนี้ยังทำงานเหนื่อยไหม? นั่งสิ ดื่มชาเสียหน่อย”

จากนั้นก็ชี้ไปที่ของกองโตในห้องนั่งเล่นแล้วกล่าว “พวกคนใช้พวกนั้นจะเก็บเป็นได้ยังไง ในห้องรับแขกมีของแพงๆ อยู่เยอะแยะเลย ถ้าพวกนั้นไม่ระวังทำของพังขึ้นมาจะทำยังไง? แล้วเราสองคนก็อยู่กันว่างๆ ถือเสียว่าเป็นออกกำลังกายแล้วกัน”

“ใช่แล้วๆ ถือว่าเป็นการออกกำลังกายไม่เหนื่อยเลยๆ”

หวังจื้อหย่วนสำทับแล้วยิ้มกว้าง

เย่เฉินส่ายหน้าอย่างเอือมระอา สามปีที่ผ่านมาพ่อและแม่ภรรยาของเขาไม่เคย ‘ออกกำลังกาย’ ด้วยวิธีแบบนี้มาก่อน’

เย่เฉินไม่พูดอะไรอีกเขาเดินเข้าไปด้านในแล้วสวมกอดภรรยา

“ที่รัก นายกลับมาแล้วหรอ คิดถึงจังเลย”

เพิ่งแยกกันได้ไม่ถึงสามชั่วโมง หวังเจียเหยาก็เริ่มออดอ้อนเขาขณะซุกตัวในอ้อมกอดชายหนุ่ม

คนโบราณว่าเอาไว้ว่าไม่เจอหน้ากันหนึ่งวันเหมือนไม่พบกันสามวสันต์ แต่กับข้าวใหม่ปลามันไม่ถึงหนึ่งนาทีก็เหมือนผ่านไปหลายวสันต์หลายเหมันต์

ความสัมพันธ์ระหว่างเย่เฉินและหวังเจียเหยาในตอนนี้แน่นแฟ้นอย่างที่ไม่เคยเป็น

ก่อนนี้ถึงพวกเขาจะชอบพอกัน แต่ก็ติดตรงที่หวังเจียเหยารังเกียจสถานะของเย่เฉิน ต่อให้หล่อนชื่นชอบอีกฝ่ายแต่ก็ไม่เคยแสดงออก

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมา เขาเป็นประธานผู้บริหารแล้ว หวังเจียเหยาจึงกลายเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ บอบบางขนาดขวดน้ำยังเปิดเองไม่ได้

เย่เฉินเองก็ดูมีความสุขมากทีเดียว เขาลูบเรือนผมหญิงสาวแล้วกล่าว “ขอโทษด้วยนะคนดี ที่บริษัทมีงานเข้าเลยไม่ได้อยู่ฉลองกับเพื่อนคุณ”

หวังเจียเหยาหัวเราะน้อยๆ “ไม่เป็นไรๆ ฉันกับเพื่อนพวกนั้นไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ นายไม่ต้องสนใจพวกหล่อนหรอก สนใจแค่หงเย่ก็พอแล้วล่ะ!”

เย่เฉินก็ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อนึกถึงซ่งหงเย่

เมื่อก่อนเย่เฉินเป็นเขยที่แต่งเข้า จึงไม่กล้าว่าเพื่อนของภรรยา

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หวังเจียเหยาจึงเชื่อฟังเขาอย่างมาก

ดังนั้นเย่เฉินจึงพูดกับภรรยาตรงๆ “เจียเหยาผมรู้ว่าคุณเป็นเพื่อนกับซ่งหงเย่มานานแถมยังสนิทสนมกันมาก แต่ผมก็ไม่อยากให้คุณไปสนิทสนมกับหล่อนมากนัก”

“คะ? ทำไมล่ะคะ?” หวังเจียเหยาออกจะประหลาดใจน้อยๆ

เย่เฉินกล่าว “ซ่งหงเย่แต่งงานแล้วแต่สามีของหล่อนทำงานยุ่งๆ ต้องไปทำงานต่างจังหวัดบ่อยๆ หล่อนก็อาศัยโอกาสนี้ไปมาหาสู่กับผู้ชายมาหน้าหลายตา ผมกลัวว่าหล่อนจะทำให้คุณเสียคน”

หวังเจียเหยาหัวเราะน้อยๆ “นายสบายใจเถอะน่า ฉันไม่เหมือนหล่อนหรอก ที่รักของฉันทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนี้ ผู้ชายคนอื่นน่ะจะให้มองยังไม่อยากจะมองเลยค่ะ!”

เย่เฉินยิ้มอย่างเหนื่อยหน่าย เขาเองก็รู้ว่าหวังเจียเหยาไม่ใช่ ‘เครื่องกวาดผู้ชายเอ๊าะๆ’ แบบซ่งหงเย่

แถมถ้าต้องเลือกระหว่างหน้าตาแล้ว หวังเจียเหยาชอบผู้ชายที่มีเงินและมีอำนาจมากกว่า

แต่พอนับเรื่องทรัพย์สมบัติและอำนาจแล้ว ทั้งโลกนี้แทบจะไม่มีผู้ชายในวัยเดียวกันกับเย่เฉินที่จะสูสีกับเขาได้เลย